Hallow

Pre-Halloween

October 23, 2009

Locations:
Greenbelt Fountain Area
Landmark Foodcourt
Glorietta Timezone
Starbucks

Nagbonding bonding together uli kami nila Lei, Fitz at DM. Ito yung isa sa mga hindi drawing moment ng kitakitz namin. Meet up kami sa fountain area. Nagkagutuman kaya gora kami sa KFC at itry ang halloween bucket meal nila. Nung magkapilian ng tumbler eh ako ang last straw. Good luck naman di ba? Sakin yung orange, and it's sooooooooo not my color. Orange is so unflattering. ahahah. Buti kung purple sana. Well anyways, orange is symbol for Halloween naman eh yah know, with all the kalabasa and all.

Heniweys, nagtransfer bigla kami sa Time Zone para magsong number. At dahil isa ako sa mas mashupal ang fezz magsing sa kanila eh sinimulan ko na, Alone kaagad. Eh ang topak ng mic, walang battery. Transfer uli kami sa smaller booth. Swipe uli ng Alone. Pansin ko lang di pala magandang pangfirst number yon, its so anticlimatic. Dapat sya kinakanta kapag bangag na sa beer preferrably Red Horse why not di ba. Nagpatuloy ang aming rotation ng songs, sila Lei kumakanta ng mga pasweet na songs, si Fitz pang emote, at si DM parandom random lang. Ako lang ang bumibirit daw, although nasabihan na ako na crooner ako. Walang basagan ng trip ha, belt kung belt go!

Last stop eh chikkahan sa Starbux. At dahil parang adik lang na maremember namin tong moment na to eh nagpiksur taking pa kami with our blended drinks. Para lang kaming mga virgin sa starbux, that so jologs nga daw pero carebear namin don. I had the Strawberry and Cream again, sweet sya pero maasim. Like me, pasweet pero nagmamaasim. Nyahahah

Ang ending hatinggabi na pero gusto pa nila tumambay sa may Greenbelt. Eh di na ako sumama kasi ano naman makikita ko dun kundi mga pokpoks lurking around?! hahah. Saka may lakad pa ako para sa bonding moments with FSR ng madaling araw, for the sake of chikkahan din at pa-emohan.

Lost...

Photo by bikeracer at Flickr.

...In Translation
October 24, 2009 


Alas dos ng tanghali nakatanggap ako ng text mula kay Herson na nagyayaya pumunta sa bahay ni Red (somewhere in Djose) para daw sa Movie Marathon slash Pre-birthday celeb at alas siete hanggang alas ocho ang assembly sa may Gateway. Mejo alangan ako kasi plano ko sana pumunta ng Market Market para panoorin yung "Dinig ko Sana" na film with Noi kaso di ko naman knows pano pumunta don, saka di pa magconfirm sila Macoi at Ian kung kasama ba sila. So ang ending napasama ako sa Djose. Muntik pa ako malate dating kasi naman nalampasan ko na pala sila Herson eh di rin pala ako nakitang dumaan sa fez nila. Ang ending alas ocho rin kami nakaalis ng Gateway, ETA sa Djose alas nueve. Pagdating doon, more lakad kami then tambling paakyat sa house ni Red.

Sinimulan ang gabi sa kainan, syempre may pasta at two types ng sauce. May garlic toast bread din. Meron din adobong pusit ata at bopis, akswali di ko na maalala yung food basta lamon lang ako dito at doon. After nun, binuksan na ang TV at sinimulan ang movie marathon. Showing sa HBO ang "The Sweetest Thing" ni ateng Cameron Diaz na favorite scene ko eh yung "I Don't Wanna Miss a Thing" concert with Selma Blair. Palipat lipat ng channel si Jomz at napuntahan namin bigla ang "The Eye" ni ateng Jessica Alba. Lumipat uli. At isa pa. Hanggang sa nahilo na kami at nanood na lang ng DVD. First round ang "Ratatouille," surprisingly eh di pa sya napanood ng karamihan sa group. Napanood ko na sya pero nahook ako kasi binabasa ko yung subtitles. Pagkatapos noon sinimulan ang "Hero" ni Jet Lee, special participation pa dun si Vicky Belo, oo pramiss hanapin nyo! Nahirapan naman ako sundan nito kasi in Chinese sya so kelangan ko talaga basahin yung subtitles, eh ang kaso ambilis ng mga martial arts so struggle ito. Di namin natapos yun biglang sinalang na namin ang midnight film na "Pink Flamingos" ni John Waters. Sa sobrang powerful ng film eh kelangan ko sya gawan ng separate blog entry. Tumatatak sya sa totoo lang.

Later eh napagtripan naming maglaro ng charades. Ang talo sa bawat turn eh magshashot ng tequila. Ang first round theme eh Movies. Nanalo kami dito kasi winner si Jomz mag-act out, at maswerte naman akong nakakahula kaagad. Winner yung charade charadean school of acting nya ng versus sa Kramer vs Kramer. Round two theme eh "mga bagay na nakikita sa loob ng bahay." Nalost kami kasi ba naman may di kami nahulaang bagay, at iyon ang Filipino-Arabic-English Dictionary. Well fine nakikita sya sa loob ng bahay, if and only if binili sya at ginagamit sya di ba, pero kahit magpasurvey ka sa milyon milyong Pilipino eh super mega minority for all seasons malamang ang nagmamay-ari nito. Heniweys, ang closest hula namin doon eh Personal Islamic Diary, why not di ba? Sa round three Movies uli at nalost na talaga kami. Inact out uli ni Jomz yung same action nya sa word na versus, yun pala Spartacus yun cheh.

Mag-uumaga na at napansin namin ang dalang Tarot Cards ni Jade. Kinumbinsi naming magpahula sa kanya. Step 1, magbigay ng isang tanong sa kung anong aspeto ng buhay ang nais mabasa ang kapalaran. Step 2, ibalasa ang deck ng apat na beses, patok sa mga sugarol to pramis. Step 3, bumunot ng tatlong baraha. Step 4, hipan ang baraha at itanong sa audience, "Is this your card?" Choz. Scratch that. Step 4, hintayin si Jade para magtranslate. Step 5, maari kang humingi kay Jomz nang literal hula mula sa pictures ng Tarot, mas amuzing to infernezz. Nauna si Herson na isa daw La Traidora. Sumunod si Macoi na dapat daw mag-Medical course kesa Theater. Si Jomz naman eh dapat igrab ang Career chance pero lost sa Romance for one year. Si Red eh napaka-complicated ng case, parang madaming crossroads, at every choice may sacrifice. Parang isang real life Jumanji board lang minus the magic at excessive drum beats. Si Jon ang bukod tanging di nagpahula. Para sa akin naman mejo ok naman ang basa. Para sa Career aspect, nagmamaganda daw ako. Meaning, nagpapahabol ako sa career offers kasi daw feeling ko ako ang mas pipiliin. Hmm... slightly true. Sa Romance aspect naman, nabunot ko King of Swords ata, The Sun, at The Heirophant tapos may Five of Swords pa. Maganda sana ang takbo relationship-wise kung di lang daw ako masyadong protective at nag-ooveranalyze kung pano ito magwowork. Parang sa umpisa pa lang daw nasukat ko na kung paano ito tatakbo at magtatapos. Kaya ang ending Luz Valdez ako.

  

...In Space
November 3, 2009


Late na naman sa isang meeting ng FSR, humahangos akong patakbo patungong Cubao. Well di ko tinakbo mula Boni hanggang Cubao haller, syempre nagMRT ako pero late pa rin. Ayoko naman matinik nang malalim. Konek?! Heniweys, ang kitakits eh sa Coffee Bean Gateway. Pagdating ko doon nakaupo na sila. Greetingan portion muna at mabuti di ako ang pinakalate. Playing sa background ang songs ni Sarah Geronimo care of Araneta, na di ko malaman kung rehearsal ng concert na or super mega fan of all seasons yung DJ nila doon. Heniweys uli, busy busyhan ang mga tao na nagkukumpara ng kanilang reading sa zodiac. Ask ko san naman nila napulot yun ay meron daw palang nakaloop na vid sa monitor. No thanks kay ateng Zenaida Seva, ang basa sakin "Grab the opportunity when it present itself." Mejo lurkey pa ako kung anong opportunity naman to. Knock, knock hello?! Ayy baka naman namiss ko na kagad, di kaya? Siguro nung kumatok si opportunity wala ako, siguro tulog ako, siguro umalis ako, siguro naghaharvest ako sa FarmVille. Ayon nga kay Madam Zeny, "ang mga bituin ay nagsisilbing gabay lamang, wag masyadong seryosohin at wag mong gawing basehan sa pagtaya mo sa lotto please lang, eh di sana matagal na akong mayaman. Think about it?" Taray ni Madam noh?

Anyways, nagpatuloy ang meeting namin. May points of transferee all across Cubao pero nairaos naman kahit maraming moments ng kodakan, yosihan, landian, jowk jowkan, dramahan, debatehan, pati nosebleedan. Oo, aminin mo yan Herson, yung tax ay iba sa taxi, bangag ka na masyado sa Q&A portion.

Natapos ang meeting mag-aalas diyes. Since parehas naman kaming Mandaluyong ang uuwian ni Ian eh sumabay na ako sa kanya sa taxi. Bumaba kami sa may Edsa Central. Pinagwait pa nya ako kasi darating daw si Atho para makipagmeet sa kanya. Around 11:30 dumating si Atho at more kwento sya sa kanyang encounter sa supposed Christian group na sinalihan nyang based sa province nila. Parang inexorcize daw sya ng mga manang sa group nila, feeling nila eh parang may demonyong sumapi kay Atho kay daw sya naging beki. Full production ang mga lola, may good cop bad cop approach daw. Merong nagbabasag ng bote. Merong inuumpog ang ulo sa sahig. And ending binuhat sya sa ere daw, yung tipong napapanood mo sa Walang Tulugan with the Master Showman kumbaga. And ending don eh di na sya bumalik sa group na yon. Yung mga manang yata ang may sapi, ramdam ko lang.

At dahil paalis na si Ian para sa shift nya sa work, iniwan nya ako with Atho. Chika chika muna kami ni Atho. He's happy daw with his love life, ilang years na sila nung labidabs nyang 22 year old wafu at summa cum laude. Sabi nya sakin di daw nya type yon nung una. Kinda intimidating nga naman ang dating ni kuya kung iisipin. At first kasi eh naisip nya yung range ng age nila. He didn't even consider na itong jowa ngayon ang syang nagbibigay sa kanya ng wisdom sa mga advice na kaylangan nya. Parang natutunan lang daw nya mahalin. Tinanong nya ako kumusta ang lablayp ko at ako naman ayun coke pa rin. Sinabi tuloy nya sa akin na I shouldn't wait for someone that I love kung meron naman taong nagmamahal sayo. Should I grab the opportunity to love by being with someone that loves me? Parang di ko yata gusto yung ganun, yung pinipilit sakin yung isang bagay na di ko naman gusto ng buong buo. Siguro I need more power from God, sana mag Divine Intervention sya why not. Not really. Pag nagpepray ako, oo marunong ako nyan minsan, hinihiling ko lang clarity in my judgment para di masyadong mag-Spartacus si heart at mind.


...And Found
October 17, 2009


Naalala ko tuloy noong sale sa Mega, balak kong bumili ng pair ng white shoes. May nakita ako dati sa Salvatorre Mann na gusto kong pair pero out of stock na sya. May nag-iisang pair na white doon na slightly gusto ko lang dahil sa color pero yung style di ko masyadong gusto. Naisipan ko tuloy iwan muna at mag-ikot ikot para mabigyan ng time pag-isipang mabuti kung bibilhin ko talaga yun. Natatakot kasi akong mafrustrate na di ko nakuha yung gusto ko at nagsettle lang sa second choice. Pagbalik ko sa stand nya after one hour yata, wala na yung white pair. It's not meant to be naisip ko. So ang love parang sapatos? If it fits, wear it? Maaring oo, maaring hindi. Hindi naman tayong lahat pinanganak na Cinderella na swak ang shoesize lagi why not di ba? May ibang nagsusuot ng sapatos na pinapagkasya na lang, kahit masakit dahil sa sikip or kahit halos tumapon na dahil sa luwang. Kung sakaling makita mo man ang perfect pair mo, alagaan mo ito at ingatan at wag na wag mo hahayaang mabasag, if applicable lang ha, or masira.

~0~

Ayon pa sa pag-uusap namin ni Atho, wala naman taong perpekto, at wala ring perfect love. Minsan kasi sa pagkachoosy daw natin, nagseset tayo ng standards at nahihirapan na tayong makahanap ng taong aabot dito. At sa kadalasang ay ang taong hinahanap natin ay taong katulad ng sarili natin mismo. Siguro sa paghahanap sa bagay na ninanais natin ay tayo mismo ang naliligaw ng landas. Magsimula muna tayong hanapin ang ating sarili at sure akong makikita mo ang hinahanap mo. Kapag di mo makita, makikita mo! Parang nanay lang na may kasamang panlilisik ng mata yan why not.

Gumamela

Photo by SKT Digital Productions at Flickr.

Soapy en Bubbly
November 17, 2009

Becky: Bet mo ba si Coco Martin?

Shen: Kay lang teh. Why? Random question ba ito?

Becky: Wala lang. Ngayon ko lang nakita yung junjun nyang mapula. hahah

Shen: Ayyy!!!

Becky: Ikaw nakita mo na?

Shen: Hindi pa. Nalulurkey ako sayo.

Becky: Sa pelikulang Serbis pinakita. ahahha

Shen: Ano naman masasabi mo sa kulay ng gumamela?

Becky: PWEDE! haha

Shen: Toinks. Random question yan. hahah

Becky: hihihi

Shen: Sumagot ka! Kasingpula ba ni Coco Martin? hahah. Ikonek daw ba?

Becky: Oo nga. Anoba! hahahaha. Wet and red.

Shen: Ayyy dikdikin na at lagyan ng Tide ang junjun ni Coco why not.

Becky: Blowing bubbles?

Shen: Ano gusto mo? Blowing lang? Alam ko naman gusto mo yan eh.  hahah

Becky: hahaha. Kahit ano with Coco Martin

Shen: Paputukin ko kaya yang bubble mo? Ano?! Bet mo? hahah

Becky: Echosera ka kahit kelan.

 

Shen & Becky

 

*Based on a true story. Choz*

Let it B

Photo by dadikyut at Flickr.

Byahe
October 17 10:00 PM


Sunday na naman at as usual walang pasok ang  Warren na as of now eh pangkatulong pa rin ang day off. Nagyaya sya biglang gumora para magnomo at magvideoke. Ang multiple choice eh sa Maru sa Jupiter o sa P1 sa Cubao. At dahil wala syang tiwalang mahahanap ko yung Maru eh sa Cubao na lang kami magkikita. Alas onse ang call time, mega-invite ko pa si Jay na malapit lang naman ng ilang tambling sa Cubao dahil Pasig lang naman sya pero wa reply, may booking ata.

So sakay na ako ng jeep mula sa amin, feeling ko naman maaga pa ako kasi pag nakasakay na ako ng MRT eh wala pang 20 minutes eh nasa Cubao na ako. Pag akyat ko sa MRT station eh wala na talagang tao, feeling ko lang pwede pa ko magMRT pero papalapit pa lang ako sa bilihan ng card eh ang sama na ng tingin ni kuya Gardo. So mejo kinabahan naman ako kaya nagdecide na lang na magbus, gabi na naman so siguro walang traffic why not di ba? Isa yung malaking pagkakamali.

Nakasakay ako ng bus kaagad, aircon na para di naman manigas ang hair ko sa breeze ng Maynila. May pinapanood silang DVD, si Criss Angel yata. Nagwo-walking on sunshine ang drama nya minus the sunshine plus the water at voila pwede mo nang iispluk "It's a miracle!" No father, it's coat saver daw ang salmong tugunan. Tugon po?! Yung mga audience clap clap powers talaga. Yung cameraman pa eh di ko malaman kung pinaglihi sa palitaw kasi dive tapos ahon ang drama. Tapos may-I-lapit pa si ateng Gloria landi na humabol kay kuya Criss. Lumusong sya sa tubig ang paa, tuhod, pati pusod yata ay nabasa, ngunit ang kanyang... di pa rin nababasa? Yan na siguro ang miracle. Pero heniweys di ko talaga sya pinanood noh, ok sana yung magic trick pero di kaya parang nilalapastangan nya ang Diyos sa ginawa nya. Well mukha namang adik adik na satanista si kuya kaya care bear ko naman sa kanya. Kids don't try this at home.

Matatapos na yata ang DVD napansin ko nasa Ortigas pa rin kami. Nakastop lahat ng bus sa area na yun. Maya maya bumaba si manong driver. Akala ko bibili lang ng yosi. Akalain mo ba nagdinner pa yata si kuya dun sa mga stands doon. Feeling ko nasa byahe ako pauwi ng probinsya. Inaantay ko na lang na may umakyat ng bus para mag-alok ng Buko Pie, Panutsa at Espasol. Mahigit trenta minuto siguro kami nakaburo doon.


Beer at Birit
October 17 12:00 AM


Syempre mejo nanghahaba na ang leeg ni Warren kakaantay sa akin. Buti na lang di sya masyadong matagal nag-antay, nagpalate sya daw kasi as usual ako ang late ng bongga. Akala ko nung una sa Starlites ang pupuntahan namin, di pala. Dun daw sa kabilang kalye, sa di masyadong dinudumog ng tao.

Starion ang name ng videokehan. Napaka-orig noh? Akswali parang magkatalikuran lang sila ng building ng Starlites sa tantya ko. Kaparehas din nya yung pinupuntahan naming videokehan nila Ezz sa tapat ng Starlites, ang name naman non Satellite. Parang star-studded lang ang mga videokehan sa Cubao noh?

Umorder na si Warren ng isang bucket ng Red Horse. Laging may libreng isang platitong mani yoon. Infernezz gustong gusto ko na ang roasted highland legumes-legumean nila, akswali Dingdong assorted nuts lang yata sya. Pwede na pag tyagaan noh, wag na masyado choozy, pantanggal umay din yan. Umorder pa kami ng Calamares at Mushrooms, pero pagbalik eh mushrooms na lang ang naretain sa order namin. Ayaw ni Kuya Kim ng ganyan. Ang dapat jan mag-Memoplus Gold si ateng.

So nagplay na ng song ang Warren. Aba josko mag-eemote yata dahil puro mga break up songs ang pinagpipili. Wala  akong balak mag-emote that night kaya ako rin kelangan ko talbugan ang drama nya. Ang pinagpipili naman eh pambirit. Since dalawa lang kami eh tigtatlo pala kami sa beer, eh ang tolerance ko pa naman eh hanggang dalawa lang. Ayy ang ending talagang bumibirit na, or nagpupumilit lang at least. Kahit pipiyok na ok lang, wala naman iba makakarinig eh. At nag-extend pa kami ng time, not just once, but two times! Imagine three hours nonstop singing to, tinalo pa ang concert ni Sarah Geronimo.


Bagsak
October 18 3:00 AM


Bangag talaga ako after ng singing part. Gusto pa sana ni Warren magbar pero wag na lang daw. Nagsuggest sya na magWensha kami, pero dahil bangag pa ako eh sabi nya ipahinga ko muna ang katawan ko, magpababa muna ng tama kumbaga. Lakad kami sa pinakamalapit na fast food. Ako pa talaga pinabili nya ng drinks. So ayun order ako ng Orange Juice kay Warren, tapos Rootbeer sakin. Nung lakad ako pabalik aba anong kaewanan at biglang nawalan ako ng balance. Tumapon bigla ang hawak kong tray. Tinitigan ko sandali ang natapong rootbeer, bet ko sana dilaan to sa sahig pero di pa ako ganun kalasheng. Iniwan ko na lang, buti at di tumapon yung orange juice. Pagbalik sa labas, umupo muna sandali. Mejo nahihimasmasan na ako ng konti. Kaya go na rin kami kagad sa Wensha.


Body Massage
October 18 4:00 AM


Third time ko na to mag-Wensha. Feeling ko nga nakakadala na to, nakakaadik kumbaga. Second time namin sa Timog. Kinabisado ko na rin ang steps. Bayad, hubad, twalya, shower. Paglabas sa shower di ko pa kaya lumublob sa jacuzzi. Sumandal muna ako sa pillar. Si Warren paswim swim here and there oh. Inaya nya ako lumublob na. Omg nakalimutan ko na kung gano nga pala kainit yung tubig, para lang naglalaga ng itlog. Di ko yata kayang magtagal doon ng apat na minuto, makakaluto talaga sya. Lipat kami sa cold jacuzzi, di sya masyadong cold, slight lang talaga. Mas narelax pa ako dun actually.

Pinapalabas sa cable that time ang Transformers, pero I doubt na yun ang pinapanood ng mga tao. Parang nagtitigan at nagpapakiramdaman ang mga tao. May isang majubis na pabalik balik, pampam lang si ateng. Skeyri sya. Whatever. Lumipat naman kami sa Steam room. Akswali nagpatagal ako dun. Di kinaya ni Warren kaya nauna syang lumabas. Di ko rin maintindihan bakit ba ako nagpapatagal doon, as if may tutunawin akong taba di ba? Pero at least nakatulong na rin sya magpa-evaporate ng amats. Next step eh nagtry uli kami sa Sauna. Di sya ganun kainit di tulad sa Pasay na parang binabarbecue yung mga taong nasa loob ng sauna. Walang ibang tao pumapasok dun maliban sa amin. Isang dahilan siguro eh dahil see-through sya kaya mahirap umaura ng patago. Ayy icompare mo talaga sa steam room, box office yun infernezz. Nagkaroon tuloy kami ng chance na okrayin si Chabelitang pampam. Sana lang soundproof din ang sauna di ba? After nyan, showers uli at go na kami sa Massage Area.

Pagdating sa taas eh maraming taong nag-aantay. May waiting list pala. Occupied pa daw kasi yung ibang rooms. Nagpalista na si Warren for two, male pa rin pinili nyang masahista. Waiting galore muna kami sa dining area, may mga taong nag-aabang din don, nakapila, natutulog. Buti nga di naglalaway eh. Nung tinawag na kami eh magkahiwalay pala ang room namin. Pagpasok ko dun sa room ko may apat na beds doon, occupied yung dalawa, yung isa sira yata or may surot kasi di ginagamit. Kaya naman pala may waiting list eh ginawa ba namang boarding house ang Wensha?!

Ok lang at relaxed naman ako dahil mejo alam ko na ang isasagot sa mga Q&A ng masahista. First question anong oil daw, mineral go! Second question hard daw ba, ok go pa rin. Nagstart na, dapa muna, sa bandang legs going up. Syempre na-enjoy ko yung lower back. Sori naman at mabilis manakit yung part na yan sa kakaupo whole day. Maya maya pinatihaya na ako, buti this time napipigilan ko na ang kiliti ko. Feeling fresh at smooth na naman ako nang matapos ang massage session.

Pagkatapos ng lahat eh nagtalukbong muna ako at nakijoin sa tulugan. Ilang sandali lang may kumakalabit sa akin. Akala ko may round two ang massage, or may gusto bumooking. Dinaanan pala ako ni Warren, nagpapaalam na magpapa-pedicure muna. Nang bumalik sya, pinagmamadali nya akong bumangon. Sikat na sikat na ang araw daw, at naririnig ko na ang mga jeep sa background. Mejo natakot naman kami na mag-over sa time kasi mejo mahal yata ang excess time. Nagbreakfast lang kami sandali, since wala pang ibang food ok na rin yung fried rice at menudo yata. Uwian time na.

~0~

Kapag bored, uminom.
Kapag lasing, bumirit.
Kapag bangag, magrelax.
Kapag inaantok, matulog.

Kung ganyan lang kadali ang buhay, di ka na malilito kung ano ang next step, go lang kung go. Pero kaya ka nga binigyan ng brain para magpasya kung ano ang tama at dapat mong gawin. At syempre binigyan ka rin ng heart para magpasya kung masaya ka ba sa gagawin mo. Tamang pagbabalanse lang yan at poof isang magandang life para sayo ang wish ko friend. Whisper words of wisdom, let it be.

1/2

Photo by onwatersedge at Flickr.


One Half

Sa mangilan-ngilan kong pinagkwentuhan ng aking lablayp, ang madalas nilang maitanong eh kung nakailan daw ba ako? As if ganun kaimportante ang dami. Ang sagot ko 1.5.

"Bakit 1.5? Ano yun, yung isa kalahati lang?"

Oo at hindi. Dahil sa isang Magulong Usapan

Naalala ko yung una ko, si J. Well siguro parang half lang din dapat ang rating nya. Eh kasi naman long distance. Ang gusto lang nya pag magkikita kami jerjer lang, pero naramdaman ko naman minahal nya ako. At sya pa yung nagtanong sakin kung kami na ba? Napa-oo lang naman ako kasi baguhan pa lang ako noon at gusto ko lang maexperience ang magkaroon ng relationship. Parang pinilit ko lang ang sarili ko. Di ako sigurado sa sarili ko kung mahal ko talaga sya.

Yung kalahati naman yun yung first love ko talaga, si E. Yung first time na nakaramdam ako na, "ahh ganun pala ang feeling." Ang kaso napunta sa MU ang lahat dahil sa maraming syang problema. Maraming complications, maraming hadlang, maraming problema. Parang pinagpilitan ko lang ang sarili ko. At di rin naman ako sigurado sa sarili ko kung mahal nya talaga ako.

Kaya sa ngayon kahit walang relasyon eh masaya naman ako. Marami namang friends jan na namomroblema, at eto naman ako nakiki-advice kung makikinig sila. Di na ako nagmamadali. Di na ako magkakamali. Sa susunod sisiguraduhin ko muna na sarili kong mahal ko yung tao, at sisiguruhin ko namang mahal nya ako. Kung di man dumating ang panahon na yon, masaya na rin ako naramdaman ko kung pano magmahal at mahalin kahit kala-kalahati lang.

Sana mahanap natin ang taong bubuo sa atin.

Anesthesia

Photo by elpueblosniper at Flickr.

Numbtastic
October, 2009


Ano ba tamang spelling ng nyan? Anaesthesia o anesthesia? Parang same lang. I'm sure yung iba maihahalo pa sa amnesia yung word. Pukpukin ko kaya kayo jan para matauhan kayo? Parang kasound din nya yung name na Anastasia, na stepsister dati ni Cinderella noong 1950 tapos nareincarnate na last survivor ng mga Romanov sa 1997 pero ibang story yun pramiss, kahit slight at pilit lang. Well ayon kay manang Merriam:

Main Entry: an·es·the·sia

Pronunciation: \ˌa-nəs-ˈthē-zhə\

Function: noun

Etymology: New Latin, from Greek anaisthēsia insensibility, from a- + aisthēsis perception, from aisthanesthai to perceive — more at audible

Date: circa 1721

: loss of sensation with or without loss of consciousness

~0~

Grade 2 siguro nung naging loose yung mga ngipin sa harap. Kailangan pa talaga sabay sila ehh. At dahil super mega skerd for all season ako eh kelangan talaga turukan ako ng anesthesia. Eh parang mas natakot ako sa karayom, pero after nun eh parang wala na ko nafeel, kahit yung takot eh nawala na din. Para lang ako nag-adik, at 8 year old lang ako nun ha! Di ko nga alam kung nakanganga ako o hindi, di ko na naramdaman pati bukas sara ng bibig ko.

Imagine ang mundong walang anaesthesia. Pano kung magpapaopera ka. Let's say nasa loob ka ng ER ng mahigit apat na oras tapos gising ka pa at feel na feel mo yung mga hiwa at tahi na ginagawa sayo. Iskeyri lang di ba? Kahit si Janggeum naglagay sya ng anesthetic dun sa first C-section nya ha sa very last episode. Siguro pinagtutusok lang nya ng karayom sa mga punto ng chorva at poof, manhid na si manang.

~0~

Sometime in March, naglalakad kami ni Diosa papuntang client via Magallanes nang biglang nagphone in question si ateng about sa friendly friend nya. Ang siste eh etong si friend ay matagal na nyang pinagtitiisan para lang mamaintain ang friendship nila. Ginawa na nya lahat para maplease si friend. Pero si friend naman eh parang binabalewala ang effort ni Diosa.


Jeremy: Bakit mo pa pinagtyatyagaan yan? Kita mo naman parang bubble ka lang sa kanya.

Diosa: Hindi ko pwedeng basta na lang itapon yun, she's my friend since second year college pa.

Jeremy: Eh kung friend ka nya dapat nag-eeffort din sya di ba? Bakit kaylangan sayo lang manggaling lahat ng effort? Kaylangan give and take ang friendship para magsucceed.

Diosa: Hayy. She texted the other day to wait for me sa Ayala para sabay kami umuwi.

Jeremy: Kaya pala kahit marami pa tayong pending eh nagmamadali ka na umalis?

Diosa: Sabi nya darating sya after 5 minutes. I waited. Naghintay pa ako ng 45 minutes.

Jeremy: Award ka friend! The lady in waiting ang drama.

Diosa: Nagtext sya ulit yesterday.

Jeremy: Honga hinila mo pa ako para may kasabay ka umalis ng office kahapon.

Diosa: Friend, nagalit sya kasi ang tagal ko daw dumating. Nauna na sya sumakay ng bus. Actually nagkita pa kami sa bus stop. Tinext ko sya na bumaba para sabay na kami sa next bus. Nagmamadali daw sya umuwi.

Jeremy: Oh ano teh, iniwan ka na lang sa ere ng walang text text. Asan na ang friendship dun? Asan ang katarungan?

Diosa: Ok lang friend.

Jeremy: No that's not ok!

Diosa: Feeling ko its in her personality na super sensitive lang sa mga bagay kaya sya ganon.

Jeremy: Alam mo ano tawag jan? Sensitive-insensitive. Feelings lang nya nararamdaman nya kasi puro sya pakabig. Kapag nakakasakit na sya ng iba eh wala na syang paki don basta satisfied lang nya needs nya. Why don't you try to let her go. Kapag real friend sya babalik yan ang magsosorry. Kung hindi, its ok. At least you don't have to put up with such a bitch. It's a win-win situation, trust me.

Diosa: I'll try friend.

~0~

May nagtanong na sa akin dati bakit daw ba mahirap magsabi sa taong gusto mo. Sa mga torpe, oo. Meron naman nasabihan mo na't lahat eh wala pa rin reaction. Manhid. May mga taong sadyang pinanganak na insensitive siguro. Mga linear lang ang view at wa na use ang peripheral vision. Laging sa harap nakadungaw at di na talaga nagpaka-look back ever. Nararamdaman lang nila ang sakit na ginagawa sa kanila ng mga taong pinatutunguhan nila. Hindi man lang lumilingon sa mga taong nasa likod lang, mga taong nagdaramdam din para naman sa kanya. Parang gusto ko tuloy mag-emote ng isang Jann Arden jan.

Oh you probably won't remember me
It's probably ancient history
I'm one of the chosen few
Who went ahead and fell for you
I'm out of vogue, I'm out of touch
I fell to fast, I feel to much
I thought that you might have
Some advice to give
On how to be insensitive.

~0~

Mabuti pa ang bato kahit daanan ng hangin di natitinag, kahit hampasin ng tubig nakatayo pa rin. Mabuti pa yata maging bato na matigas at walang pakiramdam, kesa maging putik na inaapakan at pinandidirihan. Pero ayokong matulad sa kanila. Mabuti pa ang isang Tinman na kahit walang nadaramang emosyon ay natutong maghanap ng puso.

I Quote You

Photo by Spectrious at Flickr.

Quotable Quotes?!
April, 2009


Ngayong nakaalis na ako sa past job ko sa CKC eh isisiwalat ko na lahat lahat. Oo, sasabihin ko na ang lahat ng mga nakalap kong kasabihan, kaisplukan, kachorvahan, at mga walang katuturang words of wisdom kuno sa mga officemates ko. Collection ito ng mga ilang quotes na naging uso noong naroon pa ako. Magbibigay din ako ng etymology, definition, at examples kung pano mo ito maiaapply sa iyong pang araw araw na pamumuhay.

Hindi ko na isinama ang mga sumikat na tawagan. Sa mga gels sa department namin eh kumalat yung 'friend', at sa guys naman 'tsong'. Dun naman sa mga nasa kabilang department ang tawagan nila ay 'bru'. Ang sweet lang nila noh?! Ang nakakatakot lang eh pati yung mga thundercatz eh napick-up yung 'friend' tuloy nakakarinding madinig yun sa kanila. Pati ang motto nila na synergy at hierarchy, na nakakarindi nang paulit ulit every meeting, eh di ko na sinama dito.


Pick-Up Six: Memorable Lines

Mga memorable isteytments na tumatak sa kaoopisan noong nakaraang season. Sa sobrang kabangagan eh kung anu ano na lang tae taeng konsepto ang napipickup ng mga tao. Please bear with us.


1. "I will never, EVER..."

Sagot ni Jhen nung tinatanong sya kung pwede sya magstay-in sa office para tapusin yung reports, biglang litanya sya nyan, "I will never, EVER sleep here!" Talbog si Kuya Germs sa Walaaaaaaaang Tulugan! Take note: kelangan high pitch ka pag sinasabi yung 'EVER' at pwedeng samahan ng dabog. Yung last word eh pwedeng palitan ng isang bagay na ayaw na ayaw mo gawin ever sa tanang buhay mo. For example ayomo lumulublob sa tubig baha kahit yun na lang ang magsasalba sa buhay mo sa parating na tsunami eh go make talak ka na ng, "I will never, EVER make lusong to the baha eeeeehhh!" Make sure may naipong pakape sa mga bisita, at wag kalimutan ang pagpili ng kahoy o metal.


2. "Do whatever you like!"

Another litanya ni Jhen nung panahong walang naniniwala sa kanya sa procedures na dapat gawin sa filing ng reports, as it turns out eh tama kami. Kelangan may halong bitchiness sa tone nyan, rising ang intonation, at with matching irap para winning moment mo na to. Mag-ingat lang sa madidilim na lugar at baka kinabukasan nasa dyaryo ka na kasama ng mga tinapa.


3. "I cannot words."

Nosebleed moment ni Lei ng nahaggard sa pagprepare ng report. Kape lang ang katapat nito, pwede rin lumaklak ng energy drink. Wag lang masyado pagsabay sabayin baka isama ka rin sa pakape. Gamitin lang ito in case of emergency, parang break the glass lang ang drama. Parang lifeline ang use kasi nito, call a friend sya akswali. Iwasang ulit ulitin at baka markadong tonta ka na forever and ever.


4. "Don't joke joke me!"

Sagot ni Roy ng biglang niloloko sya eh may malaking problema pala syang sangkot dun sa client nya. Kaya ayun kahit simpleng joke lang sineryoso. Samahan ng pandidilat ng mata. Wag gawin sa harap ng mga lasing baka magripuhan ka na lang ng walang sabi sabi. Bagay na bagay sa mga walang sense of humor or sa mga slow pumick up ng jokes.


5. "Sekreeeehhht!"

Nakakainis na sagot ng team nila Fitz kapag tinatanong. Haluan mo pa nang provincial accent para may dagdag inis points. Kailangang disiplinado sa pagsagot, or rather sa pag-iwas pala ng sagot. Hindi effective sa mga chismosa dahil di mo na kailangan tanungin, sila na mismo ang magsisiwalat ng secret, oo pramiss!


6. "Wala syang alam!"

Nagsimula sa meeting nung sabihin ng boss ko na walang alam si Donnie, well siguro she meant well na wala pang masyadong alam si Donnie sa background nung client. Pero kahit anong sugarcoating eh masakit yun na parang biglang mo na lang tinapakan at niyurakan, at hinamak ang buong pagkatao at kaalaman nya. Inevolve na lang namin to para gawing running joke sa group namin. Pwede syang gamitin pag may dramang ipinagtatanggol mo ang isang tao, parang star witness ang dating mo non. Kelangan may-I-luha-to-the-side para mas kapanipaniwala. Pwede ring sabihin pag feel mo boblacks ang tinuturo mo. Samahan ito ng taray effect at pagduduro sa fezz para ipamukha na pang Row 4 lang ang beauty nya.

Galera 101

Photo by HOLAA802 at Flickr.

Galera Trip
May 1, 2009


After ng matagal tagal ding pinapangarap na bituing makatungtong sa Puerto Galera ay nagkaron ng shockings galore nang dahil sa isang bagyo. Si Dante, kahit uber late na ang post na to ay hinding hindi ko sya makakalimutan. Parang nag-iwan pa sya ng pakla sa aking lalamunan at gunita noh?! Well akswali ka-namesung nya yung favorite kong prof dati sa Law na walang ibang kinekwento kundi mga green jokes, na kahit replay eh bentang benta sa araw ko. Oo, si Dante nga ang bagyong muntik umudlot ng aking paglalayag sa kapuluang iyon. Mayo uno pa lang nakaantabay na ako sa weather forecast. Megatext pa ako kay Diosa, kasi taga-Mindoro sya at infernezz hindi sya Mangyan akswali mukha pa nga syang chinese chorizo minus the smelly sausage. Heniweys confirm pa ako sa kanya kung kumakanta ba don si Regine Velasquez to the cover of the tune of Tuwing Umuulan by Eraserheads. Isang malaking check mam ang walang puknat na sagot nya sa akin. Kaya sa isang kasad-sad na pangyayari ay sumuko kagad kami ng Warren. Kalamanlaman namin nung Saburday ng tanghali na nagrereyna pala don ang Sunshine Dizon. Kaya pabook kagad kami ng Warren para sa Sunday flight, or is it voyage?


Talagang Trip Kita
May 3, 2009 c 6:00AM

Kinaumagahan ng Linggo, kitakitz namin sa Buendia JAM Bus. Eh alam kong malelate ako ng konti lang. Siguro mga 30minutes lang naman, normal naman yon sa Pinoy dabah at di naman sya ganun kasinglate. So nung nasa Magallanes station na ako saka ko lang naisipang magtext. "Magallanes na me, where na you?" Ayy ang Warren, etal nakagora na ang bus. Ayaw paawat talaga, iniwan talaga ako sa ere. Balak ko na sana magwalkout, pero nasa gitna pa kami ng Magallanes-Taft at wala naman ako mapag-eemotean don. So textback ako kung pano gumora dun. Basta sumakay lang daw ako ng diretsong bus papuntang Batangas Pier. Pero wait, there's more! Text sya ulit na andun daw sa area ang Owen at sabay na daw kami. Magkita daw kami sa may tabi ng Mister Donut. Ayy josko malay ko bang dalawa ang Mister Donut sa Buendia. Sino ba nangangailangan ng ganun kadaming Donut sa Buendia noh?! So text nya na baka sumakay na daw sa ibang bus kaya ako gora na lang din. Ang ending nagkita kita kami sa Pier kasama ni Warren ang mga officemates nya na sila Joross, Kel, at Pau, you gotta remember Pau. Remember that! Ang pasaway na Owen naiwan pa ng milya milya kasi dumaan pa daw sa Lipa yung Bus yata nya para magtour sa household ni Ate Vi or something.

Ang nakuha naming ride eh yung Blue Phoenix. Sosyal sya infernezz. Di aircon, at andaming saksakan, azz in outlet ng energy. Ewan ko ba kung anong pumossess sa kanila at biglang hugutan ng mga charger at go saksak lang ng saksak. Sabi nila 45 minutes lang daw ang byahe. Hindi kaya, nagtimer ako sa totoo lang at lagpas sya ng isa't kalahating oras. I should know, nagtimer ako. Sa sobrang luwang ng boat eh kaming lima lang ang nasa loob. Pumasyal pasyal ang Kel at it turns out na nagsisiksikan ang ibang mga tao sa kabilang room. Ayy takot ba sila sa mga beki?! Ang arte lang nila ha. Pagdating malapit sa isla eh pinababa kami, transfer boat daw sa isang de-motor na bangka, yung tipong may involved na gaas at tali. At yung tipong nakikita ko sa mga lumulubog na bangka pag may bagyo. Pag nangyari yon ewan ko kung may magdrama ng, "Jack, come back! Come back! Come back!" at megarepeat to fade yan until credits roll.


The Becky has Landed
May 3, 2009 c 12:00PM

Sa wakas we made it through! Landing namin around 11:30. Ang contact namin sa Galera ay isang nagngangalang Jessica. Akswali hinanapan nya kami ng room pero ang liit ng nakuha nya. So sabi namin baka may makuha later pag may nagcheckout. So kumain muna kami. Sa baba lang may canteen slash resto slash carinderia na akswali di ko sure pero parang somewhere in between. May laban si Pacquiao that time, si Hatton ata. Sa tapat ng tv may nakaupong angkan, siguro mahigit sampung 9-year-old gels yon kasama ang nanay at tatay nila. Bakit kaya sila pa ang nakaupo don eh alam ko namang si Daddy lang ang may interest manood ng boxing dabah. Sa may side kami napaupo. Nagshare lang kami ni Warren sa ulam na Sinigang na Baboy. Order naman ang iba ng kanya kanyang Liempo. Sa kagutuman ni Joross eh umorder pa sya ng barbeque para may instant food lang, na di naman talaga instant kasi nauna pang tumumba si Hatton bago naihain yung sunog na taba nya.

After non nakakuha na ng room si ateng Jessica. One big bed, two small beds, one bath. Ok na basta may matutulugan later. At natulog nga ang pulutong, sumugod kasi sa gyera after ng duty sa callcenner yah know. Tinour naman ako ng Warren. Walk down sa beach kami, doon daw sa dakong paroon papuntang left pag nakaharap ka sa dagat yung may falls daw or something. Nadaanan namin yung kinekwento nyang Terrace na may bahid ng chorvahan ng nakaraan. At after non nilakad namin ang ilang kilometro ng buhangin, na akswali mukhang ok naman pangexfoliate ng skin ko, patungo dun sa tinatawag nilang Jurassic. Wala syang konek kay Spielberg at walang dinosaur dito talaga. Basta maraming kababalaghan daw jan pagsapit ng dilim.

Later sa hapon, nagmeryenda kami ng Skrambol, yung tinitindang palamig sa elementary school, remember? At pati flavor ginaya nila sakin, yung combined na strawberry at mango daw. Parang lasang syrup nga lang eh pero di na ako nagpakachoosy masyado. Lumublob kami sa tubig, dahil di naman talaga ako marunong lumangoy dabah. Si Joross naman eh nagpabraid ng hair, arte lang noh?



Lights Out
May 3, 2009 c 6:00PM

At nakatulog din ako ng ilang oras afterwards. Di naman ako puyat nung kinagabihan pero nakijoin lang ako sa kanila. Kumain muna kami ng dinner. Watch ang tao dun sa carinderia ng Singing Bee at Special guest don si Jeddy, incidentally si Kel at fan din pala ni Jed. Maya maya pa pinabuksan na nila ang videoke machine. At sumong number na nga sila Kel, next si Pau. Ako rin megainput ng one song. Pero mahirap pala napili kong "Lips of an Angel" napataas masyado ang pasok ayun pumiyok pero ok lang. Maya maya nagshow na talaga ang Pau at Joross singing to the tune of Whitney Houston huh! At meron talagang nagrerequest ng song, akala mo nasa Comedy Bar ka, kulang nga lang sa okray powers si Joross. Konting practice pa neng.

After ng show change outfit na naman. Sando pala ang theme, na wala akong dala, ano naman ishoshowcase ko dabah? Ribcage?! Ang nakakatawa lang eh same pala ng sando ang Pau at Owen. So maglalagay na lang ng red scarf ang Pau nang biglang pagtingin nya eh nakared scarf na ang Kel. So si Kel na lang ang nagpaubaya at ginawang bandana ang scarf. Go na sa nomohan blues kami. Nakagetlak kami kaagad ng isang bench. Kaclose daw ni Pau yung entertainers don. Tinuruan pa nga nya daw nya sila ng steps ng Single Ladies. Kaya ayon nagshowoff ang Pau ng Jai Ho! Parang wala namang interest si ateng sa performance level ni Pau. Biglang out of nowhere may baliw baliwang ale na agaw attention sa harap. Sinasayawan ng dirty dancing yung mga foreynjers, kasi siguro bagay sa kanya yon dahil mukha syang dugyutin. Biglang nalipat ang spotlight sa mga waitresses dancing Single Ladies, winner sila infernezz. Tapos balik uli kay ateng crazy. Maya maya may nagwala sa kabilang table kasi nilalandi na ni ateng crazy yung mga lalake dun. Nagalit si other girl at pinukpok sya ng bote sa ulo. Akala ko sa gag show ko lang mapapanood yung ganun at alam ko gawa sa asukal yon eh. Ito talaga for real! Dumugo ang noo ni ateng crazy. Ayun exit stage right na sya.

Maya maya may sinama sa bench namin si Pau na isang Brit, si Ben. Kami naman ang dumugo, yung ilong ha. English englishan na kami sa kanya. Nagtatravel nga daw sya around Asia. Teacher daw sya dati sa Korea. Ayon pa sa chikka eh di beki si Ben, pero surprise sya nung malaman lahat kami oo. Well mukha naman syang cute at mabait talaga eh. Ganja daw ng smile ko ang compliment nya, sana naging smile na lang ako. Maya maya may lasing sa kabilang table na sumali na rin sa aming bench. Isang Racist American at isang sobrang bangag na Pinoy, turns out may-ari daw sila ng isang call cenner somewhere in Makati. Si Owen ang unang retiree, nalasing sa dalawng bote ng Red Horse ata. Aka tinamaan ng Mindoro Sling pero stop na kagad ako. Si Pau naman na nagyayabang na makakarami ng booking eh ayun biglang shumatup na. Lakas na pala ng tama. Parang laruang naubusan lang ng baterya, so retire na rin sya. More kwento pa si Ben. At tinuruan pa kami magtatatumbling sa beach. Inabot kami hanggang bago mag-alaskwatro ata.

At dahil doon naubusan kami ng chance iexplore ang Jurassic sa kagat ng dilim. Nilakad lang nami akswali papunta don. Si Kel nagretire na nang maaga kasama si Joross. Kami naman nahiga na don sa buhanginan ni Warren. Ang ganda magstargazing that night, minsan na minsan ko na lang makakita ng ganoon karaming stars. Pangarap na bituin. Kahit minsan di maaabot. Kaya go ka na lang gawin silang gabay sa pang-araw araw na buhay say ni Madam Zenaida Seva. At muntik na nga akong makatulog dun. Umalis na bigla si Warren at iniwan akong nagwiwish upon a star. Dumating si Joross at ako naman ay nagpaalam na sa kanya para bumorlogz.


Nawawala si Jessica!
May 4, 2009 c 7:00AM

Kinaumagahan eh sikat na ang araw ng dumating si Joross. Nakabooking pala ang leche, not just once, not just twice, not just thrice, but four times! Imagine! Oh ha! Talbog talaga si Pau. At dahil Monday na that means absent ako today. Ilang beses ako tinatawagan sa cel ko kaya inoff ko na lang. More time to make libot the place pa. So ayun para kaming nililigaw ang mga sarili. Hinahanap ko ang mga beki, at parang gusto ko na sumugod sa women's desk pero sabi nila sakin wag na. Ganon daw talaga ang takbo ng Galera. Sa kagat ng dilim lang sila nabubuhay.

Bago magtanghali eh hinanap namin si Jessica para sa scheduled massage therapy pero wala ang ateng. Naglalaba daw somewhere sa isang ilog yata. So yung mga kaclose na lang nya na mga thundercatz ang nagmasahe samin. Akala ko nga association sila ng mga school principals na nagbabakasyon don, pero di daw yun talaga ang racket nila sa buhay.

Pinadapa lang ako sa buhangin na may twalya lang. Sa tirik ng galit na araw eh isang payong lang ang nagsasalba sa buhay ko laban sa skin cancer. Pinahiran ako ng oil na parang coconut oil yata na may halong efficacent. Parang kasing amoy nya yung mansanilla sa totoo lang. At ang kamay ni lola may mga grains ng sand. Ang hapdi tuloy, parang nililiha nya ang balat ko. Natapos yung masahe na parang di ko man lang naenjoy. At least may anklet akong souvenir na nagpapaalala sa akin na never na ako magpapamasahe dito ulit.

Before lunch nakita pa namin ulit sila Ben, saka yung may-ari ng call cenner at ngayon eh nasa matinong pag-iisip na sya. Nagpaiwan pa sila Joross at Pau dahil may round two daw sila ng paramihan ng bookingan. Pero ayon sa chikka eh LotLot pa rin si Pau kasi nareplay yung bangag status nya. Itigil mo na yan teh, di yan nakakaganda sa yo!

Next summer, looking forward ako makapag stage two ng Galera adventures. Sana next time may kasama na ako dun sa may Jurassic. Hindi para kasiping or anything, para may kapiling akong magstargazing, para may kayakap habang nagwiwishing and hoping na sana kung sino man sya eh everlasting.

(Ampanget, pinilit masyado yong ka'-ing'an.)

Buses and Trains

Photo by Kris Kros at Flickr.

Road Trip
September 18, 2009


Gabi ng Miyerkules naimbitahan ako biglang gumora ng Power of Five leader na si Tonio papuntang Naga para sa Peñafrancia. Syempre surprise kung surprise ako dahil ang original plan namin eh billiards lang sa Byernes. Eh since shock shockan pa ako kaya megaquestions ako sa event, ramdam ko naimbyernezz ang Tonio dahil sa kulit ko.

Heniweys, the following night binulabog naman ako ng text ng Tonio na ako daw ang magpabook ng trip namin. Kelangan daw ako gumising ng maaga! Akalain mo yun?! So the next day alas onse ako gumora ng Cubao at papunta na sana sa Superlines nang biglang phone in si Jackie na may reservation na daw, sa Isarog Bus Lines. Ang surprising eh 2 separate buses ang kinuha ni Jackie, yung four sa Power of Five nasa Regular Bus, pero yung sakin nasa Extreme na bus. At ang rason eh dahil wala daw kasama si Red sa kabilang bus. So kahit labag sa loob kong mawalay sa Power of Five, ang kapalit naman eh bus ride sa crush ko.


Drain Train
September 18 6:00 PM

So umuwi pa ako non at nag-impake. Around six ng gabi eh lumarga na ako pabalik ng Cubao. Pagdating sa MRT station, jampacked ang buong platform. Kakaalis lang ng isang tren, so wait uli ako. May dumating na second train na puno hanggang pintuan ang mga tao. Pinalagpas ko muna ang ilang tren, not just one, not just two, but three trains! Imagine?!

So napilitan akong magroundtrip para man lang magkachance makasakay. Pagdaan pa lang ng Guadalupe kita ko na puno yung ramp ng paNorth-bound. Sa Buendia naman nagsalpakan bigla yung mga magra-roundtrip. Ayala at Magallanes puno na talaga. Pagdating ng Taft narealize ko bigla na nasa last car ako so that means pang-girls ito sa travel pabalik. Napilitan tuloy akong lumipat ng car. Mapupuno na rin yung nasakyan ko pero ok pa rin naman. Pagbalik ng Magallanes, dumagsa na ang mga taong nagpipilit makasakay. Nasiksik talaga ako, at di na malaman kung san kakapit. Mabuti na lang talaga at talikuran don kundi magkakapalit talaga kayo ng fez nung katapat mo. Seven stations na ang dumaan, feeling ko magrorosaryo na ako sa hirap ng pasan ko, I mean dala ko pa sa backpack yung kagagamitan ko at sinisiksik ng mga mashoshondang constru-ish na mga passengers, wala pa rin talagang bumababa. Pagdating ng Araneta Station eh sure akong maraming bababa dito. True enough halos kalahati ng laman ng tren bumaba nga.


Naga Bound
September 18 8:45 PM

Nagkita kita ang Power of Five bandang Gateway. May kaba factor pa ang Tonio kasi akala nya 8pm yung byahe ko. Anong petsa na kasi ako nakarating, 8:15 na yata. So alay lakad kami patungong Ali Mall dun sa bus station. 8:45 ang byahe nila kaya sakto lang ang dating namin don. Megahanap pa sila ng bus muna nila kasi andami pala nakaready don. At last nakita rin nila so ako naman gumora na sa bus ko.

Wala pa rin ang Red. 15 minutes before take off, wala pa sya. Ako ang kinakabahan kasi baka malate sya. 5 minutes before 9 tinanong ako ng kundoktor kung malapit na ba yung kasama ko. Eh hindi ko pa talaga alam. Nung tumawag sya, sabi nya nasa J. Ruiz pa lang sya. Kitang kita ko nag-iba yung fez nung kundoktor nung marinig nya kung nasan pa lang si Red. "Yah know its like 4 stations pa eh, yah know!" Hindi daw maaari to, pero nakiusap namana ko sa driver kung pwede mag-antay pa ng 10 minutes na pinayagan naman nya. Pero maya maya rampa na naman si kundoktor at galit galitan effect na kausapin ko daw yung boss nila. Pumasok pa ako sa office at pati yung tindera ng ticket tinatalakan ako. Di daw pwedeng malate ng byahe! Di naman sila pwedeng magsakay sa EDSA kasi ang next stop lang nito eh sa Tiaong, Quezon pa! Worry worryhan ako syempre kasi ayokong bumiyahe mag-isa. Si Red naman talagang pinakaba ako ng husto, balak pang umuwi na lang kasi di daw sya aabot. Biglang enter na naman si manong kundoktor at offer na ibenta ko daw yung ticket, or makipagswap daw ako. Eh naisip kong bakit isaswap ko yung isang ticket kung wala naman akong kasama para ienjoy yung byahe. So nakipagdeal akong iswap ang 2 tickets kahit palugi basta may kasama ako sa bus. 9:20 na dumating ang Red, kahit nahaggard ako sa dealings sa bus, happy na rin ako at may kasama na ako sa wakas.

Pass 10pm na nang bumiyahe yung bus. More kwento kami ni Red, akswali parang sya yung nagkekwento, ako yung audience. Feeling ko nga nabobo ako bigla kasi di ako makacomment sa mosts ng topic nya, about spirituality, capitalism at politics. Bakit kapag iba kasama ko navovoice out ko naman yung views ko? Heniweys kapag ang topic na eh randomness lang, saka lang ako nakakacomment.

May one and only stop over ang bus dakong Tiaong sa may McDo ang kitakitz. Mega-call kagad ang Tonio asking kung nasan na ba kami. Nag-abot pa pala yung bus namin sa stopover. So gora ako sa bus nila. Chikka chikka and all. Maya maya bumalik na ako sa bus, kumain si Red ng two piece chicken at one rice. OMG, ako nga one piece chicken laban sa two rice ang solb eh. Maya maya eh nauna pa kaming gumora ang bus. Bumorlogz na ang Red. At dahil di ako makatulog, nagsounds na lang ako at nagsong number habang nakadungaw sa bintana. Malay ko bang nakabroadcast pala ang voice ko sa buong bus.

Nakarating kami bandang Naga before 6am. Wala pa rin ang bus nila Tonio. Si Jackie halos dalawang oras na palang nag-aabang. Pinaconfirm pa nya kung wala sa bangin yung bus nila. Alas siete na sila dumating. Slowly but surely ang drama ni manong driver daw, at sweet lover pa, imagine bawat kanto hinihintuan. Feeling yata may sasakay or mapipick up na pokpok sa kanto.


Manila Bound
September 20 8:00 PM


Pabalik ng Manila, nakakuha na si Jackie ng seats sa Extreme Bus. Mas malaki ang seats nito, pwede siguro dalawang tao ang magkasya sa luwang. Pagpasok may 2 sets ng magkatabing seats; syempre magkasama si Ken at Tonio, tapos party naman si Lee at Pau. Separate lives kami ni Red, kasi may nakapwesto na dun sa tabi nya. Mejo nahaggard pa nga ako sa pag-upo ko sa seat kasi di ko makita ung lever dun sa foot rest. Buti na lang nakita rin ni Red. Bumorlogz na ako. Maya't maya nagigising ako sa sobrang lamig. Feeling ko ito ang pinakamalamig na byahe ko. Mag-isa sa upuan, walang makausap, walang makaramay. Blizzard kung blizzard ito.

Pagkababa ng Cubao, nauna nang lumarga si Red. Sabay sabay kaming Power of Five patungong Gateway, pero humiwalay na kami ni Pau kasi dadaan pa kaming paEDSA. Sa byahe sa bus, nakatext ko ang Red. Nagpasalamat ako sa pagsama nya samin. "I enjoyed ur company," text back nya. Napakavague ng word na your, single o plural ba ang use nya don? Ilang balikan pa ng messages eh biniro nya ako dun sa common friend namin na may past daw kami. At dahil don napilitan akong iispluk na crush ko sya at si Ken. Well, crush lang naman naisip ko. Pero sa puntong ito crush level 2 na sya.

Level 1: Physical attraction
Level 2: Personality
Level 3: Romantic chorvaness

Buti na lang wala pa syang ginagawa para magqualify sa level 3. Pero sa puntong ito nafifeel ko talaga malapit na sya dun, at malapit na ako mainlurve. Shett, 'this should not be happening' naisip ko. Ako lang naman ang nakakaramdam nito eh. Mejo fresh pa sakin si Derek at ayokong bumalik sa emote emote-an. Bet ko tuloy magsongnumber yung sa Bachelor Girl.

I walked under a bus
I got hit by a train
Keep fallin' in love
Which is kind of the same
I sunk out at sea
Crashed my car
Gone insane
And it felt so good
I wanna do it again.

Do I really wanna do this again? Hayz.

Life's a journey ika nga, di mahalaga kung saan ka man patungo kundi ang papaano ka pupunta don. Pwede kang bumiyahe mag-isa o may kasama, pwede kang makipagsiksikan o maghanap ng kumportable at maluwang, pwede mong tulugan ito o namnamin ang bawat sandali. Basta't wag mo lang kalilimutang ipanalangin na patnubayan Niya ang iyong bawat hakbang.

Leslie ka jan?!

Ang siste eh isang pechay na nagngangalang Jelai de Belen ang out o the blue bigla na lang umeksena at lumalandi, kumakangkarot, at gumagarutay dito sa otokong si Toti Sotto. Eh chumikkaness ever sya sa BFF nyang si Victoria Becky.


Becky: Nagalit sya nang sabihin mo?
Jelai: Na mahal ko sya at ang sabi po
Toti: Di ikaw ang bet ko
Toti: Dahil 'di tayo talo!

Becky: Ang boblaks mo talaga!
Jelai: Di ko nahalata.
Becky: Beki sya, si 'teh shunga
Jelai: Pinaasa lang ako sa wala.

Becky: Ang Lotlot mo talaga!
Becky: Di ka na nadala!
Jelai: Ang trip nya dick pala!
Jelai: Wala tuloy akong napala.


At ayun naismellanie kagad ito ng bruha. Pumapalo ang gaydar sa 180 degrees! Korakchina si ateng. Winnuuuuur si Becky, at ang drama ni Jelai ayun, she's such a Yaya!