Kwarto

Magpapaalam na sayo ang aking kwarto

Na punung-puno ng galit at damit

Magdodownsize na kami ng bahay dahil kukunin na ng isang tito ko ang share nya sa bahay. Ang weird nga kasi may bahay na sila sa Houston pati sa Davao pero bet pa rin talaga nya ng masisiksikan sa Maynila. Wala kami magawa dahil bunso daw sya... yung paniniwala ng mga matatanda na bahay daw dapat ang mana ng bunso or something to that effect.

Anyway, tinamaan ang dalawang kwarto kasama sa akin sa mga madedemolish pag natuloy na ang hatian ng bahay. Nag undergo ng renovations ang bahay recently at ako'y naglipat na sa smaller room na kashare ko sa kapatid ko, pawang plywood lang ang pagitan namin. Well meron naman visual privacy pero not audio so kung gagawa ako ng himala, kelangan muted.

Wala namang aberya sa paglilipat ng gamit. Nakakalungkot lang na sa loob ng sampung taon ko ginamit na silid yun. Siguro dapat na rin kasi di ko naman nililinis yun pero naimmunize na yata ako sa alikabok nun, actually minahal ko na bawat butil ng alikabok dun choz. Bawat libro at damit at abubot pawang napakabigat buhatin dahil may dala silang mga alaala kung paano at saan ko sila ipinatong. May mga ilan ding nakalimutan na sa panahon, may picture pala ako na ganyan, may keychain sa kung saan probinsya, mga bagay na nilamon na ng sapot at dumi. Like yucks, I don't know if I'm bringing them pa ha choz.

Ngayon eto nasa half-room na ako. Mas maliit ang kama ko dahil di kasya yung dati kong kama. Ok lang naman kasi di naman ako sanay talaga matulog ng may katabi. May half-window din ako, half lang kasi yung isang half nandun sa side ng kapatid ko. Actually, lahat ng bintana nasa kanya, pati ba naman kalahati nito kinuha pa. Parang gusto ko magbutas ng pader para may fresh air mag-isip. Di ko akalain pati pala kwarto pwede ka magkaroon ng sepanx.

Since nasa topic na rin tayo ng lipatan, parang nais ko na rin bumukod ng bahay. Condo talaga ang gusto ko, yung para sa akin lang. Damot ano? Nakakatakot mag-isa nga lang pero ang tanda ko na, nakakahiya naman na di pa rin ako independent. At sanay na rin naman ako mag-isa emotionally, bakit di ko pa itry idetach ang sarili ko sa bahay na to physically.

Di ko na kayang mabuhay sa kahapon.

Kaya mula ngayon, mula ngayon....

ps. I'm semi-emotional right now. Refresh lang muna ako sa pagsusulat bago ako bumongga ng word vomit. Pro-tip: wag kayo masyado mag-adik sa Sugarfree, nakamamatay. Ang sakit sakit na bes eh.

____________________
Photo by Ken Bosma via Flickr.

Cubao Fastlane

 

I'm afraid of Cubao. And I don't know why. Alam mo yung feeling na minsan nakakainis yung isang tao kahit wala syang ginagawa sayo. Parang ganun, palitan mo lang yung inis ng takot at si Chona ng Cubao. Nakakatakot ang Cubao. Para sa akin, at least. Sa aking pakiramdam ay mahoholdup ako sa Cubao anytime. Kahit umaga at maraming tao, o gabi at maliwanag. Yan ang sinasabi ko sa sarili ko at sa mga nagtatanong bakit ayaw ko sa Cubao.

Hindi naman sa matapobre ako or something. Hello, pobre din ako pero iba talaga ang feeling ko sa kanya. May mga magaganda naman kaming pinagsamahan pero baka hanggang dito na lang. Pero minsan di mo maiiwasan tatawagin ka nya sa kanyang kandungan.

Noong bata ako dinadala kami ni mama sa Fiesta Carnival. Nakapanood pa nga ako ng Christmas show sa COD, although wala akong idea anong kwento nun basta mukhang masaya sya. Pag namimili kami ng school supplies, sa National Bookstore sa Cubao kami pumupunta.

Ngunit ang Fiesta Carnival noon ay Shopwise na ngayon. Ang Christmas show nasa Greenhills na. Ang mga books ko sa Fully Booked or Power Books ko na lang hinahanap ngayon. Wala nang babalikan ang nakababatang sarili ko sa Cubao.

Sa Cubao ko rin naman nakakasama ang ilang kaibigan ko para mag-inuman at magvideoke. Sa Cubao ko rin mineet ang first ever hook up ko hahah.

Hindi na kami ng vivideoke at umiinom sa Cubao dahil you know life, we felt too old for that na at may sari sarili na kaming kabusyhan sa trabaho at buhay. Nagkikita pa rin kami para magfoodtrip na lang dahil mas masarap ito kesa magsunog ng atay at pera. At hindi na ulit ako nakipaghook up dahil natakot na ako mainjan muli. Wala nang babalikan ang nakababatang sarili ko sa Cubao.

Sa Cubao parang last year lang nang may nagdala sa akin palibot sa mga kainan at mall. Sinabi kong ok lang naman basta kasama ko sya; kumain sa Cafe Maria Jerica (na pinilit kong sulitin ang buffet), naglaro ng uno stacko sa Appraisery sa Cubao X, nagmass sa Ali Mall, at nagshopping sa ukay ukay sa Farmers. Masaya at nakalimot ako ng takot at pangamba.

Ngunit di na nya ako kinakausap. Walang restaurant o turo turo akong kayang puntahan na di ko malalasahan ang pait ng alaala. Walang tawanan at musika na papawi sa kalungkutang nadarama ko sa paglakad sa mga kalsada sa loob ng Cubao X. Walang hiling na natupad na makita syang muli. Wala na akong babalikan sa Cubao.

At sa kakatwang pagkakataon ay tinawag nya muli ako sa kanyang kandungan. Sa Gateway kami nagsama sama ng ilang kaibigan para manood ng sine, dahil dito na ang midpoint namin kung saan available ang movieng Sakaling Hindi Makarating; kumain sa Mister Kabab, na ikinatuwa dahil may new food akong nasubukan; uminom ng Irish coffe sa Cab Cafe (sabi ni ateng cashier may lehkor daw yun at mejo nagbuffer pa ako bago ko nagets yung sinasabi nya); at uminom  ng craft beer sa Fred's Revolucion. Sa aking pakiramdam ay unti unting nagwawarm up muli ako sa Cubao. Pero sa pagsulyap ko sa Appraisery parang nanumbalik ang mga emosyon, ang mga paghahanap at paghihintay ko na walang sagot. Gusto ko pa maglasheng pero mejo mahal kasi ang craft beer--180 PhP mygass?! Putangina naman Bash, bakit ba ang tigas tigas mo?!

Mabuti na lang nagpasya lumipat ng Starlites ang mga kasama ko for more booze and videoke. Gusto kong magwala din at salinan ng excitement ang kakulangan na nadarama ko. Ngunit wala akong lakas ng loob. Bakit walang lumalandi sa akin ngayon sa punto ng aking kahinaan? Panget ba ako, kapalit palit ba ako? Wish ko lang nasa level ako ni Liza, male version of course, pero pang chuwariwaps lang ako. I would never be kahit second rate, hanggang trying hard lang.  Tinapos namin ang gabi sa session ng lugaw. I have high expectations for lugaw, you know. Lugaw lang sa akin sapat na, laman tyan at di ako iiwan. Baka may pag-asa pang balikan ko ang Cubao.

Ang Cubao para sa akin ay parang kape--minsan bitter, minsan sweet, minsan life. Minsan masaya, minsan malungkot. Pagpapasyahan ko lang kung daraanan ko lang, iiwasan, o tatambayan ko for the rest of my life. Ngunit ang mga byaheng fastlane paabante ay pawang puno at siksikan at wala nang puwang para sa akin.

____________________

Photo by Mark Sherwin Manansala via Flickr.

Swipe Right at the Wrong Time

Sawang sawa na akong mahalin ang sarili ko. Ngunit bakit sa tuwing nais ko magbahagi ng aking puso, pilit nila itong inaagaw, dinudurog, iniiwan. Sa lupa. Sa putik. Sa dumi. Sa kung saan mahirap na naman itong pulutin, tipunin, at buuin mula sa punit-punit at tagni-tagning mga piraso. Sana tinigasan mo na lang ang puso mo at di inalay sa mga pangako ng emosyon. Hindi ka na sana nagsusulsi jan.

End drama.

Wag na kasi magswipe swipe nang madaling araw. Para di ka na makakita ng mga nagpapaalaala ng hinagpis mo. Wehanongayon kung nagswipe right din sya?  Nothing is certain but death and taxes. Mamamatay din sya. Magbabayad din sya.

Alam na kasing emotero ka eh lalo pa't holiday na naman, kesehodang legal sya. Makuntento na lang na magkumot at akap akap ang sarili. At least di ka namaluktot.

End of the world. Choz. Agad agad?

____________________

Photo by Shinichi Higashi via Flickr.

https://flic.kr/p/eQb6iL

Review: Sana Dati

Not really a film buff, pero once in a while naappreciate ko manood ng mga films. Kung film buff lang din naman, may mga kilala ako at deym, di ko talaga gets ang level ng good or bad movies nila.

Pinalabas yung Sana Dati sa Cinemalaya under Director's showcase category. Nung scheduled run nito last July-August, di ko napanood dahil mabilis masoldout ang tickets. Nagkaron ito ng commercial run pero di ko rin napanood dahil sa conflicts ng work sched. At gaya ng ilang pelikula ng mga nakaraang taon--Sayaw ng Daliwang Kaliwang Paa at Ang Nawawala--isa na ito sa mga di ko mapapanood. Hanggang may nagbukas na opportunity. Last two screenings sa Fully Booked Fort. Walang patumpik tumpik, sumugod agad ako.

SPOILER ALERT!!!

Sana Dati ang kwento ni Andrea. Sa mismong araw ng kasal nya nakilala nya ang isang videographer na si Dennis. Interview style ang pinili nilang mode ng supposed wedding video coverage, at dito unti unting nirereveal ang tunay na laman ng puso ni Andrea. Pakakasalan nya si Robert na nakilala nya isang taon na ang nakalipas kung saan member sya ng ad agency sa campaign nito.

Mahal mo ba si Robert?

Mahirap na tanong. Ang totoo, di nila kilala ang isa't isa. Flashback ng isang taon. Nakilala ni Andrea si Andrew, isang videographer sa kasal na guest si Andrea. Sa loob ng limang araw na magkasama sila ay lubos nilang nakilala ang isa't isa. Ito ang nagtulak kay Andrew na maglayas upang itanan si Andrea.

Nakilala rin ni Andrea kung sino si Dennis. Dennis Cesario, kapatid ni Andrew. Pumunta sya para makilala si Andrea, para malaman kung minahal nya ba ang kapatid nito bago sya namatay. Habang abala ang lahat sa preparasyon ng kasal, tumakas sila Andrea at Dennis sa building deck upang makapag-usap.

Makakasama ko na si Robert habang buhay, ano ba naman ang a few minutes late?

Ilang flashbacks pa at malalaman natin ang mga kacheesyhan nila Andrea at Andrew, kung paano napabayaan ni Andrew ang kanyang kalusugan, ang kanyang sakit na arrythmia, para lang makasama ang babaeng pinakamamahal nya. Kung umikli man ang buhay nya, at least naging masaya daw sya.

Sa araw na matutupad na ang pangarap nila Andrea at Andrew na magtayo ng sariling flower shop at wedding photography saka naman inatake si Andrew na ikinamatay nya. Si Dennis ay sumunod lamang sa yapak ng kapatid nya upang makilala si Andrea. Si Andrea naman, muling nagpakita kay Robert upang pakasalan ito after ng isang linggo lang. Di nya ba alam ang three-month-rule? Bakit ba ang tigas mo Bash?

Sa climax ng movie, tatayo sa edge ng building si Andrea at parang tatalon. Darating si Robert na pagod sa kakahanap sa kanya at dadalhin sya pababa. Muling tatakbo ang oras at babalik tayo sa wedding CEremony... err ceREmony. They will say their vows, kahit scripted ang kay Andrea. Habang si Robert ay magbibigay ng kanyang heartfelt promises to her. Magtatangka ulit si Andrea tumakas kasama ni Dennis ngunit iiwan sya nito. Tapos na ang misyon ni Dennis. Masaya na syang nakilala ang taong nagpasaya sa kuya nya.

Si Andrea ay muling dadalawin ang puntod ni Andrew. Bago pa sya makaalis sa sementeryo, susunduin sya ni Robert. Aaminin ni Robert na alam na nya ang lahat, matagal na. Sa byahe pauwi, iiwan ni Andrea ang huling regalo ni Andrew sa kanya, isang pares ng blue flat shoes na isusuot sana nya sa opening ng Say Anything shop nila. Bago pa ikwento ni Robert ang side nya, hinawakan ni Andrea ang kamay nya.

Ending credits.

Maganda ang shots ng film, isipin mo na lang na wedding coverage na pinabongga so you'd expect details sa bride and groom and the whole package. Solid ang performance nila Lovi Poe, Paulo Avelino, TJ Trinidad at Benjamin Alves. Si Lovi lalo na, nakakadala ang emosyon na flowing sa character nyang si Andrea. Pati si Carla Martinez, effective na bungangerang nanay. Ang other casts na sila Gee Canlas, Nico Antonio, Mihk Vergara, at Cai Cortez ay nandun para magbalance ng kaunting comedy. Angkop ang lapat ng music para maenhance ang emotions onscreen. Overall, you'd feel the bittersweet atmosphere ng movie. Kaya sapat lang siguro na hakot award ito sa Cinemalaya. Sana nga dati ko pa ito napanood. Sana dati pa.

Umikot ang kwento sa iba't ibang uri ng love. True, reciprocated love, endless love na napaghiwalay lang ng kamatayan, love na kayang magsakripisyo para sa kapatid, martir na uri ng love na mapagbigay at umaasang masusuklian ito, at love na unti unting matututunan. Sino ba ang maniniwala na pwede ka magmahal ng taong nakilala mo lang sandali? Ng taong niligawan ka lang ng isang linggo? Love is timeless. Kaya nga siguro may love at first sight daw. Ngunit di kaya superficial lang ito?

Just to share, ang cheesiness ng fictional Mexican poet ni Jerrold Tarog na si Julio Medem (not to be confused with a Spanish director), na namatay daw sa car accident habang nagpopropose sa girlfriend. TAN-Gee-Aye?

"In the silence, I hear the sound of two hearts beating." ~Julio Medem

Oversharing

Do you hate it pag napupuno ang inbox mo ng unnecessary messages?

"D2 na pf0uH m3."

"Mocha Frappe at Starbucks for the nth time this morning."

"Ganda ng opening number ng ASAP! Winnest!"

"I noticed some of you are wearing jeggings. This is against the dress code policy. Jeggings is leggings duh. For your strict guidance and compliance."

I know maganda ang naidulot ng technology sa pang-araw araw na mga buhay natin para ibridge ang ilang gaps na di mapupunan personally dahil sa time or space constraints yah know. Like wala ka nang balita sa mga tita mo sa California, so ang tanging way lang na magkausap kayo eh through FB or Skype. O kaya magkaiba kayo ng shift ng mga dabarkads mo kasi nasa graveyard ka, so ang conversation nyo na lang eh through notes or emails. Good.

Pero may mangilan ngilan--like mga 58 million na siguro worldwide, binilang ko--na inaabuse ang technology na yan para magshare ng kanilang personal experience. Like makashare sa twitter kada minuto ng ginagawa nya.

Watching Ula on Channel 13.  #dabezz #instanood

Now watching Fox News. Boring! #killmenow #instabored

Najejebs ako. #poops #instae

Walang sabon punyetaaaa! #anger #instagerlet

Magbayad ka na ng utang mo walangya ka Bernadette! #Happy14MonthsaryViceRylle

Lahat yan in a span of 3 minutes lang. Oh di ba nakakaasar. Anong pakealam namin sa sabon o kay Bernadette. Kebs. Artista? Kelangan ipangalandakan mo sa buong mundo bawat action mo? Parang GM lang yan eh. May mga taong makaunlisend ng text message akala mo mahalaga ang itetext sayo. Kung alam ko lang magblock ng text message, matagal ko na nagawa pero no. Pag sinabihan mo sya na exclude ka sa GMs, ikaw pa ang masama. May similar feature sa BBM, broadcast naman. Same concept, group message din.

Sa side naman ng check-ins nanjan ang Foursquare. Actually may location services din ang Facebook pero less accurate kasi ang sa kanila. Like nilagay mo yung pics mo na taken from Pampanga pero pagcheck mo sa map nasa Manila. Anyway, sa Foursquare naman pwede mo ishare ang check-ins mo sa mga friends mo. Like nagcoffee ka na naman sa Seattles Best kagabi, or dinner at Jollibee, or happy time at Sogo Pasay. Ingat lang kasi yung mga nag-aadd sayo akala mo friends lang ang hinahabol, mga stalkers pala. You just gave away kung saan ang last location mo. Baka i-Ativan ka nyan, ewan ko kung saang kangkungan sa Bulacan ka pupulutin nyan. Ang regret mo lang, walang kangkungan na location sa Bulacan. choz

~0~

I really missed chatting with Sherwin. He's Chinese so mejo napapalaban ako ng Englishan pag kausap sya. It's aryt naman kasi mejo napapractice na rin ako. Well, sya yung makwentong tao. Halos lahat ng experience nya naikekwento nya ng casual na casual lang. No holds barred. Pero actually, mas gusto nya na mas madaldal ang kausap nya, pero di mo yun mapapansin kasi nga walang preno sya magkwento. Well, minsan naman binabasa nya ang posts ko, pero nagtatanong pa rin sya sakin, dahil combo ng taglish at bex ang posts ko, "what is borta?"

Anyway, kung may bet sya ikekwento nya sayo. Gano kalaki ang kargada non, ikekwento nya sayo. Anong nangyari sa sex nila kagabi nung jowa nya ikekwento nya sayo. Pati ba naman yung pag-iipon daw ng semen eh ikekwento nya sayo. Di ko lang maalala bakit sya nag-iipon. Kaya siguro makinis ang face nya, itinatapal sa mga pores ang yun para mawala nang tuluyan choz. Kaya rin pala nyang magbasa ng chinese zodiacs, although related sa sex pa rin ang end topic nyo. At higit sa lahat, kaya nya malaman gaano kalaki ang junjun mo just by looking at your facial features. Of course, di ko kelangan ijustify yung sakin sa mga sinabi nya. All in all, masayang kausap si Sherwin, sex or otherwise ang topic. Yun lang yung sex topics, I think it's a bit overshared. Yun lang.

~0~

Nagkaroon ako ng madamdaming usapang puso with Enzo this Friday sa YooHoo over beer. At dahil namimili lang ako ng pinagkekwentuhan ko ng aking inner emotions--inner daw eh naipost ko na sa twitter at blogs ito hahah--hinayaan ko muna sya magkento ng love life nya. Icebreaker lang.

Mag-eeight years na sila ni Dex this May. Happy sila dahil nakaraos sila sa seventh year, na ayon daw sa usap usapan eh parang year of tribulations or somethang. Well, one month na lang at mairaraos na nila kung ano mang hurdles ang humarang sa relationship nila. Kinwento nya from how sila nagkakilala, pano sila nagsupport sa isa't isa, at paano sila naging close sa family nila. Actually it's very sweet. Tinanong ko sya kung MMK episode sila, anong magiging title. He refused to answer. Sabi nya, sa palagay nya normal lang daw ang relationship nila, not worth showing sa public. Siguro nahiya lang sya pero I think lahat ng relationships ay special--for only two people to share and it would be incomparable to what others have. Except siguro kung pangtelenovela ang lablayp nyo na may version ang Kapamilya, may version din ang Kapuso.

Anyway, nung ako na nagstart magkwento... mejo hesitant ako sa pagshare. Dahil di ko alam pano ko maikekwento ang feelings ko. Kung ang utak ko nga chaotic na, puso ko pandemonium na. As in I'm telling one detail, tapos biglang, "ayyy oo nga pala ganito kasi yan. Ayyy saka ganito yan. At eto pa. Did I tell you may ganito?" Isa lang tinanong nya, kelan ba yan? Sabi ko... nagsimula siguro mga February. Isa lang din ang sinabi nya, "wala pa yan, napakaikli pa."

Di ako magsisinungaling kung sasabihin ko naoffend ako sa comment na yun. Hinayaan ko syang magkwento ng love story nya tapos ako ikacut off nya lang na parang sya si Willie R at he's the projuicer?! Ano nga namang laban ng 8 years sa 2 months?! Di na lang ako nagkwento. Oversharing na ako. I should've kept my mouth shut. Sariling utak nga di maipaliwanag ang puso eh. Utak pa kaya ng iba? Mahirap kasi maghusga sa nararamdaman ng iba. Di naman ikaw yung nakakaramdam ng tuwa, inis, galit, takot, at kalungkutan. Audience ka lang. Tandaan mo 10% lang ang audience impact! Pak!