Kalesang Tales

Plok, plok, plok. Musika na sa tenga ni Mang Husto ang bawat hakbang ng kanyang kabayo. Mahigit tatlong dekada na rin yata syang umiikot ikot sa mga pader ng lungsod na ito. Nakapagpatapos na sya ng dalawang propesyunal sa kinikita nya dito. Sa ngayon, parang maintenance na lang ang kita nya sa pangangalesa, ibawas mo pa ang boundary. Mabuti na nga't nakakapagpadala sa kanya ang kanyang mga anak ng panustos.

Naalala pa nya ang mga panahong nasa moda pa sila. Maraming mga turista ang dumadayo dito. Sa ngayon maswerte ka na siguro makadalawang byahe. Kung sabagay naikot na rin ng mga tao ang lugar na ito ng ilang ulit. Ano pa nga ba't sa pagsulong ng teknolohiya eh alam na ng mga tao ang kasaysayan ng lugar sa isang click lang. Isinapuso na ito ni Mang Husto kaya masasabi mo isa na syang walking Wikipedia ng Intramuros. Ngunit dahil kutsero ang tawag sa kanila, di maiiwasang bigyan ng konotasyon sila na nag-iimbento lang ng sinasabi. Kwentong kutsero. Magtitiwala ka ba sa kwentong kutsero?

"Manong anong pinagkaiba ng karitela sa kalesa?" minsan na naitanong sa kanya. Wala naman, pwede naman ipagpalit sila ng tawag ngunit madalas mas malaki ang karitela na kaya magsakay ng lima hanggang anim na tao. Mali. Spelling daw. Mga pilosopo. Ngumingiti na lang sya sa mga pasahero. The customer is always right.

Nung isang araw may isinakay syang nagdedate. Yung babae morena, yung lalaki Australiano daw sabi ng babae. Mejo hirap maunawaan ang English dahil iba ang punto ngunit pinilit nyang sagutin bawat tanong. Kaso nga lang hindi na sya matapos sa kanyang tour dahil maya't maya ay pumulupot agad itong babae sa mga braso ng foreigner.

May ibang araw na parang taxi lang sya na naghahatid papunta dito at doon. Wala naman sya magagawa. Pasahero din yun. Mabuti nga't hindi di gasolina ang dala nya kung hindi talo pa sya sa buong araw na pag-iikot.

Ngayong hapon ang unang pasahero nya ay dalawang dalagita. Nagsimula sya sa pagpapakilala.

"Hello, I'm Justiniano. You may call me Mang Husto."

"Can we like just call you Justin?" sabay hagikhik ng isa. Chinita, Pinay na parang utal sya magsalita kasi para laging maga ang kanyang mga labi. Wala naman syang braces pero parang umaarte syang mayroon.

"Jessie, stop it. Ok lang Mang Husto. I can understand a few Tagalog. Gusto ko nga matuto more so I need to listen to more Tagalog. Anyway, ako nga pala si Kathy. Jessie, you'ved met already." may twang si Kathy magsalita. Blonde, balingkinitan at matangkad at maamo ang kanyang mukha.

"Justin, baka nagulat ka kay Kathy like why is she speaking Tuhgahlowg! I know right. Cause she's half German, half American, and half Pinoy that's why."

Umikot ang mata ni Kathy. "Don't worry about the history manong. I've read most about it on the net. Si mama kasi she wouldn't let me travel first ng walang alam about the place. But you can still point out some of the places I haven't read yet. Magtatanong na lang kami, is that ok manong?"

"Yeah we just need to get around the city in this heat. Gosh, it's killing me!"

"Don't mind her manong."

Ganyan na ba ang mga kabataan ngayon. Laging nagmamadali. Laging rush. Laging naghahabol sa oras. Siguro nga gawa na rin ng technology eh lahat na lang makukuha mo sa isang tap. Noong panahon buwan ang inaabot sa pagreresearch ng kailangan mo. Ilang taon bago mo makabisa ang kasaysayan ng bayang ito na sa ngayon isang google mo lang nanjan na. Panahon na rin bang kami ay palitan?

"Let's take sa selfie Kath." Snap, snap, snap. "Ang taba ko jan. Take another one." Snap, snap, snap. "Manong sama ka samin." Snap, snap, snap. "Ngayon, manong kunan mo kami ng selfie!"

Inabot ni Mang Husto ang celphone at inianggulo sa harap nya. Snap.

"Funny, manong. I meant take us a selfie. Kami ni Kath not you. Duh!"

"Jessie it's technically not a selfie when you asked manong."

"Pasensya na po mam. Mahilig din kasi magselpie ang apo ko kaya ginagaya ko lang ang ginagawa nya."

"Can I see a picture manong?"

Pinakita ni Mang Husto ang wallpaper ng phone nya. Yung apo nya sa picture ay anak ng bunso nya na nasa Canada naman dahil doon nadestino yung project nya. Sya na lang ang nagpapasaya sa kanya ngayong halos wala na tao sa bahay nila. Yung panganay nya nasa California na. Sumama din dun ang kanyang misis dahil gusto naman daw makabisita sa ibang bansa. Dito nga sa Pilipinas di pa nya naikot ang Luzon, naisip pa nya dumayo sa Amerika. Nasa bahay nila ang kanyang manugang at apo pero mga ilang buwan na lang magmamigrate na rin sila.

May selfie din sa kalesa ang apo nya. May mga litrato silang buong pamilya ilang buwan lang ang nakalipas. Nakakamiss din yung sama sama pa sila noon. Di bale sa susunod sya naman daw ang dadalhin nila doon. Para naman sya ang itour ng mga anak nya sa Amerika.

"Oh oh oh. Manong can you drop us off a while. I just hafta get coffee. Don't worry we're still getting off at Binondo you promised!"

"No worry mam."

Si Jessie lang bumaba sa Starbucks. Niyaya na rin sya dito dati ng kanyang anak at ng ilang mga pasahero. Natikman na nya ngunit mas gusto pa rin nya ang barako ng Batangas. Sana mga lokal ng coffee growers na lang ang pinayagang magtayo ng kanilang negosyo sa loob. Alang alang sa pag-unlad, hinayaan ng gobyernong makapasok ang foreign companies para pagkakitaan ang colonial na mentalidad ng mga Pinoy.

"Manong what can you say about talks of the government taking down the walls to make way for road widenings?"

"Hindi po totoo yan. Hindi po kami makakapayag jan. Parte na ng kultura natin ang mga pader na yan. Kung aalisin yan para bigyang daan ang pag-unlad para na ring tinanggal ang kahulugan ng Intramuros."

"You're right. You can't say it's Intramuros without the 'muros.'"

"Pero hindi natin masasabi, sa pagpapalit ng administrasyon may kanya kanya silang mga plataporma para sa Maynila. Nanjang ginawang tambayan ang Roxas dati ng mga manginginom. Nagsipagtayuan ang mga malls sa paligid. May nagtatayo pa ng condo para angkinin lang ang sunset ng Manila Bay. Ako ay makalumang tao, sanay na ako sa aking nakagisnan. Hindi rin naman ako tutol sa mga pagpapaganda sa bayan natin. Ngunit may ilang bagay na dapat mo nang iwan para lang sa nakaraan. Na magpapaalala sayo ng nakaraan. At eto kami para magpaalaala sa mga naghahanap."

"Wow that was deep. I didn't get some of it though. Sorry manong."

"Is he bothering you? OMG!"

"No worries, Jessie. You're actually bother us. Ok ka na ba sa coffee mo?"

"They don't have macchiato so I had lattes let's go na ok?"

Matapos maihatid ang dalawa sa Binondo ay nagpasalamat sila. Pauwi na rin si Mang Husto dahil malamang wala na magbabyahe sa papakagat na dilim. Umikot muna sya sa simbahan para magsabi ng kaunting papasalamat.

Kaunti na lang din ang dumaraan na sasakyan sa loob pati ang mga tao ay maiingay na mga estudyante at mga turista kanina lang ay wala na rin. Sa kulay orange na ilaw ay tinahak nya ang daan pauwi. Katahimikan. Maliban sa tunog ng mga hakbang ng kabayo. Plok, plok, plok.


____________________
Crosspost from Wattpad.

Trainspamming

Pangarap ko makasakay ng skipping train. Pramis! Alam mo gaano kaweird yan na inuulit ulit ko sabihin kay Carol sa tuwing nagkakasabay kami pauwi via MRT. Werd! Dahil parang sinabi ko na rin na pangarap ko makasagot ng missed call. By default wrong gramming na sya. Well, not necessarily siguro. Dahil skipping train lang sya kung di sya magsasakay sa station nyo. Otherwise, choosy train lang sya choz.

Bakit ba naimbento ang skipping train? Dahil sa limang milyong tao na nakikipagsiksikan tuwing rush hour kinakailangan maserbisyuhan naman yung mga station na siksik, liglig, umaapaw sa pasahero para naman makamove on na sila pauwi. Like Ayala and Guadalupe na overflowing always forever. Buti pa ang Shaw at Cubao, kahit masikip at least sakayan-babaan. Makakasakay at makakasakay ka basta't manalig kang makakasingit ka paglabas ng mga pasahero.

"Ang paparating po na tren ay skipping train. Guard, pakisabihan ang mga tao na skipping train po ang paparating." ang walang kabuhay buhay na announcement ni ate announcer. Well actually di ko pa narinig yan dahil di pa nga ako nakatsamba makasakay ng skipping train. Puro na lang "Alam nyo ba?" o "Wag po tayo tumapak sa yellow platform edge" o "ang susunod na estasyon ay Beki Go Belmonte!" Ampeyr kasi yung mga di naman nangangarap makasakay non eh nakakatiming. Ako na forever na waiting ng skipping train eh nganga pa rin. Para syang unicorn, o holy Grail, o girlfriend nung malansa mong officemate na nagpipilit magpakamacho. Imaginary.

Bakit ka ba kasi hintay ng hintay dumating ang skipping train. Eh meron namang paparating na tren, masikip nga lang. Eh kung ayaw nga eh. Wag mo ipagsiksikan ang sarili mo sa ayaw. Ayoko sa mabaho, ayoko sa masikip, ayoko sa putik.

Eh papaano kung ang eksena, "Ang paparating po na tren ay skipping train. Ang susunod na istasyon ay North Ave na. Skipping train po di ba?" Sana sumiksik ka na lang sa ordinary tren, nakababa ka pa sa patutunguhan mo.

PUV 101

Araw araw may walong milyon kang kasabay sa byahe papasok o pauwi. Ayon daw yan sa survey. Sa walong milyong nag-uunahan, nagtutulakan, at nagsisiksikan, di ka ba isa sa tumigil at nagtanong, "am I doing the right thing?" Urteh umiinglish ka pa eh late ka na nga. Kebs. Basta sasakay ako by hook or by crook.

Actually wala namang rules, regulation, city ordinance, or memorandum of agreement na nagsasabi ano ba ang mga dapat gawin sa pampublikong sasakyan. Parang common courtesy lang sa mga nakakasalamuha mo. Di mo alam baka anjan pala ang soulmate mo. Anodaw? Siguro common lang na wag masyadong mag-ingay sa kahit anong sasakyan. Baka may natutulog sa byahe eh mabulabog pa ng tawanan nyo na walang bukas.

Sa jeep:

Sapat lang ang kuning space sa pag-upo. Pag babae ka, wag umupo nang patagilid. Pag lalake, wag masyado bumukaka. Ang upong kalahating pwet lang eh ocho pa rin naman ang binabayaran. Pero sana yung mga barker at driver din mismo ang may pakundangan sa pagtatawag ng pasahero. Yung tipong isa na lang ang kasya, apat pa daw?

Kapag nasa harapan ka, makisuyo sa pag-abot ng pamasahe. Wag kang uupo jan kung di ka naman tutulong, unless kung yan na lang mauupuan mo siguro. Magbayad kahit sabit ka lang o nakakandong ka lang. Ang binabayaran mo dito eh yung byahe hindi yung upuan.

Sa umaga, wag magsuklay ng buhok sa byahe. Di namin gusto teh mabasa ng buhok mong vinaseline. Wag din ilugay ang buhok pag mahaba. Ayaw namin nasusundot ang mata namin. Baka masabunutan pa kita jan lintek ka.

May nakasakay na ako dati bigla ba naman nagbreastfeed sa loob ng bus. Isang manipis lang na good morning towel ang harang kaya nasisilip mo pa rin ang mga kaganapan. Wala namang masama, pero teh ang breast exposure mo hiyang hiya si Anne Curtis.

Kung balak mong matulog sa byahe, siguraduhing maayos ang pagkasandal o pagkakapit. Hassle naman kung sandal ka nang sandal sa mga katabi mo, tapos tutuluan mo pa ng laway. Like eewww.

Sa bus:

Wag humarang sa center aisle lalo na't nagbababaan na ang mga tao. Kung ayaw mo ng aircon na bumubulusok sa ulo mo, malamang ayaw din ng ibang tao na nakatutok sa kanila yun. Patayin na lang kung maayos pa ang controls into, o di kaya harangan ng kurtina hahah.

Wag kumain ng pagkain sa loob ng bus lalo na't aircon. Mabango ang french fries at mani pero kumakapit ang amoy nya sa buong bus kaya please lang. Pero may nakasakay na ako kumakain ng adobo at tinapa sa loob ng bus. San ka pa? 

Kung mahihiluhin ka, uminom ng bonamil at magbaon ng plastic. Baka biglang bumulwak ang suka sa katabi mo. Ganda pa naman ng porma nya, maasim nga lang. Ang effect pa naman ng suka, maamoy mo lang nasusuka ka na rin. Parang chain reaction lang.

Kung provincial bus ang nasakyan mo, siguraduhin mong di ka lalagpas sa allotted time ng stop. Gamitin lang ang oras na yun para sa pag-ihi o pagbili ng food. Wag magbuffet habang nasa basa stop, baka maiwan ka. Maghanda ng at least 5 pesos tuwing iihi. Para makatipid, siguraduhin na nakaihi ka na bago umalis or magpigil ka hanggang makababa.

May nangyari samin dati pauwi kami ng Bicol. Kasama ko mga pinsan ko, eh inabot si ate Mia ng regla sa daan. So nagpabili pa sya ng napkin. Actually di ko alam ang nangyayari sa ganyang mga eksena kaya hahayaan ko na lang din sa inyo yun. So anyway, nasa loob na kami ng bus habang hinihinitay sila galing CR. Nagmamadali ang mga pasahero kaya't todo talak ang iba. Lalo na si manang. Nung makita nya na majuba si ate Mia, nagcomment pa sya, "kaya naman pala matagal kasi ang lobo lobo." Pag sakay nila quiet na sya. Tiningnan ng masama ng kapatid na si Donna, sabay sabing, "akala mo naman maganda, mukha namang ulikba." Nanahimik na si teh sa buong byahe, bugbog na bugbog sa mga lait. Moral: wag sumakay ng ordinary bus, madaming skwating ang ugali. Kasama ka na don Donna choz. Actually, pag may nahuli sa byahe, wag ka na lang magreklamo. Walang maitutulong ang pagbabadmouth. Di mo alam baka sayo mangyari yun. Gusto mo ba maiwan ng bus?

Sa tren (MRT/LRT/PNR?)

Wag pong tumapak sa yellow platform edge. May namatay na po dito.

Pumila lamang ng maayos sa may pintuan. As much as possible two straight lines lamang po. Wag humarang sa dadaanan ng papalabas ng tren, at wag ding makipagsiksikan habang di pa sila nakakalabas. May next train pa naman. May next train pa naman. After ng tatlong tren, ayyy punyeta sasakay na talaga ako. Wag mag-alala, tutulungan ka ng ibang pasahero para makasiksik. Gusto rin naman nila makasakay din. Siguro pangarap ko na lang ngayon na makasakay sa isang skipping train.

May pambabaeng section ang tren, pero mas brutal ang sikuhan dun. Kaya kung babae ka at nakisiksik ka sa mixed section, wag ka rin magrereklamo na naiipit ang dede mo. Ginusto mo yan teh. May pangbex na section sa MRT, yung last car. Dun nagaganap ang mga gapangan at kiskisan. Kung bet mo yan, go lang din teh. Wag ka magrereklamo pag akala mo junjun mo lang ang kinakapa, cellphone na pala.

Sa taxi:

Well, ako yung taong di masyadong mahilig magtaxi. Unless siguro kung kailangang kailangan, or kung pagod na ako at gusto ko na lang itulog pag-uwi. Ang prinsipyo ko kasi kung kaya naman ibyahe via public transpo, why not. Although public transpo din kasi ang mga taxi, wala syang "regular" na byahe o direksyon. Kung san lang din ituro ng pasahero dun sila gogora. Unless choosy din si driver.

Karaniwan pa naman, pag di alam ang pupuntahan itataxi na lang. Pwede naman magtanong ng way di ba? Or igooglemap muna bago puntahan. Well, nangyari na sakin dati naligaw ako sa Makati. Papunta lang akong Salcedo, isa sa mga building dun. Sinulat ko lang sa papel ang ang address pero di ko na inalam pano pumunta dun. Basta Makati. Bumaba akong Paseo at naglakad lakad hanggang makarating ako sa... Buendia/Makati ave. Sa sobrang lost na ako, nagtaxi ako pabalik, at dahil di rin alam ni manong driver kung san ang building, ibinaba nya ako sa may Rufino. Naglakad pa ulit pa ako patawid ng Ayala hanggang matunton ko sa kabilang side lang pala. Lesson learned: magtanong tanong. Di mo pwede iasa sa driver na alam nya lahat ng pupuntahang lugar.

Anyways, kung may taxi bay, matutong pumila. Wag makipag-unahan sa ibang nag-aabang. Maraming taxi, puro may sakay nga lang. Makakakuha din kayong lahat. Wag excited. Kung magcacarpool kayo maximum capacity siguro ng taxi eh mga 4 na katao. Wag ipagpilitan na kasya pa at kandungan na lang kayo. Pwede naman magsplit sa two taxis  kung lima na kayo sa grupo di ba. Magsplit din kayo sa pamasahe, wag iasa lahat dun sa isang tao lang. (Kadalasan ang nagbabayad eh yung nasa tabi ng driver o yung nasa likod ng driver na unang sumakay).


____________________
Photo by me yay at Intramuros February 18, 2012.

Version 1.0 Baka maupdate ko pa to soon. Alam ko may nasulat na akong topic about public transpo dati. Kebs. Special request daw.

Layshu!

Hang Them High by edgar j. ediza via Flickr.

Narito ang puso ko

Mangita ta sa Sugbu

(Unabridged version)

08.19-21.11

Nag-umpisa ang lahat sa aking pamimilit kay Arvy na gumora ako sa kanila sa Cebu. Mag-iisang taon na pala sya dun, like last year lang eh palagi ko syang kasama magbijowke sa Cubao tapos Wensha at biglang all of a sudden naitapon sya sa Cebu. And now ako naman ang dadalaw sa kanya (parang preso lang choz).

So naghanap ako ng cheapest airfare na magsasakay sa akin papuntang Cebu sa loob ng tatlong linggong preparation lang. Josko pag ganyan pala katight ng time eh cheapest na ang 999 one way. So ayun hinanap ko pa ang Zest Air sa Makati, tumakas pa ako sa office at nagpakaligaw sa may bandang Bangkal yata. Feeling ko papunta na akong Pasay kakalakad, ayun mahal pa rin naman ang ticket. Walang consolation prize na discount or pampasada showcase para man lang maawardan ang aking pag-eeffort!

At dumating din ang flight date ko. Madali namang nafile ang VL ko kasi most of the time pag midmonth eh petix ako. Magtitipid lang sana ako papuntang airport sa pamamagitan ng pagbabus to Baclaran at jeep somewhere sa area na yun pero pinangunahan ako ng takot na baka maligaw lang ako, malate, maholdap, or worse, magutom! Heniweys nagtaxi na ako from bahay, sabi ko lang sa driver "manong domestic po!" with an air of confidence pa yun aztif matagal ko nang ginagawa yun. Pero wag ka, pagdating ng Parañaque biglang Q&A ni manong driver "bago o luma?" Nawindang ako. Meron palang ganon?! Aba malay ko naman jan. Basta sa domestic po. Iniisa isa pa talaga ni manong driver yung mga airlines para matunton ang tamang airport ko, sa Zestair po!

First time ever ko sumakay ng plane. I know natanga tanga ako, mabuti na nga lang at mabait ang mga tao don, kung nasa government office ako eh baka minura mura na ako ng mga staff dabah. Sa sobrang shock ko sa first time eh di ako masyadong nag observe, para di naman ako magmukhang noob. Josko sa dami ng katangahan kong ginawa sa airport eh ewan ko na lang ba kung di pa ako obvious. Sabi ni Ezz eh parang sumasakay lang daw sa Space Shuttle ang pagsakay sa plane, naiskerd ako pero di naman pala ganong kaskeyri. Mas skeyri pa imaginine yung mga napanood mong aircrash investigation chorvaness at Final Destination.

Nakarating ako pasado alas diez sa Mactan. From there siguro 30-45 minutes ang byahe pa papuntang Mabolo sa Cebu. Yung apartment na tinirhan ni Arvy eh may hotel sa kanto, pinatandaan nya sakin yung place para kung sakaling maligaw ako eh alam ko san babalik. Castlepeak, pero dapat ganito sya ipronounce, Casolpeek. Naabutan ko sa bahay ang ilang housemates na sila Wendell at Lady, andun din si Kel na nameet ko na wayback 2009 papuntang Galera. Wala sa bahay ang Joross dahil lumipad pala papuntang Davao karay karay ang jowa para magcelebrate ng birthday at magfireworks.

Nagkuru kuro pa sila saan daw dapat ako itour. Naririnig kong binabanggit nilang place eh Guadalupe, Ayala at Shangrila. Ano yan, pinapunta nila akong Cebu para gumora sa Makati?! Bakit di na lang kaya sa Buendia or Magallanes tayo pumunta?! Kalurks same name lang pala. Bago gumora eh nakiinnernets pa ako, sa di maipaliwanag na pangyayari eh di ko maaccess ang yahoo mail ko. So worry worryhan ako, buset na buset na pala si Arvy. Akalain mo nga naman, pumunta akong Cebu para mag-ayos ng email?!

Kumulang kulang isang taon na rin si Arvy sa Cebu. Umalis sya one month before his birthday. Di man lang ako nalibre kaya oras na nang pagtutuos. Nagsasalita na rin sya ng Cebuano. Oh dabah andami na nyang alam na languages: Filipino, English, Nihonggo (sukoshi), Ilokano (dijay ti banger), Bikol (pabakal tabe?) at heto nga Cebuano. Gusto ko rin naman matuto magsalita ng Bisaya pero gusto ko Ilongggo, para mas sweet daw choz. Nagpaturo pa ako ng ititweet. Ano ba sa Cebuano ang "kitakits sa Cebu." Sabi nya ilagay ko "Mangita ta sa Sugbu." Tweeted. Tama ba yan? Ibig sabihin pala noon "hanapin natin sa Cebu." Buset, buti na lang nagbuckle ako sa pagtitweet. Expression daw ng mga Cebuano ang "oy" na parang equivalent sa Tagalog at coniotic ng "eh" na wala naman talagang meaning. Meron ding bekinese ang mga Cebuano, at ayon sa claim nila eh mas mahirap daw ang Tagalog version. Sa tagalog bekimon kasi magulo ang etymolgy na may hugot sa Japanese, English, at Ngongo. Sa cebuano bekimon binabaligtad lang daw nila ang words. Like the word sosyal. Sa tagalog bekimon shala. Sa cebuano bekimon layshu. Ewan ko pano naging baligtad yan basta yan ang term nila. Layshu!

Mejo confusing pano magtravel sa Cebu. Pwede mo namang ijeep yung most of the way pero kelangan may lakad involved dahil may certain routes lang na dadaanan. At di uso ang karatula sa mga jeep like Pasig-Quiapo or Stop n Shop-Cubao-SSS Village Marikina. Sa kanila nakalagay lang 4A or 16B. Kelangan alam mo kung san papunta yan. Or else magboboxi ka, which is madalas naming ginawa para mabawasan ang pag-aalay lakad. Sa isang jeep buong pagmamalaki ni Arvy sakin:

ARVY: Oy wag ka, tinanong ako ni manong driver kung estudyante daw ba.

ATHAN: Kung ikaw estudyante eh pano pa ako nyan? Pupil?

ARVY: Pupil?! Akala yan yung nasa mata.

ATHAN: Eh kung sikmuraan kita sa mata jan?

First day eh pinatikim na sakin ni Arvy ang lechong Cebu. Gumora kami sa CnT na dinudumog ng mga tao dahil sa sikat nilang lechon. Kaso sobrang dumog ng mga tao eh lumipat na lang kami ng location sa SM branch. 300 php din sya per kilo ata, bumili pa si Arvy ng puso na parang rice lang na nakabalot sa dahon ng saging or something at parang lasang niluto sya sa kahoy dahil sa parang mala usok na lasa. Naghanap ako ng utensils yah know like spoon and fork pero wala. Ang binigay sakin plastic. Apparently ganito ang pagkain sa Cebu, magkakamay ka pero may lamination involved. Di pa naman ako sanay magkamay, wala ba talagang spork man lang or chopsticks?

Right after lumafang eh inexplore muna namin ang SM Cebu, hondoming taong sumashopping ha at infernezz walang namamaril ng kapwa shoppers. Mukha rin silang Tagalog, iba nga lang ang salita hahah. Iniisip din nila sakin mukha akong Bisaya iba lang ang salita. May mga nanghihila pa sakin, binebentahan yata ako ng credit card o bahay at lupa. Di ko alam, or baka minumura na ako. Then ang IT Park kung saan sya nagtatrabaho, right across ng gate eh meron akong nasight na casol or cathedral, Pagcor lang pala. First day ko pa lang sa Cebu eh inulan na kagad kami. Third pitstop ang Ayala, na mukhang Ayala malls daito sa Manila, like may elements sya ng kisame ng Glorietta, at ng open area sa Greenbelt 3 at gardens ng Trinoma, at a little bit din yata ng Landmark. Fourth pitstop ang Sto. Nino Church, kung saan nagwish ako sa Golden Sto. Nino na dinudumog ng wishers ha. Prayer for world peace naman yon choz. Katabi lang nun ang Magellan's Cross na parang wala lang kasi mas majestic sya sa postcards. Sana naging postcard na lang sya. Next stop ang Fort San Pedro, na parang mini Fort Santiago, azzin enclosed syang fort na parang triangular ang shape. Next pitstop for the day ang Cebu heritage na parang sculptures na nakahambalang ang parke sa gitna ng kalsada. Bago pa umuwi eh naghanap pa kami across Cebu ng mabibilhan ng cheesecake panggift daw. Red Ribbon, Goldilocks, Breadtalk, Starbucks, pati Sbarro pinasok namin pero wala kaming nakitang cheesecake na swak sa budget. Last resort naming nadaanan ang Dessert Factory at wala nang patumpik tumpik na binili ni Arvy ang isang kahon. Bumorlogz na kami after mamaltos ang paa ko kakalakad.

Kinaumagahan tinamad pa akong magkikilos. Nanonood sila ng Myx sa TV nang biglang namangha ako sa music video ni Ely Buendia sa 20/20. Naglalakad sya sa pinakamatatraffic na kakalsadahan ng Maynila at walang sasakyang dumadaan pramis! Atzif nagrapture na at inuna ni Lord ang mga trapikero. Gusto ni Love Añover ng ganyan. Habang manghang mangha kami ni Arvy eh parang walang konek ang video sa mga housemates. Di pa kasi sila nakatapak ng Manila.Pag tinanong nga kami san ba magandang mamasyal sa Manila, clueless ako kung saan ko sila ituturo. Intramuros? Fort Santiago? Nayong Pilipino? That is so elementary field trip. NKKLK yung isang officemate ni Arvy na si Star. Nagpabook daw ng travel to Enchanted Kingdom, with hotel accommodations na daw yun for three days. Pero ang gustong tamblingan after ng booking eh sa Bulacan. Oh dabah ginawa lang nyang piko ang Slex-Edsa-Nlex.

Agenda for day 2 eh ang pakikibirthday ako kay Lady, boodle fight daw. Ang sarap pala ng Battle of Mactan, may kilawin, sugba, mangga at kung anu ano pa yumyum. Dala namin ang blueberry cheesecake from Dessert Factory, na sobrang makacream cheese sa kapal. Favorite cake daw yun ni Lady kahit never pa nyang natikman, weird lang ano. Parang sinabi kong favorite vacation spot ko ang Paris kahit never pa akong nakalabas ng Pinas. Di ko lang alam kung magandang experience yun kay Lady dahil di naman kasarapan masyado ang cheesecake na yun.

Then tambling kami to Mactan ulet para makita ko yung real life Battle of Mactan site hindi yung boodle fight. Katabi lang pala non ang sutukil na akala ko eh bisayang version lang ng shoot to kill pero sabi ng aking source eh abbreviation daw yan ng sugba-tulaw-kilaw. Di ko naman natikman yon dahil busog pa. Then miming na sa Portofino... errr kaso lang nabuset kami dahil nawalan kami ng gana sa place dahil andaming mga tao eh napilitan kaming magchange location.

Tambling kami via habal habal, which is a local term (term daw oh?!) sa may-I-angkas-to-the-motor. Naiskerd talaga ako pero di ko naman naipahalata dahil maayos naman ang pagkapit ko kay kuya. Siguro lang talagang hindi ko pastlife ang pagfa-5-6 choz. Bigla namang nagalit ang kalangitan at umulan, kehlalaki ng patak at ang sakit tumama sa mukha at sa skin, dahil na rin siguro sa epekto ng pagspeed up sa habal habal. Wala man lang kasing helmet. Akala ko nga uso ang hailstorm sa Cebu eh. Lalo akong natakot, naisip ko na lang na buti dala ko yung Maxicare ko para kung sakaling madisgrasya ako eh may sasalo hahah. Josko kung may mangyayari man sa akin, sana lang eh may accredited na hospital na malapit or papatuloy ko nang mategi ako choz.

Mas layshu ang nalipatan namin sa tumataginting na 750 per pax inclusive ng buffet. Whitesands ang name ng place, although di naman talaga white sands sila dahil di mo maaatim na lumublob sa tubig dahil sa taglay nitong lumot at unknown living organisms. Sa 4 feet pool ka na lang talaga magsiswim swiman. Pagkarating sa place eh hinabol ko talagang makapagbuffet, kasi naman hanggang 1:30 lang. Sinulit talaga, that is so deadhungry of me like an Animal Planet, considering kakakain ko lang nyan sa Boodle fight ha. Nagtataka lang ako bakit andaming Korean sa lugar na yun, although napansin ko naman sa kalakhang Cebu eh merong Korean here and there, dito talaga andami nila. Parang invasion na. Dapat ang motto ng tourism natin: Pilipinas Kay Ganda: South East Korea! I've heard na nag-aaral ng English sa pinas yang mga kimching yan dahil mas mura ang cost of living dito at nakakapaglamyerda pa sila. Ang pinakanakakabuset nilang ginawa eh hinoard na nila ang jacuzzi. Di tuloy kami makapagnyiknyuran don gamit ang layshung underwater cam ni Arvy ang brand Fuji, akala ko nga Kodak.

After ng mimingan sa Mactan, dumaan kami sa isang salon para magpajupit ng nails si Arvy. Eh naisip ko kelangan ko na rin, pedicure lang kasi I'm skerd magpamanicure. Feeling ko paduduguin nila ang kamay ko. Gora kami sa Salon d' Orient, suki na daw don si Arvy. Dalawa lang ang crew that time. Yung isa kayod sa manicure at pedicure, dahil yung isa sa hair lang ata. May nauna sa aming majubang lola nangangamoy layshu. Mejo matagal ayusan si lola kasi umaarte pa sya at more kain muna ng meryenda kaya inuna muna si Arvy. Akala ko ako na ang next pero no, shift back kay lola. Nung di pa rin tapos kay lola, ako na yung sinervicean ni ate. Pero wait there's more singit si lola, andaming arte nya, yun pala pauwi na sya. Jirita! After ng pedicure, tinanong ako ni ate kung go daw ako sa kamot. Buti na lang naalala ko kamot pala is kamay, tiil ang paa.

Madaling araw eh nagpunta kami sa lugar na tawag nila eh Larshan na parang ihawan etc. Since wala akong ganang kumain eh nag isaw lang ako at puso, akswali mejo kaderder yung nakain kong isaw kasi ampait nya. Namiss ko tuloy yung Tusok fried isaw sa Cubao at yung isawan sa UP.

After non eh gora kami sa Mango na parang Cebuano version ng Malate. Pumasok kami sa Numero Doce bar na nag-iisang bex bar sa lugar. Dito ko pala makikita ang bex ng Cebu, pero parang wala akong masyadong bet, siguro di lang talaga ako pang ganitong nightouts. Heniweys, later nagyaya na si Arvy magbijowke. Syempre may tama na ako sa dalawang bote ng Gilbey's (hangweak) at ayun todo birit na ng mga anthems ko: Stitches and Burns, Himala, Before I Let You Go. Si Arvy ashushwal nagblast to the past ng 80s songs. Finale ang Boys Fall In Love. Shett asan ka na ba love? hahah. Last stop for the midnight ang massage spa, minus the extra service ahahah.

Last stops before ako umuwi sa Manila eh namili ng pasalubongs sa SM, imbes na gumora pa sa Shamrock na out of way pa. Nagmeryenda lang kami sandali sa Ayala at what do we have here... may unos na sa Cebu, baha kagad ang kakalsadahan. Dahil jan pati ang flight ko pabalik ng Manila eh nadelay, like 2 hours late.

It was nice seeing Cebu. Third island ko pa lang yan na natutuntungan sa tanang buhay ko, after Luzon and Mindoro. Maybe I'll visit again one time. I love you Cebu, thank you and good night! Concert?!

Akala ko makikita ko ang puso ko sa Cebu, yun pala kanin lang.

Ayalero 2

 
Canopy by Christian Bederico via Flickr.

Makati Stock Exchange

Return to Ayala?!
April 2011


So there I was... feeling ko di magandang opening statement yan sa isang kwento pero wala na ako magagawa eh, tinatamad na ako magbackspace. Heniweys ayun nga nasa new work na ako and all the while expecting ko sa Pioneer na ang aking new base but no. Kelangan umepal si destiny at dalhin ako elsewhere. And so I'm back from outer space, back to Ayala, back to my original home. Original home daw oh?! I still remember the days na wishing akong sana sa Philam Tower ako maassign pero no sa UN Avenue ako dinala. I remember the time na nag-apply ako dun sa may bulok na call center sa may Paseo na niligwak ako sa day 2 dahil nalate ako ng five minutes (kasalanan nung elevator kung san san kasi umistop eh di pala aabot sa penthouse... at dahil nakajeans ako). I remember the time na nag-apply ako sa may Rufino at naligaw ako sa Makati Ave. I remember the time na nag-apply ako sa may Corinthian Plaza pero di ako natanggap dahil bad mood yung innerviewer ko sa minicrowave na McDo brekky nya complete with the styro (kasalanan ko bang tanga ang microwave?). And I remember the time na nagwork ako sa isang maliit na auditing firm at natutong magxerox at sumali sa union (with the other officemates yah know parang people of the Philippines versus higher management mehganon?!). Yah know as much as I like to work back in Ayala, lumalangoy pa rin ako sa dagat ng ampalaya.

~0~

Alas sais pa lang ng bumiyahe na ako dahil natakot akong malate sa unang araw. Kapag ganong oras pala eh maluluwang pa ang mga buses to Ayala LRT Leveriza, pwede ka pa chumoosy if yah like it. Di ka pwersadong tumayo sa aisle ng back to back with fellow SRO passengers. Wala ka ring marerape na balikat or any other body part kung ayomo ng balikat. Pagbaba ng Paseo Stn eh more lakad na ako to Rufino. Mejo maraming constructions along Ayala although less ang mga constru. Heniweys ok naman at naggagandahan at naggagwapuhan mga tao dito. Kaya lang mejo nakakababa ng self confidence kung todo bongga ang mga kasabay mo dahil matatalbugan ka ng ganda to the point na malevel down ka to commoner status (that is just a 3 in a scale of 10, mukha lang tao... you're not going to Hollywood dawg!). Well, ok lang naman dahil kung anong ikinaganda ng mga tao dito eh ganun din ang ikinaslow ng paglalakad nila. Stress sa kabagalan, parang naglalakad lang sa buwan. Pet peeve ko pa naman to, wag ka nga'ng paharang harang sa harap ko kung babagal bagal ka! Galet na galet?!

Napaaga ako ng punta sa first day sa Solaris. Hindi na kasi ako sumabay sa ibang kawave ko na nagmeetup pa sa MSE at GT tower since marunong na akong gumooglemap sa ngayon. Sa 12th floor ang lobby nila at apat pa lang kami sa site, yung tatlo mga new faces para sa akin, ni hindi ko man lang nasilayan nung orientation namin last week. Kinabahan ako at nanlamig, paano kung di pala sa Solaris ang office namin?! Pano kung jinojowk time lang ako na may job offer sakin sa company na to?! Paano magluto ng kare kare?! Andaming tanong na dumadaan sa isip ko nang saka dumating ang mga kawave ko, almost thirty minutes pa after ko dumating.

Since Australian company ang client namin of course ang trainer namin eh malamang Swedish. Choz syempre Aussie din. Di ko pa naman bet ang Australian accent, yan na yata ang pinakahate ko marinig na accent, lagi ko pa naman ito naririnig kapag nakakapanood ng mga cooking shows sa cable. Heniweys umintro si ate as Karen Ross, first name basis sila since global company ito. No ma'am, no miss, no madam, no ale, no manang, no ate. Basta Karen lang. Ginagamit lang naman yung miss kapag umoorder ka ng food, or sumali sya sa beaucon, or namimili ng DVD, or kalevel mo si Miss Carmi Martin, pero other than that it's a big no no.

Provided na sa amin ang mga pens at notes at markers. Kulang na lang ng backpack baka isipin ko'ng nasa educational program kami ng gobyerno. May lockers pa kami with 3-digit numeric locks, mejo hi-tech sya para maiwasan ang pagkaburara. Pero wait there's more, sa pagsesetup pa lang ng combos eh marami nang kinain ng locks kaya ang ending yung iba nakishare muna ng locks and lockers.

Heniweys talagang hi-tech ang facilities ni client. Favorite na naming tambayan ang pantry, sobrang lawak nya, parang floor area ng isang branch ng Jabee, kasya ang tatlumpu't pitong food carts siguro, estimate lang. May free pa'ng iced tea at lemonade (surprisingly masarap ang combo ng lemonade at iced tea). Tapos free din pala ang coffee dispenser (di ko nilapitan kasi baka ako naman ang makain) at inadik naman ng mga kawave ko up to the last drop. Simu't sarap, kamusta naman sa pagpalpitate?! Wala kayong highblood ha, mamaya hyper na kayong lahat.

May free lunch pa nung first day, assorted topping pizzas from Yellow Cab. Kaso how can this be lunch kung wala namang rice?! Nakaround two pa ako ng pizzas at nagpanggap na lang na busog para di mapahiya si Karen. Choz! Nung sumunod na mga araw eh KKB na kaya forced na kaming lumabas at maghanap ng makakainan. Maraming restos, food chains at convenience stores pero mahahaltak ka ng pride ng Makati na jollyjeep. Sa tabi lang ng parking lot eh may apat o limang jollyjeeps. Kunwari makakapili ka pa ng ulam pero akswali parang pare parehas lang silang lahat ng luto: mamantika, mataba, at di mawari. Pati yung rice nila pawang pinag-effortang ipinila sa NFA, madilaw at amoy kinulob. Mabuti na lang talaga at kapag gutom ka eh lahat nagiging edible.

More slides, at activities si Karen for two days. May scavenger hunt game pa na pinagpasirko sirko kami sa floors ng client. Kung gusto lang pala nila magpa-impress ang new employees eh di sana pinakitaan ko na lang sila pano kumain ng buhay na manok while nagtitinikling sa bubog. At least naging familiar ako sa egress plan. May mga teamups din kaming ginawa at maswerte ako dahil mga bibo ang group namin. Inintro na rin sa amin yung ibang expats na tumataas ang tindi ang Aussie accent. Yung isang expat na si Sally lang ang pinakamadaling maintindihan dahil British sya, at infernezz kahawig nya si Julie Andrews circa Sound of Music, dapat yata nagrequest ako ng song sa kanya.

Starting day 3 eh si Winnie Zhang na ang trainer namin for accounting systems nila. Kung nastress ako sa Aussie accent ni Karen, mas malala ang Aussie plus Chinese accent ni Winnie. Sya lang ang nagpasimuno ng round of intros sa group namin kaya nagkaalaman na kagad kami ng mga secret talents sa singing and dancing. Di kaya naligaw yung iba sa amin sa audition for American Idol?! Asaness.

Intermission number. Nagkaron ng fire drill at kelangan naming bumaba ng eleven floors plus mezzanine para makalabas at umassemble sa parking area. Dahil sadyang pasaway kami eh sa area assigned for 24/7 kami pumwesto dahil mejo may lilim don. Heniweys kung may totoong sunog siguro di rin aalis ng office ang 24/7 staff dahil  perpetual yata dapat ang ops nila, yes better burnt than absent ang peg. Nasa kabilang side ng parking ang Shell shared at mas pinagpala sila dahil may bubong ang side nila mga buset silang lahat. May actual firetruck pa at functioning hose. May nagpapausok din ng dry ice sa loob para isimulate ang smoke effect. Bothered lang ako kung possible ka bang magsuffocate sa carbon monoxide sa mga ganitong presentation. May nagrarapel pa nga pababa ng building na may iba ibang pamamaraan: may patalikod, paharap, patiwarik, at may dangling pang buntis na damsel in distress. Di lang nila natry yung mala-zipline approach. Sa baba ng building makikita mo ring may dumadramarama sa hapon na mga survivor ng sunog kuno. Question: Saan mo dapat ilibing ang mga survivors? Answer: Ibaon sa limot dahil una survivors sila at ikalawa nakakastress yung acting, costume at props nila.

Day 4 inabot ng whole day kami sa training ng general ledger system nila dahil mejo umislowmo ang system namin sa nakakalurks na transactions, 8000++ chart of accounts, at 11000++ cost centers. May pinakabisa pa sa aming pointers ng preparation ng journal vouchers (nmemonic ko is BUDDRA DEPA ADS V** IKR walang meaning sya). Kaya nung day 5 mejo cramming na kami sa time para matapos lahat ng computer-based trainings namin. Required kasi kaming tumapos ng  six CBTs. Natapos ko naman lahat by 4pm-ish pero marami na'ng fast forward na naganap in between. Akswali dapat bawal magturuan sa assessments pero nagbayanihan na kami sa pagpapasahan ng sagot at techniques. Yung iba nga natapos lahat ng courses within 1 hour lang akalain mo yun Dexter boy genius.

Right now eh balik Pioneer muna ako pero I'll be back. Patikim pa lang sa akin ang Ayala. Next time magkakalat na ulet ako doon. Bwahahahah *thunderbolt and lightning* Kaya be afraid, be very very afraid. Choz! May the force be with you!


____________________
*Check out my chapter 1: Ayalero
**Business unit, date, description, reversing, account, department code, affiliate code, amount, description, stat code, validate

Naga Express

 
Bicol express by Lawstude via Flickr.
"That's hot." ~ateng Paris

Peñafrancia 2010
September, 2010

August pa lang nagplano na ang FSR ng byahe papuntang Naga. Doon isang umaga sa isang sulok ng BeckDo, may hangover pa ang lahat sa inuman, si Herson ang nag-organize kung sinu sino ang gusto gumora. Napasign-up na ako, si Son, si Ian, si Ef, si Chris, si Bash, at si Jomz. Nagset-up na sa last day kami magkikita kita. Si Red lang ang kaisa isahang gustong magpunta doon sa 10 para sa start ng festival, tapos gora sa Donsol in between the fiesta season then balik sa 18 sa last day. Sya na! Kami pang budget meal lang eh. Kaya nga makikisquat lang kami sa house nila Jack, sya bilang hostess of Naga for FSR.


Reservations
08.16.2010


August 16 nang magpunta kami ni Ef sa Isarog Lines para magpareserve. At dahil wala kaming shala powers eh forced ka pala'ng magpay as you reserve. Pinagtatawagan pa namin sila Herson at Red para lang magconfirm kung go talaga sila para mapaysung na rin namin yung tix. Etong Herson umaarte pa, ayaw ng likod na bahagi kasi daw shaky daw. At mejo natagalan pa kami kumuha ng confirmation sa mga gogora talaga kasi ba naman busy busyhan pa sila. Ang target date eh September 16 ang trip from Manila to Naga. Everytime na may papasok sa door na nagtatanong ng byahe sa 16 eh kulang na lang dukutin namin ang mga mata para lang pigilan or something like that. Narealize ko na 16 din nung araw na yon at baka nga naman chumachance passenger sila that night. Ang ending nakuha namin yung second to the last row para sa aming apat nila Ef, Son at Red. The rest eh bahala sila magpareserve.

A week before our trip to Naga, minessage ko ang mga jumoin para iconfirm kung gogogo na sila. Si Herson di daw pinayagan ang leave. Si Red may thesis. Si Jomz sasamahan ang jowa sa DFA. Si Ian training pa lang sa new work. Lahat na talaga may dahilan para umabsent at wala man lang duly notarized excuse letter as proof. Ok fine, pupunta pa rin ako whatever it takes. Omg, go din pala si Ef. At least may nag-iisa sa kanila na sasamahan ako by hook or by crook. Choz!

Flash back: A year ago, tumawag si Jack para pickup-in ko lang yung tix from Isarog. Nakareserve na sya. Expected ko eh same bus ako with teh Ezra pero no. Isinama ako sa Lazyboy with Red, my then errr crush....



 
Road to Naga
09.16.2010


Tuesday lang ako nagpass ng leave at dali dali namang naapprove since done na ako sa bulk ng paperworks. Thursday morning dinala ko na papasok ng office yung big bag ko. Plan ko sanang mag-casual na sa office pero I thought NO kasi birthday ng president namin kaya I'm sure mag-ii-standout ako sa corporate attire ng lahat. (Heniweys side note lang: ewan ko ba dun sa nagcater ng food, parang gustong kumain ng tao yung mga waiters at sungit sungitan silang magserve ha. Ayaw yata ibigay yung food at halos tunawin ka sa titig kapag humingi ka ng second serving.)

Umuulan na sa labas nang mag-out ako sa office at mapagkakamalan mong lotto stand yung taxi bay. Nag-offer naman si Ms. Helen na isabay ako papuntang Cubao, idadrop na lang nila ako sa may Tuazon. Actually sa may Baltimore lang yon, yung site ng dating Makro na ngayon Hypermart na. (Speaking of Hypermart, bawat kanto yata eh balak nang tayuan ng grocery nitong SM ha!) From there more lakad na tawid ng Tuazon, papasok ng Farmers at derecho na to Ali Mall. May nagcall, si Ef: "Tuloy ba tayo? Akala ko hindi na kasi umayaw na yung iba." Pakshett! Iiwan nila akong lahat?! Jumojowk lang pala sya at nasa may KFC na naghihintay.

Dumirecho kagad kami sa bus company para ipaopen ticket yung kanila Son at Red supposedly. Pumasok na rin kami sa bus para iwan yung gamit sa loob, then nagdinner sa KFC. Since nagdinner na si Ef eh iniwan nya muna ako para bumili ng water. Out of stock ang mga chicken steak kaya napa-one piece chix tuloy ako, plus one big bucket of fries. Kitang kita ko na tinimbang ni teh yung fries sa minibucket, nung nakita nyang tama na ang timbang saka nya tinaktak yung ilang pieces pabalik sa strainer. Kaloka, sana tinimbang nya ulit dabah. Sa dami ng tao that night na nakatambay lang eh forced akong makisiksik dun sa maliit na closed area ng mga crew mostly. Di masyadong malinis yung tables doon at walang aircon na umaabot. Dali dali kong inubos yung food in fear of viral infection. Choz!

Fifteen minutes before travel time eh almost full na yung bus. Yung seat reserved for Red and Son eh tinubuan ng mga pechay. Yung seat ni Ian, since di sya nagpaopen ticket, eh bakante at di man lang sila nagbother alamin kung pupunta pa si Ian. Heniweys may cutie sana syang katabi at tinitigtigan namin ni Ef, dun sa reflection sa window behind a dark background na animo'y mirror effect. Ang yummy nya, ang yummy nya, ang yummy nya... repeat to fade ko habang nilalantakan ang bucket of fries. May girl yata syang kasama na kinakausap nya kapag umiistop over kami. Pero sabi ni Ef may pagsulyap daw sa direksyon namin na di ko naman nakita kasi malabo ang mata ko. More chikka kami ni Ef from Cubao (kami nga lang yata ang majingay habang bumoborlogz ang lahat) hanggang nagkapaguran na lang bandang SLEX yata yon.

Flash back: 830 ang call time ng bus to leave for Naga. Si Red out of sight pa. Tumawag at ininform akong nasa LRT na daw sya, J. Ruiz station. Keh layo pa pala. Nagagalit na si manong driver, si manong konduktor at ilang manong and manang passengers. Napilitan tuloy akong magtrade ng tix, 2 lazyboys for 2 2x2 tix scheduled for 930. Feeling winner na yung nakakuha ng lazyboy tix. Kami feeling loser sa barter (pero parang winner na rin ako kasi nakasama ko sa bus si Red...)

 
Welcome to Naga
09.17.2010


Nagising ako nang sumisigaw si Donna Cruz. There'll be no summer, spring or fall, each time is like winter time. Chosera ka teh, ang klima lang sa Pinas eh sunny at monsoon daw ayon kay Charice. Bagong bago ang mga music na pumeplay sa radio: may Andrew E. at Renz Verano, kakastress! Tinext ko na si Jack na malapit na kami, yun pala Naga na pala yon. Nagsipagbabaan na ang mga tao at kami naman hintay galore kay Jackie. Karamihan ng mga bumababa may dalang pasalubong na Krispy Kreme. Move over na pala ang mga lata ng biskwit dahil ito na ang bagong pasalubong ng bayan. Choz! Naghihintay din sa station si cutie kasama ang kanyang gurlfriend. Maya maya iniwan sya ni gurl, friend lang pala sila. Biglang enter frame yung isang pasahero sa bus na mukhang pamintang di mapakali. Friend din yata nya si ateng. Omg baka nga beki talaga si cutie. Hayy. Bigla na lang sya naglaho nung sinundo ng dad nya.

Since wala na kami masight ni Ef eh umupo na kami sa bench para more waiting galore. Nakaidlip ako akswali. Pagmulat ko akala ko iniinvade na yung terminal ng mga kaGaGahan. Azz in mga nakacostume yung mga babaita ng di maiexplain na uniform made of black leather and silver palara or something. Eventually malalaman namin na para sa military exhibition exercises daw yon. Tumawag na rin si Jack na kakagising lang kasi bumorlog pala uli sya nung nagtext ako na malapit na kami when in fact nasa Naga na pala kami. Quick drive at nasa mansion nya na kami.

Akala ko mag-ii-squat talaga kami sa may garden nila Jack. Masaya sana yon nakatent lang kami, parang camping lang pero ang difference eh may access sa running water and toilet. Supposedly eh dun kami sa boarding house na nibuyout ni Jack since lumalaki na ang family nya. Eh under construction pala kaya dun na kami nakisquat sa mismong room ni Jack. May queensize bed for the duchess, may plasma tv na di ko napansin nung una, fully airconditioned at wifi ready. May bundy clock pa sa gilid san ka pa?! Ayy para san yung bundy clock?! Choz! Fax yata yon inechos lang ni Ef. May detached na bath sa may gilid na may shower at take note may heater din. May medicine cabinet, at meron ding tissue, although nalito ako bakit baligtad ang pagkainstall ng tissue tuloy lumalaylay yung loose end. Walang bidet ang toilet pero meron namang tabo, you can never go wrong with a tabo alam mo yan. Pero ang very very wrong eh walang timba. I can't live without timba yah know, nagpapanic ako pag walang timba. Choz.

Pagkasettle down ng mga gamit doon eh nagbreakfast lang kami at natulog na maghapon. Nung magising ako eh nagfacebook kaagad. Oh dabah pumunta lang sa Naga para matulog at magfacebook eh pwede ko naman gawin yan sa bahay ng walang involved na kapal ng mukha. Tinawag kami for merienda. Kakauwi lang galing sa mimingan sa CWC ang mga pamangkin ni Jack at namiss namin ang chance to make lublob to the water yah know.

Everyone is like making salita na in Bikol. Wala na kami magets ni Ef. Kami na ang na-alienate. May napipickup na words si Ef, mayo daw. Infernezz kay Ef eh magaling sya sa context clues. Wala daw equals mayo. Pero gudlak pa rin, pwede pa rin kami maibenta as aliping saguiguilid pag walang translator noh. In my 28 years of existence, I have never ever had any major major, I mean difficulties understanding yah know. Bumalik na lang uli kami sa room para magmukmok at magfacebook.

Flash back: Kumuha ng isang room sa hotel si Jack. Since anim kami eh talagang di kami magkakasya sa two single beds. Kumuha sya ng another room at itinransfer lahat except for me and Red. Habang yung apat nagshare sa two queen size beds, ayun kami tig-isa ng bed. I remembered sleeping that night, si Red naka sando at boxers habang ako nakapants at polo at jacket at three layers ng kumot. Sobrang ginaw. Wala man lang kayakap....

Late afternoon gumora na kami sa bus terminal para pick-up-in si Raf. Yes, parang callboy lang ang drama choz! Paikot ikot muna kami para umiwas sa traffic, all the while nirerate namin ni Ef ang percentage ng cute sa Naga. One time 1/500, the next 1/3700, then 1/1600... kaloka di masyado maraming cute pero meron din naman naambunan ng cuteism kahit papano. Pagdating sa may university, may pinahanap si Jack na maintenance person. Sabi nung kuya eh tatawagin pa daw nya sa kabilang building. Biglang senyas ni Jack dun sa driver na sundan. Aba ang bright na driver biglang inopen ang door at akmang patakbo nga. Kalurks, akala ko sa pelikula ko lang mapapanood ang ganung eksena. Pinigil ni Jack ang galit nya. Pinigil ko ang tawa ko.

After that derecho na kami sa estasyon. Akswali nagparebook na rin kami ng trip back to Manila using Red and Herson's open ticket. Nakabalik na kami sa entrance nang biglang may kuya at ate na nagpapamudmod ng Rite Med samples. Ayaw sana ni Jack kumuha pero ano naman masama sa libreng gamot (unless expired na to). Enter frame na rin ni Raf, tapos pinakuha rin ni Jack ng meds. Then ride na kami back to the manor. Di namin masyado pinagkakausap si Raf sa ride kasi di naman talaga namin sya close. Bulungan kami ng bulungan ng mga inside jokes ni Ef sabay tawa. Ayy kalurks ang Raf nakikilaffin, may alam? Close? Choz!

Flash back: Last year  sobrang lala ng traffic. Pagkarating pa lang namin sa Naga eh bumabackroads na kami at may I daan sa kabukiran para lang makarating sa centro. Pati ang university ginawang parking lot. Lahat ng kalsada at eskinita eh siksik sa mga trikes at pedestrian....



 
Naga Night Out
09.17 c. 10:00 pm


After dinner nagyaya kaagad si Raf na gumora kami for the night para mafeel namin ang night out sa Naga. Nagprepare kami santagal sa mga susuotin. Since pasyal lang naman ang habol namin ni Ef eh nakashorts lang kami. Biglang pasok ni Jack sa room, tuliro. Apparently may friend syang doc na namurder, azz in sinunog daw ng callboy na nakikitira. Hinayaan namin muna syang gumora sa presinto para iconfront yung killer. Bumalik sya an hour or so later at mejo mahinahon naman pero ramdam mo ang kalungkutan. He was never someone na nanghahawa ng bad vibes kaya he invited us out to experience the Naga night scene.

Drive kami sa Avenue square. Performing on-stage si Nyoy Volante, kahit di ko sya masight sa layo eh narerecognize ko naman ang voice nya at nasasight pa rin naman ang eyeballs nya yah know. Infernezz gusto ko ang theme nya tonight, blast from the 80s. Pumasok kami sa Little Adam Sia resto, na akala ko same sa Little Asia resto or feeling ko lang nagtatawag sya ng tradename cases yah know. Di ako nagbeer that time at pasweet na nag-red iced tea lang. Maya maya nagyaya si Raf na gumora sa bar, sa may Club M8 daw. Ayaw ni Jack sumama, since may reputation syang pangangalagaan sa hometown nya, at baduy daw yung place. Umoo na lang kami ni Ef para lang maplease si Raf.

Across Magsaysay lang and down a few blocks ang bar. Andaming grupo ng kabataang lumiligid sa area. Pumunta na kami sa door pero biglang naharang kasi nakasinelas si Raf at Ef. Paglingon namin yung grupo ng kabataan eh nakatitig kay Ef at yung nasa gitna dinuduro sya parang sinasabi, "Eh sya nga umiislippers din ohh look oohhh look! Look sabi ehh look!" Sabay pulot ng sinelas at parang aktong nilalamukos. Sarap sinelasin! Pikon na pikon si Ef don. Kaya lumipat kami dun sa kabilang bar named Molino. Mahirap makakuha ng spot dahil fully booked din at wala pang Tanduay Ice my gawd. Walk back kami sa resto with Jack. More kain si Jack don ng pesto. Nagyaya uli si Raf na bumalik dahil may fixer na daw sya, este insider daw. Di sumama si Ef dahil galit galitan pa rin sya.

Napapasok kaagad si Raf kahit sleepers. Powerful pak! Hawi ng herr pak! Sya na pak! Parang sinasampal ko lang sya noh pak! Imagine ang look ko sa loob ng bar: lumang ordinary brown shirt, shorts, sneakers at bag. Kulang na lang ng monkey at bunot na herrstyle eh pwede na ako umexplorer. One free beer lang ang covered ng entrance, isang sapat lang ang pagkaukewarm na Stallion may gawd. Sa gilid gilid lang sana ako pero mapilit si Raf na lusubin ang dance floor. K fine. Uber random din ang playlist, buti pa ang local radio stations eh nakaarrange sa degree ng jologness pero ito walang patawad sa panglilito at panghihilo sa dancers. Ilang beses natatabig ang bag ko, magdala ba naman ng bag dabah tapos rumereklamo?! Yung magpapartners ginagawa ba namang magsweet dance eh hiphop ang now playing?!

Then enter sa aking peripheral vision ang isang pares ng dancers, mga boys papalapit nang papalapit. At di talaga kami nilulubayan ha. Baka magjowa. Sumiar lang ako sandali, pagbalik ko kausap na ni Raf yung dalawa. Plus may ateng din na umaaligid, mukhang kasama nila. Sila pala si Gerald at Noel, yung umaaligid na ateng di namin pala knows fumifeeling close at ishogo na lang natin sa namesung na Trixie Log. Nilalandi ako ni ateng, di ko tuloy nakabonding kagad nag new friends. Bulong ng bulong si ateng in a naghihingalong English. Pwede magtagalog teh, walang fine! May pag-eexplain pa syang kaya sya lumalandi eh para daw maappreciate ng mga visitors. Ako ba si Amy Perez? Bakit ka umaapila teh?

Napagod na kaming sumayaw (or in my case, magtry na magmukhang di inaatake ng epilepsy) bandang alas kwatro na. Nagpalitan ng number at nag-addan sa facebook kaagad. Nagpakilala at nagkwentuhan. Si Geh single daw, akala ko parang union ring yung suot nyang college ring. Si Noel naman may partner daw na naiwan sa Manila. Nagpaalam na sana kaming umalis pero hinatid pa nila kami sa may Avenue Square. Closed na pero may nag-iinuman pang natira, umuwi na daw sila Jack. Nagkayayaan na lang na magmorning mass. More lakad kami pabalik sa mansion. Di na sumasagot ng phone sila. Mabuti na lang at pinagbuksan kami ng guards. Nagbihis lang tapos go na kami sa centro.

Flashback: Last year ang nightout lang namin eh yung stay sa sports bar ni Jack eponymously named JAQ (magamit lang ang word ohh). Nagvideoke at nakipag-agawan sa mic, nakisayaw sa crowd sa likod ng tabing, at natulog sa sofa....


Di lang Bongga, Fiesta!
09.18 c. 5:00 am


Since ala sais pa ang mass na pupuntahan namin eh nagpaumaga pa kami sa McDo. Kape kape lang ako for instant boost ng energy, one creamer and two sugar. After nyan eh nagawa ko pa talagang hilahin ang aking half-zombiefied brains sa Cathedral. Sa gitna ng plaza nakalabas ang Divino Rostro kasama ng makeshift altar. After ng mass, hinatid uli kami nila Noel at Geh sa mansion. Haba lang ng herr? hahah

Di pa rin kami natulog nila Raf. More kwento pa at surf ng pornies. Homaygawd. Bumalik balik na si Jack para pabangunin kami. Nakaidlip lang ako siguro ng mahigit isang oras. Naglunch lang kami pero this time kajoin na si Chris na rumoadtrip with friends ng mahigit kalahating araw para lang makarating sa Naga. Nagisa pa ako sa lunch na yun ha, naging topic ang latak ng feelings ko, at ang di maekpleyng love triangle chismess na parihaba daw ang shape ayon kay Jack. Pano naman makakabuo ng square ang three points?! Josko magaling lang sa english at finance pero sa geometry ligwak. Choz!

First stop namin eh sa Mud Bugs para manood ng fluvial, thinking patapos na ang parade pero wala pa. Nilakad namin papuntang centro at wala pa ring kaganapan. Lakad uli at nasa cathedral na kami. Kakatapos lang ng misa at palabas pa lang ang Divino Rostro. Namili kami ni Chris ng souvenir hankies para sa tercentennial anniv. Namili pa ako ng color at pati yung mga tastas di ko pinatawad. Sa totoo lang parang inspired sya sa mga El Shaddai hankies ha. Kebz. Nakisway sway na lang kami sa crowd at nakishout ng Viva El Divino Rostro! Viva El Divino Rostro!

Tapos back to chikkahan at camwhoring muna kami while waiting sa next procession. Nagtext si Noel na susunod na lang samin kung saan man kami. Sa tagal ng antayan blues eh pati nose hairs ko pinagtitripan na nila... boom! Nabunutan kagad ako ng tatlo yata, in the middle of the crowd, sa plaza, sa Naga, sa 300th year ng fiesta ng Peñafrancia. Omg! After thirty minutes ayun dumungaw na rin si Nuestra Señora. Nagpaulan pa ng confetti ang hovering choppers. Infernezz di sya shredded yellow pages gaya nung tambling ni Tita Cory sa Ayala last year. Sumunod na rin kami palabas right after. At sobrang daming tao ha, azz in nakakalunod makisabay sa agos. Hinanap namin yung shortcut pabalik ng Mud Bugs. Saktong dating nila Geh at Noel, saktong iwas ni Chris. Apparently, mga students sila sa school na pinagtuturuan ni Chris at ayun nga Sir na sila ng sir sa kanya.


Flashback: Last year nagtago lang kami sa second floor ng isa sa mga buildings around the centro. Makikita mo ang dami ng tao. Color coded ang mga tao at nakikita mo ang pagsway ng mga kulay sa tulakan at sa pagtatangkang akyatin yung domelike structure ni Our Lady. Skeyri lang, parang Nazareno ng Bicol lang sa dami ng tao....

Parang lumang building ang tinatayuan ng Mud Bugs, isang sports bar of sorts sa tabi ng pampang ng ilog ng Naga. Naging business na nito ang magpaentrance sa mga gustong manood ng pagdaan ng Nuestra Señora. Kahoy ang sahig nila na parang nasa barko lang ang feel. May mga videoke at mga billiards table at syempre alcohol. Sa backdoor ang entrance. Tama, eenter ka sa labas, or was it lalabas ka sa entrance? Heniweys 100 PHP para sa seat sa harap ng fluvial procession. Nagnomo muna kami ng Tanduay Ice while waiting. Sila Ef at Chris lumabas naman para bumili ng food. Wrong move kasi wala pang ten minutes anjan na ang fluvial. Nangunguna ang mga supporting stars, mga endorsers, mga color-coded na deboto, at last ang barge ng Nuestra Señora at Divino Rostro. Mapapansing walang gurl sa barge, bawal daw. Selosa si Our Lady, linulunod nya ang barge kapag merong nagtatangka. Ok lang naman kasi ayaw nya lang sa natural-born pechay so yung mga nagbabalak rumampang mga beki eh keribelles lang daw. "Gora!" text nya. Mehganon?! Tumagal ng five to ten minutes ang fluvial procession. Sa loob ng mga oras na yun eh di man lang nakabalik ang dalawa. Sayang namiss nila.
After ng fluvial lumabas na kami papuntang Basilica para sa mass ng Nuestra Señora. Malayong lakad pala yon pero wala namang magagawa kasi wala talagang masasakyan papunta don sa sobrang traffic jam. Lakad, stop, piksur, lakad, liko, lakad until poof andun na kami sa kalsadang straight ahead lang papuntang Basilica. Bumperrr to bumperrr ang sitwasyon sa dami ng tao. Tulakan ang mga tao, maya maya kabangga mo na rin yung mga pabalik kasi naman di naiayos ang traffic flow. May malalaki pang mga military truckies na nakahambalang sa daan. Kiskisan at punasan ng pawis talaga hanggang lahat kayo malagkit, nanlilimahid at pare pareho na ng amoy. Nagchoochootrain kami para di magkawalaan.

After like twenty minutes na usad pagong eh finally nakapasok din kami sa gates ng Basilica. Yung mass ginawa na lang sa yard mismo para maaccommodate ang crowd. May stage at powerpoint presentation pa talaga pero sorry di ko pa rin makita ang effort nila. May hundred or so priests na nakikicelebrate at iniluklok talaga sila sa pedestal malapit sa makeshift altar. Paypayan ang mga tao, at yung mga kandilang itinulos eh nagsilbing light source sa madidilim na sulok. Ilang beses na pumapatay sindi ang kuryente. Fail ang CaSurECo, sana nagUPS na lang sila. Fail din ang mga beki na tumitili kapag bumablackout at umiispark ang livewire. Nairaos naman ang misa ng matiwasay pero di ako nakakiss sa Nuestra Señora or nakapagwish sa Basilica. Fail ang attempt na to.

Naglakad na rin kami pauwi pabalik sa mansion, sila Geh at Noel naman pabalik pa sa Baao. Text text na lang daw sa Saturday nightout. Back at Wayne manor, nagsipagshoweran, nood noodan ng tv at more innernet nang bigla bulabugin kami ng mga kasambahay. Kumain na daw kami. Omg, I can't believe it. Pinupuyat pala namin sila kasi di pa kami nagdidinner. Lipas na nga kami sa gutom kaya di na namin ininda ito mehganon?! Pero wag ka pagkaserve ng food, lamon, lantak, lafang at laklak ang naganap. Simut sarap talaga.

Nagpaturo kami kay Raf ng ilang Bicol words. Naituro lang nya ang meron at wala na igwa at mayo. Si Ef nagturo din ng malalim na Pangasinense: tweet weet twee teet weet. Choz! Parang tunog ibon na daw kasi yung ibang salita doon. At syempre ang ever dramatic na Carlo Aquino moment na natutunan namin don: Huna mo lang mayo, pero igwa, igwa, igwa! PAK! Isinapuso namin yan para magamit one time while nasa Naga. Choz!

Bumalik na kami sa kwarto at more TV mode. Wala pang paramdam sila Geh at Noel kung what time kami magnonomo. Biglang may nagtext, si Noel sabi nya baka di na daw sila makasunod kasi wala nang masakyan pabalik ng Naga, at may sinasabi pang mamimiss daw ako. Omg, flirt signal yata yon. Pinilit ko na lang na pumunta pa rin sila. Before an hour dumating din sila, pinapasok pa ni Raf sa room... without Jack's permission ha. Tumabi pa si Noel sakin sa matress sa sahig... well dun ang pwesto ko kasi ayoko ng may katabi sa bed. Si Chris dumating din later then go na kami sa nomohan. Since walang baon na shoe si Raf, balak sana nyang makihiram ng shoe ni Jack. Binalaan sya ni Chris to wear the cheapest kasi baka madamage pa nya. In the end di na rin sya humiram, nagbaka sakali na lang na makakapasok.

First stop namin sa Molino bar. Sa loob kami pumwesto kung saan kinuha umeHH kami ni Noel sa ilalim ng table. We had to transfer later sa labas dahil nonsmoking sa loob duh. So ayun mas exposed ang seat kaya naghesitate sya humawak this time. Umorder na rin kami ng shots ng Tsunami, a blue colored concoction na may traces ng vodka or something. Curious naman sila sa Blow Job pero takot magtry. Naground two na lang kami ng Tsunami the tambling na sa Club M8. Akswali ayaw na namin pumasok don nila Ef at Chris pero mapilit yung tatlo. In the end go na rin kami.

Wala yung backer ni Raf pero napilit pa rin nya yung bouncer na papasukin kahit nakasandals lang sya. Sa loob eh puno na naman ng mga tao, mostly kiddies na parang pakawala sa out of control na prom night. Basang basa din ang dance floor that night. Di ko alam kung yung aircon nagleleak sa ceiling, may banyo sa room above na tumatagas ang water, or yung pawis na nag-evaporate eh nagpeprecipitate kaagad. Nagsipagpartneran na rin kami. Si Geh at Raf, si Ef at Chris na parang naglalaro lang, at kami ni Noel. Ilang beses ko hinuhuli ang mata nya pero mas mailap pa sa akin. Hayyy doncha know yun ang attraction factor ko, yung kayang makipagtitigan sa akin?! Nakaatensyon pa sya dun sa celphone nya eh. Pinanood ko na lang sila Ef at Chris na pinagtitripan yung ibang dancers. Umenter frame din yung isang celeb celeban na sigaw ng sigaw sa mic ng Kapuso! Kapuso! Stress si kuya, lalo pa't nakasuot sya ng sando at vest na outfit na very very wrong sa paningin ko.

Flashback: Nakijoin kaming lima nila Ezz, Ken, Pau at  Lee. Eh biglang hinila si Lee nung isang pechay. Hala si ateng pinilit talagang ipasok yung kamay ni Lee sa loob ng pukersia nya. Yaaakkks....

Napagod ako at rumetire na sa isang sulok ng bar habang nilalaklak ang free beer. Niyaya ako ni Noel na lumabas, sabi nya gutom daw sya kaya niyaya na rin nya akong iwan na yung bar para magMcDo. That time sobrang bangag na ako. Tinanong pa nya ako kung ok lang bang magstay dun kanila Jack, sabi ko ok lang. So ayun dumirecho na kami from McDo to the mansion. Halfway sa byahe nagising ang diwa ko at kinabahan sa ginawa kong magyaya ng stranger sa house na sampid lang din ako. Omg! Tumatakbo sa isip ko sangkatutak na negative thoughts pero di ko napigilan din ang sarili ko dahil ginusto ko rin naman ito.

Pinagbuksan lang din kami kaagad ng guards at dumirecho sa room. Binuksan ko kaagad ang aircon habang naghubad na ng shirt si Noel. Ako rin naghubad na ng shirt at nagpalit sa shorts. Tapos humiga na kami sa matress. Ayun lang magkasama, just the two of us, magkayakap. Ganun din nila kami naabutan nang umuwi na sila Ef, Raf with Geh. Natulog na magkayakap sila Raf at Geh. Si Ef naman nasa kabilang side para pwede syang tumalikod sa mga kalapastanganan nasa loob ng silid.

Kinaumagahan inaya kaming lahat sa breakfast ni Jackie. Hiyang hiya ako sa nagawa ko. Pero he was in a light mood naman. Inintro na namin yung dalawa sa kanya at sya naman ay proud to accept them in our FSR family. Umalis din kaagad yung dalawa before lunch para mag-ayos ng mga gamit nila.


Legaspi
09.19.2010


Bumalik ulit kami sa bus terminal to reserve our seats. Ang byahe namin alas ocho ng gabi. Mahaba pa ang time namin para maglagalag sa Legazpi. Dun na rin namin sa terminal pinickup sila Noel at Geh. Si Chris namaalam na rin samin sa terminal dahil papunta pa daw syang SM.

Mejo mahaba ang byahe from Naga to Legaspi. Nasa passenger seat umupo si Ef para bigyang room kami sa likod. Si Jackie ang designated driver para magkasya kaming lahat. Another round of HH moments ng dalawang pares. Nakikinig ako nung una sa Sunday radio ni Jackie nang biglang pasakan ako sa tenga ng playlist ni Noel. Nakakabingi sya, azz in high level ang volume tanggal ear drums ko. May stopover pa kami sa Baao para magpaalam si Geh na magstay sa Legaspi. From then on, kwentuhan na along the way. This time si Noel na mismo ang nagkekwento kay Jackie. Yes kelangan talagang ligawang ang inay para pumabor sa anak. Choz!

Dumating kami sa may Cagsaoa bandang alas dos ng hapon. Di na sumunod si Jack sa loob since resident na naman sya. More camwhoring kami doon, pero nakakarindi yung mga batang nag-ooffer na sila daw ang kukuha ng pics. Mas marunong pa sila sa amin ha. Di rin ako nakakakagat sa maswerteng bato ng lumang simboryo, forfeited na daw ang chance ko since my last visit. Doon na rin ako naghanap ng mga ipapasalubong sa bahay, since super tipid mode ako puro cheapness lang ang pasalubong ko.

Next stop namin eh sa house nila Raf. Nagprepare pa sila ng merienda. Spaghetti, buttered bread, shanghai, macaroni salad, at iced tea. More chikkahan ulit hanggang sa nagkalimutan na kami ng oras. Past five na nung bumiyahe kami pabalik ng Naga. Naiwan na sila Raf at Geh sa Legaspi. Kinabahan talaga ako sa byahe namin kasi baka maiwan ng bus. Nilalandi ako sa likod ni Noel pero ang utak ko nakapako sa time. Bakit pa kasi namin iniwan yung gamit namin sa mansion kung pwede naman kaming tumuloy na ng derecho sa station. Grabeh may once or twice din tumama yung side mirror ni Jack. Napaseatbelt bigla si Ef.

Nakarating kami sa station past 8pm na. Hindi pa makaalis yung bus dahil may pito pang inaantay, kami ni Ef yung dalawa don. Hinatid pa talaga ni Noel yung mga gamit ko at yah know sweet naman talaga na inantay nya pang umandar yung bus bago sila umalis. Hayun ako nakatanaw sa kanila habang papalayo ang bus....



Implikasyon: What happens in Naga stays in Naga... or so I thought. Mauunawaan naman siguro kung meron reservations on my part, may jowa sya that time. Ayoko makientra yah know. Akala ko simpleng landian lang yon pero parang merong something yah know, pero hindi ba spark yung something na yon? Di ko sure.

Huna ko lang mayo pero igwa, igwa, igwa!

Bus-phobia?!

Makiki-Peñafrancia kami sa Naga sa 18 at nagsipagpareserve na ng tickets to go there. Si Jomz umarte at may plane daw sya kaso wala na rin yata seats kaya makikibus na rin sya sana pero ubos na yung seats sa bus namin...



Jomz: Friend may isang bus na naman na nahulog.

Jemz: Wag ka nga nega! Kung oras mo na go na!

Jomz: Mag-isa lang kasi ako sa bus.

Jemz: Tamaaa! Walang mag-a-identify sa katawan mo. Choz!

Jomz: Che ka! Nako mapipilitan ako magplane nito. Iniisip ko na nga eh.

Naskerd na si Jomz sa dami ng recent bus events yah know.

Superficial

Little Orange Star by tassiesim via Flickr. 
 “ We had joy, we had fun, we had seasons in the sun. 
But the stars we could reach were just starfish at the beach. ” 

Summer Class: Galera 101
June, 2010


Last year eh ilang beses ako nakarating sa beach. Bandang February kasama ko mga friends from Philam sa Laiya, Batangas. Early May nag-Galera naman ako with Warren and friends. Late May naman kasama ang CKC family sa Pagudpod. Bandang June naman pumunta kaming barangay Bulacan* sa Mabini, Batangas para sa funeral ng dad ni Joyce. September naman dumaan kami ng Fab5 sa CamSur Watersports Complex kahit walang mimingang naganap.

This year ang El Niño ng miming fantasies ko. Nagkayayaan ng miming sa FSR pero ang ending di rin natuloy dahil walang nakuhang pool: fully booked ang mga private pools at may phobia naman ang iba sa public pools. Ang trip to Anawangin ng Fab5 eh naligwak din dahil sa financial constraints. Patuloy akong iniinggit ng mga taong biglaan na lang gumora sa Bora, Galera, at Palawan na animo'y pupunta lang sa Quiapo. Ang pinakamalaking body of water na napalapit sa akin, maliban sa water dispenser sa office, eh yung pool dun sa dating apartment ni Jay kung saan nakalublog ako kahit papaano nang approximately 45 minutes.

Gabi ng June 11, matapos ko magdinner galing sa mass ng Sacred Heart eh I'm with Ian and Ef bonding sa hotel room with Jackie. Nakaset na may lakad kami ni Warren na magvideoke at Wensha this weekend para naman daw may magawa sya sa VL nya. Tinext ko na di tuloy yung Anawangin trip. Maya maya nagtextback kagad, go na daw kami ng Galera. Kelan? Mamaya, 6am. Homaygawd. Di naman ako nagprotest kaya ayun. Tumawag pa talaga para i-confirm, at mejo alangan ako kasi puyat pa ako.

~0~

Heypi Independence day. Heypi ka ba? Gusto ko heypi ka!

05.12.2010 c. 06:00

Nakaset ang alarm ko to 5:30 para 6am eh go na ako sa Boni MRT Stn. Tumawag uli ang Warren para ipush to 7am kaya ayun bumawi pa ako ng more borlogs. 6:45 ako nagising at nagmamadaling nag-ayos ng gamit. Tinawagan pa talaga ako ni Mother Nature kaya nalate lalo. Mas mabuti pang here kesa naman elsewhere dabah. Naalala ko tuloy yung kwento ni Lee about dun sa MRT inabutan ng jebz habang hinihipuan. Epic humiliation yon. Heniweys nakaalis ako ng bahay bandang 7:15. Nakalimutan ko pa magdala ng towel pero ok lang, manghihiram na lang ako kay Warren.

Past 7:30 na ako umabot sa MRT Stn. Independence day offer para sa mga commuters ang libreng sakay up to 9am sa morning. Ang mahirap eh kelangan mo pala sumiksik sa dami ng tao. Feeling ko pati non-MRT-riding folks eh andun na rin para lang makalibre. At kahit bet kong nasisiksik sa MRT, di ko sya gusto kapag meron akong dalang malaking bagahe. Sa second train na dumaan kami nakasakay... err siksik. Nakadikit na ang face ko sa salamin ng door. Paglagpas ng Buendia mejo nakaluwang ng konti. Si kuya sa left ko eh gusto pa humolding hands yata kasi may pagkalabit na motion akong nadama.

Sa Ayala dumagsa na naman ang mga tao. Narinig ko pang may naiwang friend yung mga pasahero dun kasi sigaw sila ng sigaw.

Naiwan si Joy?! Naiwan si JOOOYYY!!!

Tili naman ni ateh. I'm sorry Joy but you're the last person to reach the pitstop, you are eliminated from the race. Sino ba si Joy? Sya lang naman ang dating tagapagmay-ari ng bagua kaya kaylangan maiwan sya kasama ng bad vibes. Choz!

Ang pagkakaalam ko talaga eh sa Buendia LRT Stn ang sakayan ng bus to Batangas pero nag-iinsist si Warren na meron daw sa Taft Stn lang. Gusto na nya magtaxi kami para mahanap kagad yon kahit sabi ko magtanong muna kami. Tumawid kami sa kabilang side at kinokontrata kami ng mga driver ng 120 pesos kasi malayo pala ang iikutan ng taxi. Tawid uli kami at naunahan namin sa taxi yung isang ateng.

Machikka si manong driver. Pati destination namin may tanong sya. Nung malamang magbi-beach kami eh hinanap samin yung mga chicks daw, dapat meron daw ganong factor. Pati yung isang taxi eh may inggit sya. Pati yung Pure Gold daw na pag-aari ni PGMA eh may poot sya. Sana nag-LRT na lang kami kasi matraffic din along Taft. Around 20-30 minutes kami nakarating sa Buendia.

Nakasakay kaagad kami sa byaheng Batangas Pier na derechong Lipa. Lima na lang lalakad na kaya tamang tama rin ang dating namin, sa likod ng bus kami nakaupo. Kahit balak ko pa sanang matulog eh di ko na nagawa kasi puro kwentuhan lang ginawa namin along the way. Pinagkwentuhan namin kung paano ako na-block/delete ni Derek sa lahat ng social networks due to excessive charantia intake yata. Hindi na yon nangangailangan ng separate blog entry or anything beyond one paragraph.

Sa may pier eh may kumontrata kaagad sa amin. Kumuha na kagad kami ng two-way ticket to Galera scheduled for 11:15. Pumasok na kami sa waiting area pero hinarang dun sa mismong pier kasi in-coming pa lang yung boat namin. Isang cute na kuya ang humarang samin, infernezz cute ng smile nya kahit mejo malaki yung incisors nya which is approximately 67.5% ng actual size ng kay Miley. Heniweys, inoofferan nya kami ng hotel room pero tumanggi na si Warren kasi meron na daw kaming booked sa Galera.

Next thing I know, pilahan na papasok ng boat, not just any boat, isa syang malaking fishing boat. Yes parang ganun ang itsura, 50 lang ang capacity nya pero narinig kong tinawag ng first mate na 65 passengers plus 5 crew. Oh dabah kamusta naman sa sardinas? Lahat naman yata nabigyan ng life vest in bright, neon-fuckin'-orange, muntik malusaw ang mata ko. Sa dinami-dami ng passengers eh almost a third non eh Koreans.*

Sa harapan namin may isang mag-anak na magve-vacay galore. Mejo shala silang tignan compared sa rest ng passengers. In fact inglisero yung bunso, umiinglish din si mommy. Biglang narinig kong pinag-uusapan nila about abnormality kesyo may classmate itong si bunso na abnoy daw. May paglelecture pa si inay about autistism, down syndrome at sa mga dyslexics. Mejo nagpanting ang tenga ko kasi mejo tinatamaan ako sa dyslexic ha. Kesyo may pag-e-ekpleyn si mommy na mukha daw normal on the outside pero basag na basag daw on the inside. Mabuti na lang at dumaong na kami kaya pinatawad ko na sila.

~0~

The Beckies have landed. 

05.12.2010 c. 12:30

Sa landing strip pa lang eh andami nang nakaantabay na nag-aalok ng hotel room. Dedma pa rin ang Warren. Dumirecho kaagad kami sa Dream Wave, doon sa same spot nung nagkaroon sya ng sexperience sa Aussie so many years ago, umaasang magrereenactment muli sa panahong iyon. Dahil kaunti lang ang populasyon this day sa Galera eh madali kaming nakakuha ng room.
Decorated ng papier mache masks na parang nagmama-Mardi Gras at PvZ-ish marigolds ang stairs. Patungo sa silid namin eh mejo masikip ang pasilyo, slightly dim, tahimik pero umeecho ang kaunting tunog ng dumaraan. Parang eksena sa isang horror novel, azz in kulang na lang may bumukas na pinto at merong zombie lady or cannibal clown yah know.
Room 218.
Sa loob ng room merong isang medium sized bed lang ang available. May available na rin na towels mabuti naman. May hangers at may metal-something na ginawa naming sampayan. May cable ready tv din at merong modern crystal chorva lamp. May decoration ng mga wave paintings pero kamusta naman ang pixelated wave illustration on tarpaulin? Kulang na lang talaga ng phone at mirrors eh pwede na syang lumevelling sa mga motmots in Manila. Kelangan namin magshare ng bed ni Warren pero nagset na sya ng disclaimer na just in case meron syang dalang booking eh tatalsik ako sa room. Kay lang dahil sya naman ang pumeysung ng room eh.
May moderately large bath na may bidet at two showers, with heater mind you. Mukhang malinis naman yung toilet pero kinakalawang na yung flush button at nakakapagtaka lang dahil perpetual yellowish ang water discharged. May yellow version na ba ang toilet duck? Ngunit wala ang isang bagay na kailangan ko dito, ang bath tub. Choz. Wala man lang exhaust fan para sa natural moments yah know. Buti na lang pwedeng buksan yung bintana.

Yung room key eh sinabit ko naman sa leeg ko para di ko mamisplace sa paglabas. Star shaped yung keychain lurvett. This is so Card Captor. Lumakad na kami palabas sa beach area. Mas malapit kami sa left side ng beach facing the sea, dun sa may batuhan na once tinambayan ng mga kaatehang animo'y naglalaba lang sa batis. More lakad kami sa opposite side para masight ang jurassic during the lucid period. Then balik kami sa may VM para kumain ng lunch. Namukhaan si Warren nung ateng last year na naghanap ng room for us at ganun din si Warren. Ako lang talaga ang nakalimot sa pechay. Nilantakan namin ang pork sinigang at calamares in coconut milk na binitin lang ako sa rice. Later bumorlogz muna ang mga zombie para magmiming ng alas cinco para di na daw ganon kajinit ang haring araw.

~0~

“ Sand is overrated. It's just tiny, little rocks. ”

05.12.2010 c. 17:00

Tamang tama lang ang gising namin ng alas cinco. Sa beach area di masyadong masikip na congested ng katauhan at di masyadong maluwang na parang ghost town. Ang tubig at hangin di masyadong mainit para manlapnos at di rin masyadong malamig para magcause ng hypothermia. In Goldilocks' fashion, everything's just right. May family sa tabi namin at parang bet ko si daddy. Hipon nga daw sabi ni Warren pero somehow may dating sya sakin. Andun lang sya sa tapat namin nakalublob at walang ginagawa. Nagsawa na lang ako kakaantay ng sign na di naman darating. Inantay pa namin na magdilim bago umahon. Gusto ko kasi yung sunset, yung pagchange ng color from bright orange to reddish to pinkish to purplish to indigo-ish to bluish to dark... ayyy basta parang color wheel lang pero walang yellow at green na involved. Parang nanonood ka lang ng masterpiece of Nature.

Pabalik sa hotel room pala ang mahirap. Walang gripo na mapaghuhugasan ng buhangin papasok sa hotel. Yung public toilet nila may strictly no washing of feet policy. Pagpasok sa room malayo masyado yung rug. Ginamit pa ni Warren yung shirt nya para pamunas ng paa papasok para kunin yung rug. Then nung napagpag na namin yung buhangin sa paa eh pasok naman sa toilet para magbanlaw ng excess sands. Kehdamihlanghayy. Since nauna na maligo si Warren eh sya na rin ang naglinis ng toilet.

After magshower at change costume eh dinner naman kami. Kinuha kagad namin yung kainan sa tabi ng Dreamwave na nag-ooffer ng unlimited rice. Umorder si Warren ng inihaw na tilapia kaya sa kanya yung special offer. Ako naman ensaladang talong at extra rice lang. Since di naman sya matakaw sa rice eh ako na lang ang sumalo in his behalf ng extra rice. At sinulit ko talaga yun, naka-three or four cups yata ako.

Nagblackout pa for a while. Akala ko earth hour or rotating brownout na ayaw paawat. Pinagtirikan pa kami ng kandila para naman makakain ng mahusay.

Naririnig ko pa ang nagvivideoke sa tabi tabi lang. Hindi ko maitatagong naiinggit ako kasi iyun naman talaga ang pinaghandaan kong event for the day. Pero eto nagtyatyagang makinig sa mga naliligaw na nota. Feel na feel kong agawin ang mic sabay sabing "you don't know how to hold a long note, I'll show you!" pero nagfade na lang ang aking dream sequence sa kabog ng dibdib. Atzif! Di ko keri mag-open mic noh. Puro guys ang may hawak ng mic. May isang kuyang maka-emote naman ng mga songs, pero wag ka! Mga divas ang songers na pinili nya ayyy alam na! May isa naman jologista, puro rap songs ang tinitira. Idagdag mo pa ang tunog ng second voice, parang si Sitti lang on helium. Kakastress! Sa sobrang di namin kinaya eh gumora na kami sa main event for the night.

Nomohan time na! Pumwesto kami sa Mikko's Bar, dito rin kami pumwesto last year, although way way back kami ngayon konti na lang eh ilulublob na sa water yung tables and chairs. May mga nagpeperform ng poi sa stage: isang gurlish na pagurl, isang vortang pagurl, at isang vortang cuteness (na I'm not quite so sure kasi baka nasa pagdadala lang yong ng lighting yah know.) Bumaba pa sila sa beach area para ipakita ng malapitan ang aking talento nila. Sana sumali na lang sila sa talent show dabah?! May pagfoformation pa silang ginagawa, may tambling at pag-eggroll, may pag-gamit ng lightsaberish poi, at kung anu ano pang kagimikan.

Umorder na si Warren ng drinks. Unang hinanap  namin eh Blue Galera pero wala na daw yon, Blue Hawaii na lang. Go. Naghanap din ako ng Tanduay Ice pero wala din sila. Worried nga ako baka ang dalhin samin eh Tanduay gin at yelo. Nagrequest naman si Warren na bumili kami ng chicharong hangin, pero ampanget ng nabili namin sa mga naglalako, chicharong bato yata yon. Bumili rin kami ng balot for him at penoy for me. Sana balot na lang din binili ko, wala palang pinagkaiba yung penoy sa nilagang itlog leche. Nagstart na rin ang tagay, nasense ko kagad yung vodka na somehow naitatago ng pineapple flavor. Masarap sya at frothy, refreshing on a warm summer night. Panglima o pang-anim pa lang na shot I can feel it na, may sumisipa na kagad.

Since under the influence na ako eh mejo tumalas na aking senses. Nasense ko yung grupo sa likod na nanonood ng poi: mga beki sila. Sa katabing table may group of three: beki rin pero di ko mawari kung magjowa o friends lang yung dalawa. Sa kabilang table pa eh meron majubabs na beki na nilalandi yung isa sa katabing table namin. Tinutulungan pa sya ng beki friend nya makipagclose, pero dedma sa beki sa table 2. Sa harap ng table namin may dalawang beki. Across, in front, at the back, arms sideward, dito, doon: andaming beki. Omg! This is beki territory nga pala.

Nagstart na rin sa wakas yung show sa Mikko's. Mga female impersonators na lumilipsynch sa mga diva songs. Infernezz mas magaling pa sila kay Britney. Merong nagperform ng We are Dreamgurls, Single Ladies, I Need a Hero (na award for best in PE dahil kelangan ni ateng magjump-split everytime tutugtog ang first line ng chorus), isang Destiny's Child song (na di ko alam pero alam ng crowd dahil sumising along sila), at When I Grow Up, among others. Nung kunin ni Warren yung bill eh nashock ako dahil tumataginting na 1k pala ito. Akala ko 190 lang, good for one shot lang pala yung 190.

Iniwan ko sandali si Warren para bumalik sa room at jumingle. Natulog pa ako for five minutes tapos bumalik din. Later umalis na kami para tumungo kung san dumadako ang mga beki, alam mo yan!

~0~

“ Unti unting mararating kalangitan ang bituin. ”

05.13.2010 c. 01:30

Jurassic. Easternmost stretch ng beach na walang liwanag dahil at least one kilometer yata ang pinakamalapit na light source dito. Dito namumugad ang mga beki naghahanap ng panandaliang kamot sa makamundong kati sa kubli ng karimlan. Ang sagot ko lang jan eh caladryl pero sino ba nakikinig sakin?

Nagtungo ako doon para ipagpatuloy ang aking ipinangako last year na babalik at mag-iistargazing nang may kasama. Sa puntong yon eh partially fulfilled dahil may kasama naman talaga ako per major fail pa rin dahil expected ko eh si Jai-ho na ang kacuddle ko don. Malakas pa ang tama ni Blue Hawaii sa akin, mahilo hilo akong nakahiga sa buhanginan. Mimiming daw si Warren pero syempre di ako naniwala. Iniwan nya ako dun habang bumubooking sya sa may bato. Nakaidlip ako bugso ng puyat at kalasingan. Nagkamalay uli makalipas ng mga thirty or so minutes.

Naroon pa rin ako, nag-iisang nakatingala sa mga tala. Wala palang buwan ng gabing yon. Exactong new moon ng gabing yoon. Dahil madilim doon eh mas maraming stars ang nasasight ko. Weird nga lang wala ni isa akong makilala. Kahit ang W ni Cassiopeia di ko masight. Kahit buntot ni Big Dipper wala. Kahit ang Tres Marias sa Orion di ko na rin makita. Naroon lang silang mga bituin, pawang mga tagihawat sa mukha ng nagmamagandang teenager, walang porma at sabug sabog. Kung may magic marker lang ako eh baka nagconnect the dots na lang ako. Maya maya may gumalaw. Hindi tao, hindi hayop. Star. Shooting star. (Bulalakaw ba yon sa tagalog?) At meron pang isa. Akala ko namamalikmata lang ako pero nasundan pa ng isa. Marami palang makikitang shooting star dito why not magwish ako. Pero hihilingin ko lang matapos ang ikapitong shooting star.

Nakabalik na si Warren. May nabooking nga sya, smoker daw at chumorva sila sa ibabaw ng bato. Inaaya na nya akong bumalik pero nagmatigas pa ako dahil wala pa ang seventh star ko. (ayyy parang ako lang si Miyaka why not) Bumalik pa sya sa may beach at may nag-offer pa daw sa kanya not just once but twice! Imagine! Later nagpaalam na syang babalik na sa room. Nakaraos na sya. Ako naman naiwang nakahiga waiting.

Mejo adjusted na yung pupil ko sa dilim. Nakikita ko ang pagdaan ng mga anino. Marami ang naninigarilyong patungo sa jurassic area. May dalawang pabalik na sa liwanag, magkaholding hands pa! May ilan pang nagdatingan. Maya maya may lumapit sa akin.

Kuya Raj? Biboy? Carl?

Mukha ba akong tanungan ng mga nawawalang beki? Well, sa dilim na ito eh di mo talaga mamumukhaan yung mga taong nakahambalang sa gitna ng buhangin kaya better ask question talaga. Oo, ako nga si Carl! Halika dito! Choz. Pwede naman talaga akong magpakilalang ako si Carl 'noh! Di ko lang dala ang birth certificate ko at the time. Maya maya enter frame naman ang dalawang anino. Huminto sa tapat ng ulo ko yung isa at bigla akong finlash-lightan sa mukha. Shett. Bastos ampotah. Atzif ganun kadaling mag-adjust ang night vision. At ang huling dumaan na set ng anino na mejo nagpainit ng ulo ko eh dalawng beki syempre, na nag-uusap in high pitch. Feeling ko tinanggihan silang dalawa kasi naman sa kadaldalan nila, in falsetto.

People are so superficial!!!
 
Kasing-level ng Bukas Luluhod ang Mga Tala eh parang kuma-climax na ako sa movieng ito ng buhay ko. Shett. Ang ganda lang nila teh ha. Makapagjudge naman sila eh ano kaya'ng ginagawa nila sa jurassic di ba? Ang linis linis lang nila sa ganyan. Ayokong masira nila ang mood ko at concentration kaya tinuon ko na lang uli  ang aking titig sa mga stars. And there it was. Lucky seven. So ayun nga mega-wishing and hoping and thinking and praying ako na next time talaga pramis may madadala ako dun na luluhod sa mga tala. Choz. Na kasama kong mag-iistargazing and cuddling under the stars. [Keso mode]

Bumalik na ako sa room. Mejo nasuspense ako dahil close na yung front door. Pati yung side entrance closed na rin. May iniwan pala silang door way way back pa. Mas umiskeyri yung place dahil darker and quieter na sya. Wala naman sigurong sasalubong saking bloody twins dito I hope. Hindi nakalock yung door namin. Naabutan ko pang buck nekked si Warren kakatapos lang shumower. Umarte arte pa sya at pinapagshower pa ako kasi oozing pa daw ako ng sandy essence. Pagkaligo eh bumorlogz na rin ako. Ashushwal nakajacket ako pag natutulog sa mga hotels eh kasi ayoko namang mateging frozen delight.

~0~

05.13.2010 c. 08:30

Nagising ako ng 8:30, akswali ginising ako. Tomguts na pala ang Warren at inaantay lang ako magising kaya accidentally nya akong nakalabit at nayugyog. Naka six hours naman akong sleep kaya rejuvenated na ako.

Since may free breakfast included ang hotel eh go na kagad kami sa baba. At kapag sinabing free eh limited pala ang choices. For Filipino style ang choice lang eh daing na bangus or longganisa. For American style naman ham or corned beef at may choice ka rin kung rice or bread. Nag-order pa si Warren ng tea. Nang inilabas na yung daing, wow ang laki talaga nya, pero hindi sya deboned kaya gudlak sa tinik.

Nagmamasid masid ako sa mga katatauhan pero nowhere in sight ang mga beki. As if nalusaw silang lahat sa paglabas ng araw.

More miming kami for the day bago umuwi. Pero pinilit ko muna si Warren na magtungo dun sa buhanginang hinigaan ko kagabi. Ngunit wala na. Nawala yung sand angels ko?! Lahat ng paghuhukay ko pawang natabunan na, lahat ng paggulong ko pawang nilamon na sa limot. Gusto ko lang naman masulyapan kung san ako nakahiga, kung gross ba or what. Gusto ko sana mag-emote about footprints on the sand chorva pero parang hindi sya appropriate. Gaano man kalalim ang iniwan mong footprint, kung kalaban naman sya ng erosion eh kamusta na lang.

At ayun nagwalk back kami sa area na malapit lapit sa hotel para magmiming na. Maya maya may nakasabay kaming manong. Akala ko nung una kinakausap kami. Nakakaloka nagsasalita sya mag-isa. Chinecheck ko kung meron syang headset or earplugs pero wa talaga. Si kuyang Half-crazy nakakatakot talaga. Posible kayang may naka-implant na sim sa kanyang brain kaya pwede sya makipag-usap via satellite? Posible kayang telepath sya? Posible kayang  nasa Wow Mali kami? Posible rin kayang malakas lang ang tama o sapi nya? More talk si kuya at maya maya may sumasagot na sa kanyang ale. Pero parang di rin sya knows pala. Si ate surprised lang talaga. Maya maya may dumating na bata at sinasagot na sya. Nakakaloka may kausap na talaga sya ngayon face to face. Sya kaya ang kausap nya earlier? Infernezz eh parang oo naman, kasi hinihintay ni Halfcrazy matapos magsalita si Friend at si Friend naman eh mukhang hinihintay din nya matapos magsalita. Pero minsan sinusumpong uli sya ng pagsasalita mag-isa. Ilan lang yan sa mga misteryong maiiwan sa Galera.


Ilang talampakan mula sa pinaglulubluban namin eh biglang dumating ang cast and crew ng Durex condoms. Nagset-up sila ng sand formation in D-U-R-E-X. Tapos nagligay ng mga banners, enter three gurls in bikini at voila publicity stunt na to! Yung tatlong gurls eh isa lang ang tunay na cute pero short sya. Yung dalawa eh matangkad lang talaga hoookay. Maya maya nagtatago na silang lahat sa likod ng anino ng banners. May kajoin na ateng leslie na photographer ang drama. Inencourage nilang magpapiksur yung mga tao with them in exchange eh may free na Durex sila. At dumami nga ang mga tao don: yung iba andun para umusyoso, yung iba for the girls, yung iba for the free condoms. Gusto ko rin sana magpapic pero dun sa kuyang nagset-up. Choz! Yung grupo ng mga lulurki sa tabi namin eh gusto rin magpapic pero sigaw sila ng sigaw ng Domex. At tuwang tuwa pa sila non ha.

Nagpack-up kami bandang alas onse, mejo nadelay ng konti kasi pinanood ko pa yung Celebrity Apprentice. Namili pa ako ng souvenir shirt pero natagalan ako kasi hindi nagmamatch yung demands ko: kelangan black with purples at hindi masyadong OA sa designs. Inabot yata kami ng mahigit bente minuto nagha-hunting ng shirt. Naubos tuloy yung oras namin para kumain ng lunch. Eh matagal pa naman magluto ng food. Binayaran na namin yung bill bago pa sya dumating. Nag-eat and run tuloy kami.

Half full na yung boat pabalik sa Batangas pier. Kung dati 15 katao lang ang over nila, ngayon almost half ng capacity yata. Naglagay pa sila ng mga monoblocs sa gitna. This time naman eh 20 percent na lang yata yung mga Koreans, pero may ilang Europeans nang kajoin namin sa trip. Midway sa byahe eh biglang pumasok sa ilalim ng boat yung isang kuya. Akala namin eh biglang magtatawag si kuya na "more seats below mamser!" Ashushwal pinamigay ang mga life vests pero wala namang nagsuot. At infernezz talaga eh hindi masyado nanakit ang brabalibintawan ko kasi maayos ang mga cushions, nakatulog pa nga ako eh. And I kept dreaming about a zombie apocalypse pero ang weapon ko white marigold lang daw. San na yung sunflower ko?

~0~

Moral of the Story: "Being Japanese, I pay attention to detail." sey ni ateng Yuko Yamashita for Sunsilk. Dahil jan, yun na nga ang ginawa ko sa buong bakasyon na to. Di ko na masyadong napagtuunan ang sarili kong rest and relaxation dahil kung saan saan lumipad ang utak ko.

Minsan sa itsy, bitsy details ka na lang nakatitig eh di mo na nakita yung buong larawan. Minsan pulos buhangin na lang ang iyong napuna ay nalimutan mo na'ng mayroon pa palang dalampasigan... at tubig... at bato... at araw... at lumot.... The devil is in the detail, ika nga. (Tama ba ang hugot ko ng idiom?)

Therefore, Japanese pala ako. Machi ni sono toori desu ka? Choz!

 
Rating: 4.0 Conditional. Repeat next summer.


____________________
*1 Pronounced \boo-lahhh-kan\ as in elongate the second syllable para di maconfuse sa province. Although walang miming na naganap don, tabi ng beach ang house nila at feeling ko tinatawag ako ng dagat para lumublob. Pero hindi maaari masama daw yun ayon sa pamahiin.
*2May nightmare akong gusto nang sakupin ng South Korea ang Pinas. Ayon sa isang slightly reliable source, ang eksena daw sa Korea eh covered ang beach ng mga tolda at bubong. Oh dabah sand and water lang talaga. Sana nag-indoor pool na lang sila. Kaya eto sa Pinas sila bumabawi ng recommended source ng vitamin D at ultraviolet rays.