Frappin mo Mukha mo!

Hindi ko naiisip na magpalibre ng Frappe sa ngayon. Kung kaya ko naman bumili eh bakit pa ako mang-iistress ng iba na gastusan ako. Saka di naman talaga ako mahilig sa Frappe, parang pinasushal lang na shake. Who knows balang araw nanlilimos ako ng pang 3-in-1 ko pero sa ngayon wala sya sa hierarchy of needs ko.

Nagsimula ang nagpupuyos at nagpapalpitate kong damdamin sa isang favor. I have this friend na mahilig mag-ask ng favor. Ok, pagbigyan dahil small favorsss lang naman. Minsan matagal ang gap, minsan dumadalas. Fine. Ako naman mabait na pinagbibigyan. Ang kaso nagdedefault sya madalas sa promises nya. Inferness naman minsan eh inooffset naman nya ng earlier para lang di halatang laging late. It's ok naman siguro a few hours or days. Pero minsan parang kasalanan ko pa dahil di ko daw inacknowledge na inextend nya sa next cutoff na lang. Ok, fine.

The other day nanghingi na naman sya ng favor. At kahit marami ako personal na expenses eh tatanggihan ko na sana. 

"Sige na, please! Ititreat kita ng Starbucks." 

Ako pa talaga ang inofferan ng ganyan?! Nasabi ko tuloy na sa halagang yan eh kayang kaya ko itreat ang sarili ko ng sangkatutak pa ng Starbucks. Pero pushy si friend. Ok fine pagbigyan ulit. Hindi dahil uhaw ako sa kape.

Earlier than due date eh naibalik naman nya ang promise. Minus the kape. Di ko na finollowup. Baka kasi minenos na nya dahil nga maaga nga sya nakapagdeliver. Pero a promise is a promise, and a drawing is a drawing. Fine.

A little less than a week. Another favor na naman. Lesser naman this time. Well madali naman pagbigyan pero sinubukan ko sya. 

"Eh hindi mo pa nga naibigay yung Starbucks mo eh."

Inabot ko rin naman yung favor nya not expecting any kape. Sanay na ako sa mga drawing. Nagmessage na lang ulit sya the day after ng promised date. Ako pa ang pinapapunta sa pwesto nya. Dedma. Kinabukasan pa ulit ako nakadaan sa area nya. Inabot na nya ang promise nya. Pero nanghihingi ng fifty pesos. In addition sa promise may kalakip na PhP220. Pambili ko daw ng venti frappe. Binigyan ko sya ng fifty at nagthank you.

Now, di naman ako magsusulat anything about this kung ok lang ako. I'm not. Naiinis ako hindi dahil di nya ako ibinili ng frappe. Sabi ko nga, kaya kong ibili ang sarili ko nun. Hindi ako nanlilimos ng kape sa kanya. It's the thought that counts. And a PhP 170 bill is not well thought of. Kahit ano naman na ibigay sayo na pinag-isipan muna you'd feel special. Kahit Yakult lang go ako. I didn't ask you to buy me coffee. You offered that. 

Tapos sasabihin mo busy ka, eto 170 bumili ka ng frappe mo. Parang sinampal ako. Parang ganito lang yan: eto piso, maghanap ka ng kausap mo. MagFrappe ka din kaya para magising ka.

Lets Pizza

When you think of pizza, ano unang naiisip mo?

Mahal. Well, hindi naman pambansang food ang pizza. Alam mo yan dahil anjan ang adobo at rice. At kelangan talaga may rice. Dahil Asian tayo. Anodaw?!

Naalala ko way way way back nung kung anu ano na lang na mga pizza jan sa tabi tabi lang ang nabibili ko. Mura lang kasi pero iisa lang ang timpla: ham at ketchup at konting keso. Solb ka na dun. Kebs na kung mejo luma o matigas ang tinapay. Laman tyan din yan. Naalala ko yung tita ko na nakitikim ng pizza na yan, "masarap sya ha pero matigas ang tinapay." Ano ba alam nya sa matigas na tinapay eh malamang pustiso na gamit nya, lahat ng pagkain matigas na sa kanya hahah.

Sa paglipas ng panahon, unti unting nagsusulputan ang mga fastfood chains. Ngunit dahil mahirap lang kaya pang ispeysyal occasion lang ang pizza. To the point na feeling ko sosyal na ako kung makapagChowking na ako choz. Dumami na rin variations: may thin o thick crust, may stuffed crust, may monster 35" pizza na di lang pangpamilya pang-isports pa, may do it yourself pizza, etc.

Habang nagkakapera eh nagkakaron ka na rin ng chance na makakain mas madalas ng pizza. Yung tipong pizza ng local fastfood jan, yan na hinahanda mo pag bertdeyan. Pero iisipin mo wala naman din pinagkaiba sa natikman mo nang pizza. Thin crust lang. Ham ketchup at cheese pa rin yan. Ilevel up mo pa ng konti ang budget mo eh makakabili ka na nung mga foreign brand na pizza, pero kelangan mo pa may "promo card" na kasama para lang makalibre ka ng isa pang box.

Ganyan naman tayong mga Pinoy. Kung san makakamura go. Kung may libre go. Hindi dahil mahirap tayo. We want to know the worth of our money. Why waste your money on something na mamantika, o maasim, o weird, o pretentious brand lang when we can have something na sulit. 

"Mommy, what's sulit?" sabi nung batang tumalo na sa takilya sa Amazing Spider-Man DAW. "It's getting more than what you pay for." sabi nung Oprah of the Philippines.

Sa hinaba haba ng intro ko, hindi ako nag-eendorse ng rubbing alcohol, o sabong panlaba, o melk. Pizza nga eh di ba?!

May new product line up ang Lots'A Pizza. Lots'A? Di ba yan yung.... Yes sila nga yung nakikita mo sa mga stalls, and kiosks, and foodcourts yes. Bakit wala silang resto? Well, meron naman silang full size restos pero ang focus kasi nila is quick-serve takeout pizzas. Minsan kasi sa mga restos kaya mahal ang food eh kasi you're paying for the ambiance. Kung gusto mo lang tlga eh kumain, by all means kain. Di ka naman finoforce na magstay ka dito at sulitin mo yang PhP 3k steak mo. Budget friendly, Pinoy style. What else would you look for.

Naglaunch ng premium pizzas sila nung April. This is in partnership with Dole Philippines. So what's to expect sa premium? Rectangular shaped sya. What?! Pero pizza should always be circle. Wala naman pizza bible na nagsasuggest na bilog dapat lagi ang pizza. Fact: pizza is Italian for pie. Eh bakit ang peach mango pie rectangle naman choz. Eh bakit di na lang thin crust? Dahil may special parbaked crust sila, crispy na chewy pa. Choosy ka pa?

Three sa mga favorites sa kanila ay nalevelup to premium: Manhattan De Luxe, Hawaiian Extreme, at Pure Beef Supreme. May new flavors din sa classics like Hotdog Festiva, Hungarian Fiesta, and Garden Harvest. Pansinin mo di sila redundant sa naming convention. Lahat yan oozing sa Dole pineapples, as in malulunod ka. At di lang sa pineapples, puno talaga sya ng toppings unlike sa ibang brand jan na bilang kada tidbit. Kahit sa bestsellers nila, na circle na, punung puno rin ng toppings. Sobrang busog, sobrang solb, sobrang sulit. And maybe it's the cheese kaya di ka madaling masusuya sa paglafs nito.

Panalo sa bestsellers ang Hotdog Festiva. Mejo bexy at mahalay lang siguro sa name pero its good. Mapapatanong ka agad, Tender Juicy ba ito? But opkors. Reminiscent ng spaghetti ni mama, the familiar home-cooked Pinoy-style pasta. Anong konek ng pizza sa pasta? It's the feeling, I guess. Yung nostalgia ng lutong bahay.

Anyway, ako na ang di imaginative dahil kapag sinabi mong pineapple eh Hawaiian lang tlga ang naiimagine ko sa pizza. Di naman ako chef. Baka naman next time makagawa na sila ng adobo flakes pasta, bilang Pinoy ang target market nila. Suggestment lang naman. Di naman ako chef.

So sa next time na kumain ka ng Lots'A Pizza, ano unang maiisip mo?

Pure Beef Supreme

Hawaiian Extreme

Manhattan Deluxe

Pepperoni and Mushroom and Hotdog Festiva

Garden Harvest

#lotsapizzaletspizza

Caveat Escort

"Boss. Chicks. Bente na lang."

NO! Sa tuwing napapadaan ako sa footbridge ng Cubao may isang mamasang doon na naglalako ng mga babaita nya. As if bebenta ka teh sa Cubao. Ang dami pa namang bex sa Cubao. You don't know your market teh. Research research pag may time. 

Prosti. Yan ang tawag sa nightworkers natin. General term sya for any gender pero mas malaki ang populasyon yata ng mga pechay. May specific term para lang sa mga lalaki. 

Escort. Pag may classroom elections dati, isa yan sa mga huling naeelect. Pakner ng Muse. Ang silbi lang nila ay pampaganda ng classroom, parang vase o orchid ganyan. Wala naman talaga silang power of administration. Dahil ang ganda may power of persuasion. Ansabeh?

Sa sexual worker category, escort ang male counterpart ng prosti. As expected kelangan iexercise ang ganda powers, para makabenta. Nagkalat sila sa mga social networks na beki in nature. Dahil ang mga bex ay lalaki rin. Malibog. Kahit di ka bex, bebenta ka dito. Kahit wala kang maskels, bebenta ka dito. Kasi di na choosy ang ibang bakla, basta may junjun, go! Kaya booming ang business na ito. Dahil may target market.

Enter stage si Benjo. Current status: Tambay. Kakatapos lang kasi ng contract ng project nya. Habang naghihintay ng kasunod pang projects ay may buffer pa naman sya sa kaperahan. Ngunit gaya ng karamihan, mauubos at mauubos din ang ipon na yan sa pagbabayad mga utang, personal expenses, and other miscellaneous fees. In just one month, enter stage ang panic. How does one survive? Ano nga ba sabi ng The Eagles? Love will keep us alive. Bullshit yan. Di ka bubuhayin ng pag-ibig, gaya rin ng prinsipyo at wheat bread. Sipag at swerte, yan ang puhunan mo pero di pa rin yan sure hit. Minsan kelangan mo ng konting ganda.

Enter stage ang opportunity. Habang online sa isang social network ay may umiindecent proposal. Berjin pa naman si Benjo sa ganitong kalakaran. But wait there's more. May tumetestimonial. "I tried it. And after one month I bought my own car. It really works!" Ewan ko pero parang tunog endorsement ng pyramid networking or something. Mas skeyri yata yun choz. Wala naman mawawala kung itry di ba? Try lang naman. Go, ipush na yan.

Enter stage si client. Foreynjer, mayaman. May mga requirements nga lang si client. Kelangan malinis ka. Kelangan magdala ng any recording device. Kelangan mo rin ng magtake ng six pills, antibiotic daw. At kelangan ng baranggay certificate, proof of purchase, at suking tindahan choz. Really, di ko alam kung bakit hindi requirement ang tripod pero who cares, kung mavivideohan naman eh igora nyo lang.

Sinundo sya at dinala sa isang motmot. Anito Inn yata or something, iDunno. Wala sa google map ang Sta. Mesa Business District eh. Bago nagsimula ang ang lahat, pinatanggal ni Foreynjer lahat ng passwords sa mga devices nya. Para easy access daw sa pagtransfer. At nagsimula na nga sila. Easy mode muna. Hubad hubad ng konti. Jackoff jackoff ng konti. Project project ng konti. Smile smile sa camera ng konti. Weird I know, jackoff na nakasmile?! Pero nung nilabasan na sya, ok na. Wakas!

Pero wait there's more. Nomo nomo muna ng konti. Saka sya inabutan ng tatlong pills. Eto daw yung sinasabi na antibiotics na kelangan nya itake. Dahil nga mababa na ang inhibition, at siguro malakas na ang loob, walang kaabug abog na nilulon ni Benjo ang mga pills. Really?! Sinung umiinom ng pills nang walang Q&A portion muna? Ako nga papainumin na lang ng Solmux eh ginugoogle ko pa muna ang active ingredients. Because you can never can tell. Pero kebs, di naman ako yung lasing di ba? Nomo nomo pa ulet ng beer tapos ang final three pills. Nagstart na sila sa next round at binijay na sya ni Foreynjer. Nang makapagpalabas inaya sya na uminom sa labas dahil bitin ang beer.

Blackout.

Nagising na lang si Benjo sa isang bench. Suot lang ang damit nya. Wala nang wallet, celphone, accessories, lahat pati wisyo kung nasaan sya nawala na. Akala ko nga may sakit na sya eh. Dengue ganyan dahil malamok don ganyan. Pero no, safe naman sya. Nagtaxi na lang sya pauwi sa kanila. Habang nahihimasmasan na sya eh tinanong nya kay manong driver kung saan sya banda napickup. Bandang Binondo daw.

Wala na ngang pera, napagnakawan pa. Move on na. Ang kaso parang telenovela kung saan nahulog na si Soraya sa 17th floor eh buhay pa rin with a vengeance, muling nagbabalik na parang multo sa buhay nya si Foreynjer. Minemessage ang mga nasa contact list sa phone nya na nagpapabati. Bayaran daw sya ng 30 kiyaw or else ilalabas nya ang malalaswang larawan na nakasmile sya. At happy viewing jan sa mga friends natin sa Anito.

Wala na ngang pera. Nanakawan na. At ngayon binablackmail pa?! Payo ng friends nya wag na lang nya habulin. Lalaki naman sya. Wala naman mawawala. Maipapaliwanag naman nya ito sa family nya. Pero ang reputasyon nya. Ang career nya?

Lahat naman dumarating sa pagsubok, iba iba nga lang siguro ang levels at intensity. Lahat din naman natatanga, nadadapa, nagkakamali, nadadarang. Siguro wala ka na magagawa sa mga naganap. Natapos na eh. Nangyari na. Nakuha na ang mga pag-aari mo, wag mo'ng hayaang kunin din nya ang pag-asa sa iyo. Pwede naman magsimula muli. Move on move on din pag may time. Ang take away mo: anong natutunan mo dito? Paano mo iingatan ang sarili mo? 

At laging tandaan: Don't talk to strangers. And say no to drugs.

____________________

Photo by Grumpy-Puddin via Flickr.

*Let the escort beware!

Sketches and Bears

So naimbayt ako ni Jade at Greenfield District for a night of geekness. It turns out ang mga attendees ay artsy and mga bears. Di ko na agad nasatisfy both factors. Kaya I'm trying out my best to instablog para maexercise ang eskells ko, on-the-spot style.

Mabuti na lang nandito si Jowein to join me. Kaso nagpose naman sya as mowdels for them. Ano ako ngayon? Clapper? Moral support! Cheerer ganyan. Go go go mga prenship!

Dahil jan I wanna learn how to draw. Tama na siguro kakadrawing ng Dragon Ball characters. Nasa checklist ko to ng gusto iachib this year ha.

Nastress tuloy ako. Wai na proofread. Post agad.

____________________

*bear = chubby subclass ng mga bexes

Mini Production?

Feeling ko production everytime magsusulat ako ng blog. Like it would take a few days to finish one. As if naman nagpuproofread pa ako di ba?

Meron naman ako idea di ko lang naisusulat lahat ng isang upuan. Feeling ko andami kong ideas lately. Nagiging tweets na lang sila. Ang hirap kaya putul-putulin ang isang ideya sa isang daan at apat na pung titik lamang. Izz so restrictive.

Pero ayun nga. I want to do this as a daily thing sana. Pag may time.

I don't wanna write it down on paper din kasi I might lose it somewhere. Maiblog pa ng iba choz. Pero pramis I'd try my best to write regularly. Mag 100 days of happiness din kaya ako? Para lang mapilit magsulat choz. 

Unselfie

I saw this pic of a friend with other friend. I didn't even know they knew each other. Pero it would seem they're close. Tapos may selfie pic na sila together. Ok fine. Siguro naiinggit ako. Bakit ba wala pa yata kami pic together ni friend?

Flashback year 2005.

Nokia pa lang ang usong phone. Nakikigamit ako ng 7610 ng kapatid ko para magproject. At since di pa naiimbento ang front cam, pacham ang selfie. Chambahan sa distance ng pagdukwang sa cam, chambahan sa lighting, at chambahan sa paghold ng smile, chambahan sa pagpress ng camera button.

Fastforward sa taong 2014.

Talamak na ang iPhones at Android phones. Bulok ang cam mo kung wala pang frontcam. Di ka in kung walang filter ang pic mo. Glossy? Check! X-Pro II? Check! Sexy lips? Check na check! Kung akala mo ikakaganda mo yan, go lang teh, ipush mo yan. Supportahan ta ka. Ilalike ko pa pic mo. Basta deserving naman sa like, hindi yung pinalike lang huh.

Di naman sa pagmamalinis pero naadik din ako sa pagselfie. GGSS days ko. Those were the dark days. Pero nagising na ako at napagtanto ko sa aking sarili na walang patutunguhan ito. Selfie and myself don't mix well. I tried that sa CR a lot of times. At nafeel ko naman ikinagwapo ko  yon. Nakakaboost kaya ng confidence pag may naglalike. Kaya siguro madami naaadik. Izz like drug. You keep coming back for more. Pero I stopped na.

Sanay na ako behind the cam. Mula digicam hanggang SLR at cameraphone, theres a whole lot of more inneresting subjects  than my face. May foodtrip para sa foodporn at foodography. May fireworks, sunsets, at light fixtures para sa long exposures, bokeh, and lightology. May candid shots for street photography and general randomness. At may groupie shots for friends. Just dont ask to have everyone included. Ang hirap kaya pagkasyahin lahat sa isang frame, kahit pa isupercompress mo na. Group shots are actually stressful for the photographer. 

Pero ang selfie, pass na muna. Hindi ko sinasabing masama magselfie. Kung ikakasaya mo ito, go. Pero friend, sana next time na magseselfie ka, isama mo na lang ako. Kasi di ko maaatim sa sarili ko na magselfie. Magpaselfie, pwede pa. Pero selfie pa ba tawag don? Anyway, sa hinahaba ng rant ko ang gusto ko lang talaga sabihin... naiinggit ako, bakit wala pa tayo picture, friend?

Selfies should be a way to look at yourself. To see your flaws, to see you're not perfect, to see the real you. And you know you can change things if you want. You can Camera360 all you want, but that won't change the real thing. Start with the small things. Wag magpuyat, eat less rice, excercise pag may time, smile more. Soon, di mo na need mag-edit ng pics. Dahil ang tunay na ganda walang filter.


____________________
Photo by Serena Jones via Flickr.

Wattdpak?

So, kahit sino ngayon pwede na maging writer?

Naglipana kasi ang mga Pinoy writers lately. Mga galing Wattpad na napadpad sa publications ang mga akda. Maganda sana kasi may pool tayo ng talents. Pero pag nakikita ko ang tumpok ng mga libro nila kapag napapadaan ako sa NBS, napapailing talaga ako.

So, kahit sino ngayon pwede na maging writer? Seryaslee?! Paki-ekpleyn!

Parang tumaas ang energy ng kajologan lately. I mean look at the books. Mga young adults ang target audience nila. Sa abroad nga sangkatutak na ang young adult novels. May mga teenage drama queens, romantic novels, sword and sorcery, detective stories, dystopian novels. Lahat na talaga ng kategorya sinakop na nila. Eh parang pare parehas naman ng kwento. Konting konti na lang mahihirapan ka na idistinguish si Katniss kay Tris, parang Gandalf x Dumbledore lang pero girl power ang peg.

At ayun nga walang pinagkaiba sa local market. Puro mga teenage drama na may halong gangster at kapangitan diaries at kung ano pang kaekekan. Ok, fine. Di ko pa nabasa nagrereklamo na ako. Di ko naman siguro kelangan basahin lahat ng Precious Romance para maappreciate ang love story. I'm sure nareplicate idea na yan. Napapalitan lang ng leads, I'm sure sa dulo ng kwento may kasalan din sa beach man o simbahan o garden. May mamamatay na kontrabida na mahuhulog sa helicopter o sa 17th floor at lalapain ng mga alligators ang katawan nya sa sapa pagkahulog nito.

Di ko naman masisisi ang Wattpad sa pagkunsinti sa ganitong kajologan. At least di mga jejemons ang writers natin ngayon. Baka lumagpas sa -40 ang literacy rate natin. It's all good. Dahil may karapatan tayong makapagpahayag ng sariling pananaw. Magsulat ka hanggang gusto mo. May magtyatyaga naman magbasa nyan.

Gusto ko lang naman eh makabasa ulit ng something original. Kahit hindi out of this world experience. Yung iba naman ang point of view. Hindi yung ang dilemma ni ateng eh kung mas type nya yung zombie o yung leprechaun. Make me believe in magic. Make me fly. Make me fall in love again.

So, kahit sino ngayon pwede na maging reviewer? Sorry naman.

____________________
Photo by Vitto Christaldi via Flickr.

An Open #mema Letter

Hello Blogosphere,

We meet again. It's been years since we last saw each other. Or so it seems. I haven't spoken to you and I did it on purpose I guess. I've been trying to control myself. My temper actually. Part of my  Dagdag Maturity program. Not because I'm 32 in a few months. (Oh gosh mawawala na ako sa kalendaryo). Because I really need it. For peace of mind. Choz.

I still do rant at times. Uncontrollable fits of rage. It's a sort of release for me. But I can't always limit myself to 140 characters. And somehow, social media has become scarier. I mean yah know, I can do whatever I want on the web but that would have an impact on my personal life. Like people will dig in and people will find things out. Like what you did on that party three years ago. Or what you said that night at Tagaytay. 

I'm extremely afraid how this will impact my career. I have LinkedIn and Jobstreet and I know people have the tendency to look into your other social media persona apart from these two. It's like a huge ring where everything is connected. It's the innernetz for gawd's sake.

Ok fine. Maybe I'm overreacting. But I do have plans to grow up in my career. And it doesn't help if I'm angry all the time. I'm looking for inner peace. Clarity, serenity, and all that shiz as well. But that won't stop me from writing my personal opinions, k? Last time I checked I still have the right to makapagpahayag ng sariling pananaw. I'll just make it non-ranting. I will try. I pramiz!

So stick around. I'll be back on track. Not a daily thing though but I'll be back. Back with the crazy, non-offensive, nonsense drafts.

Respectfully yours,
Athan

Fortune Cookie

Kahit tapos na ang Christmas nagmomonito monita pa rin kami sa office. Bakit ba? Walang basagan ng trip. Dahil every day is Christmas.

Last Friday something Chinese ang kategorya bilang Chinese new year. Anything mema worth fifty pesos lang naman except the following: bagua, tikoy, at hopia. Dahil may phobia yata sila sa anything related kay Kris Aquino. At for sure kasi mag-e-Eng Bee Tin ang mga tao pag walang restrictions. For three consecutive weeks kasi puro foodelya na lang nabubunot ko. Pwede ba magdiet naman kahit minsan.

Anyway, effort tlga ako maghanap ng memang Chinese. Nakakuha ako ng Chinese checkers na slightly above and beyond sa agreed price range. At feeling ko ako lang naman ang geeky na makakaisip ng mga ganyang bagay.

And for what?

Nakakuha ako ng shining shimmering Horse keychain. Eh year of the Dog kaya ako hohoh. Ok na, kasi baka itong kabayong ito ang magtawid ng swerte sa akin sa taon ng wooden Horse.

But wait there's more.

May kalakip pa na dalawang fortune cookie ito.

Fact: Never pa ako nakakuha ng porchun cookie evarrr. As if may cosmic powers preventing me from having one. Mehganong mga conclusion eh. Pwede ba to kainin?

So binuksan ko ang isang tetrapakete nagtatago ng isang fortune cookie. Nasa loob ang isang mumunting cookie in some reddish color na di ko mawari kung burgundy, maroon or burnt sienna. Kelangan specific ang kwento ko eh bakit  ba?

Ayaw ko sana buksan kasi alam mo yun yung tipong meron kang kaOChan na ayaw mo galawin yung food. Anjan lang sya, display. Ganyan.

*Crack*

Nasa loob ang isang maliit na papel. May nakasulat.

04. 16. 10. 11. 41. 27.

Ayyy baka winning combo to sa lotto. Baka its my turn na para bumili ng condo aa Taguig. Atzif. Kung sana tumataya ako db. Lotto helps those who help themselves.

But wait there's more. Meron pa nakasulat sa other side.

"Be wary of people who tell you what you want to hear. They are only after their own interests."

Swak na swak sa nararamdaman ko. Alam mo yung paulit ulit kang pinapaasa at niloloko? I have my eyes on you. Yea ikaw nga. Ateng saleslady sa Landmark! Di mo na ako maloloko ulet!

Cold reading. Yung mga hula na napaka general lang eh kahit sino pwede makarelate. Usong uso pag mga new year. Iniinvite pa sa mga talkshows.

Maganda ang taon para sa mga pinanganak sa year of the Tiger. Magiging maganda ang negosyo mo this year. May parating na taong magmamahal sayo ng wagas. Magkakapera ka. May mabubuntis na starlet. May ikakasal na callcenter agent. Kahit ako kaya ko manghula ng ganyan. Wag masyado magpapaniwala.

Mabuti na lang masarap yung fortune cookie. Strawberry flavored sugar wafer. Dahil ang kapalaran ay nakalaan lamang sa mga taong kayang lunukin ang kahit anong ihain sa kanila; flavored man o vanilla ang fortune cookie nila.

*Burp*

Dumedexter Doria

Kung may Celia Rodriguez tayo na pang-altasociedad lang ang peg, bihisan mo man ng basahan ay angat pa rin ang kasushalan; at may Lilia Cuntapay tayo na pangmahirap lang ang peg, damitan mo man ng ginto eh litaw pa rin ang kahirapan; syempre papayag ba tayong mga middle class na walang kakatawan sa atin? Not to diss madam Celia and madam Lilia, love ko sila pareho pero di sila ang kampyon naming pang average at 'pwede na' na mga mamamayan. Nanjan naman si Dexter Doria.

Ayon kay ateng Wanda, laging middle class ang role ni Dexter Doria. Teka sino nga ba si Dexter? Nakakalito ang pangalan nya kasi panglalaki pero babae. Anyway, sya nga daw yung laging middle class ang role. Kasi pag yumaman syas duda ka na yumaman siya dahil sa jueteng, sakla o pagbebenta ng mga pekeng ginto at kung anek-anek na klaseng estafa. Kapag naging mahirap naman eh ganon din. Kaya middle class na lang. Madalas sya yung mamasang sa mga chipanggang beerhouse o massage spa na may extra service. Lead majongera o nagpapatakbo ng illegal gambling. Pyramiding queen o di kaya asawa ng goon na smuggler ng fake iPhones. Pwede rin syang malupit na tiyahin. Kung mabait naman ang role nya eh pwede syang kapitan ng baranggay o kaya kumadrona o chismosang guidance counselor. Sa totoo lang, malaki ang playing field nya kung sa dami ng possible roles lang naman ang pag-uusapan. Dahil napakalaki ng middle class.

Noong taong 2012, naitala ng SWS na nasa 69% ng combined number ng families sa Pilipinas ang Class C at Class D. Masasabing masa ang middle class. Ngunit bakit ang 1% lang na altasociedad ang nagpapatakbo sa bansa natin? Powerless ka kung di ka Ayala, Lopez, Aquino o Romualdez. Asan ang demokrasya jan? Asan ang boses ng masa? Napupunta lang sa mga bobong mambabatas at mapagsamantalang administrasyon. Dahil mas bobo ang masa sa pagluklok nyan sa pwesto nila. Wala ka na magagawa. Ginusto natin yan eh.

Nung pumutok ang Napoles pork barrel scam, halos lahat ng tao may sari sariling konsepto. Lahat may masasabi at gustong sabihin. Pero lahat ba may sense? Natatawa ako dun sa mga nainterview na mga squatter. Galit na galit sila kay Napoles dahil ninanakaw daw ni Napoles ang pera nila. Preno muna. Ang pork barrel na pinag-uusapan eh yung allocation ng mga nakolektang buwis. Di ko naman minamata na lahat ng squatter ay di nagbabayad ng buwis. Marami pa rin, indirectly siguro mula sa mga pinapataw na taxes sa bilihin. O di kaya gaya din ng karamihan sa ating middle class na binabawasan buwan-buwan, taun-taon mula sa compensation natin. Napakasakit kaya na nasa 20-32% ng kinikita mo ay inaawas tapos malalaman mo ginagamit lang ng mga senador para sa pansarili nilang gastos gaya ng pagsali ng isang special effects movie sa MMFF. Tapos ang lakas pa ng loob magdrama sa kamara. Ang mga mayayaman lang ang yumayaman sa Pilipinas. Yung bilyun bilyon nga ang kinikita sa sports eh ieexempt pa sa tax. Tapos yung sumali sa singing contest sa ibang bansa eh itatax nila. Double standard. 

Going back sa mga squatter na nagrereklamo. Mabuti pa nga sila nabibigyan sila ng mga housing kahit pa sa labas ng Maynila. At least may sarili silang bahay. Ang altasociedad naglalakihan ang mga mansyon sa kani kanilang mga hacienda. Pero tayong mga middle class eh karamihan nangungupahan sa mga apartment. Walang pambili ng sarili nilang bahay. Ok lang naman kahit sa barung barong ka lang nakatira basta't kasama mo ang pamilya mo. Pero kung susuportahan sana ng gobyerno na makapagpatayo ng bahay ang malaking bulto ng source ng income nila. Parang give back lang ganyan.

Kung di mo naman ikakayaman ang problema, pagtawanan mo na lang. Sabi nga ni Senyora Santibanez, madami na ang mga hampaslupa sa bansa natin. Paboritong show: Be Careful with my Heart. Paboritong perfume: Aficionado. Paboritong fastfood: KFC at Mang Inasal, for the extra rice and gravehhh! National Anthem: Pusong Bato. Hobby: shopping sa 3-day sale, ukays at CD-R King. Paboritong ulam ng hampaslupa: corned beef with patatas daw. Siguro true yung karamihan jan. Dahil isa lang ang totoo, wais tayong mga middle class. Walang masama sa pagiging praktikal. Viva Lumen! Saka masarap kaya ang corned beef na maraming patatas at sibuyas. Lalo na yung Purefoods. Mejo umay na ang Argentina na di ko na mawari kung karne pa talaga. Gutom na ako.

Kaya rin siguro marami ang nagpapakasocial climber na lang. Para makaangat lang sa kinasadlakang lusak hahah. Sila yung umaastang social. Pero bihisan mo man ng ginto ang isang Lilia Cuntapay mangangamoy pa rin ang baho nya. Hoy hindi social climber si lola Lilia ha. Exagg ko lang. Yung mga tipong pag sweldo makatambay sa Starbucks wagas pero pag pecha de peligro half rice at free soup lang ang tinitira. Wag ganon ha. Wag masyadong tatanga tanga sa paggastos. Wala ka mapapatunayan sa Caramel Macchiato mo hija.

Sa hinaba haba ng rant, eh sa hustisya din ang tuloy. Sigaw ng masa, hustisya para sa middle class. Katarungan para kay Dexter Doria! Say no Pusong Bato! Penge ng corned beef! Katarungan kay Dexter Doria! Katarungan!


____________________
Photo by Busog! Sarap!