Trainspamming

Pangarap ko makasakay ng skipping train. Pramis! Alam mo gaano kaweird yan na inuulit ulit ko sabihin kay Carol sa tuwing nagkakasabay kami pauwi via MRT. Werd! Dahil parang sinabi ko na rin na pangarap ko makasagot ng missed call. By default wrong gramming na sya. Well, not necessarily siguro. Dahil skipping train lang sya kung di sya magsasakay sa station nyo. Otherwise, choosy train lang sya choz.

Bakit ba naimbento ang skipping train? Dahil sa limang milyong tao na nakikipagsiksikan tuwing rush hour kinakailangan maserbisyuhan naman yung mga station na siksik, liglig, umaapaw sa pasahero para naman makamove on na sila pauwi. Like Ayala and Guadalupe na overflowing always forever. Buti pa ang Shaw at Cubao, kahit masikip at least sakayan-babaan. Makakasakay at makakasakay ka basta't manalig kang makakasingit ka paglabas ng mga pasahero.

"Ang paparating po na tren ay skipping train. Guard, pakisabihan ang mga tao na skipping train po ang paparating." ang walang kabuhay buhay na announcement ni ate announcer. Well actually di ko pa narinig yan dahil di pa nga ako nakatsamba makasakay ng skipping train. Puro na lang "Alam nyo ba?" o "Wag po tayo tumapak sa yellow platform edge" o "ang susunod na estasyon ay Beki Go Belmonte!" Ampeyr kasi yung mga di naman nangangarap makasakay non eh nakakatiming. Ako na forever na waiting ng skipping train eh nganga pa rin. Para syang unicorn, o holy Grail, o girlfriend nung malansa mong officemate na nagpipilit magpakamacho. Imaginary.

Bakit ka ba kasi hintay ng hintay dumating ang skipping train. Eh meron namang paparating na tren, masikip nga lang. Eh kung ayaw nga eh. Wag mo ipagsiksikan ang sarili mo sa ayaw. Ayoko sa mabaho, ayoko sa masikip, ayoko sa putik.

Eh papaano kung ang eksena, "Ang paparating po na tren ay skipping train. Ang susunod na istasyon ay North Ave na. Skipping train po di ba?" Sana sumiksik ka na lang sa ordinary tren, nakababa ka pa sa patutunguhan mo.

Before Twilight

Alam mo yung twilight? Hindi sya yung book o movie series ha. Twilight. Ayon sa wikipedia, is the illumination that is produced by sunlight scattering in the upper atmosphere, illuminating the lower atmosphere when the Sun itself is not directly visible because it is below the horizon, so that the surface of the Earth is neither completely lit nor completely dark. Mejo high falluting sya pero ang ibig sabihin lang naman nyan eh yung time in between sunrise and dawn or sunset and dusk. Mejo confusing pa rin pero kung mapapansin mo kapag lumubog na ang araw di pa rin naman ganun kadilim, tama? Yan daw ang twilight.

Di naman uso ang twilight sa Pilipinas. Basta ang alam ng mga Pinoy, paglubog ng araw oras na ng telenovela. Sa madlang people di naman ganun ka big deal ang sunsets. Unless may kadate ka siguro bandang Baywalk. May pa-holding hands holding hands pag may time pa kayo, sweet sweetan ang evrathang. Walang gumagamit ng salitang dapithapon o takipsilim sa totoong buhay. Unless makata ka, nagmamaru, adik, o may Filipino thesaurus sa PC mo.

I've been in love with sunsets and twilights since I can't remember. Narinig mo na yung term na Magic Hour? Also known as Golden Hour. Sabi nila, ito daw yung last hour before sunset. Yung mga oras na maghahabol ka ng liwanag para macapture yung beauty ng setting sun. Sa photography napacrucial nito, also known as chasing light. Sabi nila one hour pero actually you have only minutes bago tuluyang magdilim ang langit. Habang dahan dahang humahalik si haring araw sa horizon, nagkakalat sya ng splash of colors: oranges, pinks and purples. Minsan fuchsias din pero for simplicity purposes reds na lang. It depends sa altitude mo siguro, sa weather condition, cloud formations and such, how beautiful you can capture twilight.

Kung gamer ka at nalaro mo na yung Kingdom Hearts na game, malamang familiar ka sa world na Twilight Town. Isa sa mga weird worlds na merong eternal twilight. I know chasing light is romantic and all, pero kung kada minuto na dudungaw ka eh puro kulay orange na lang nakikita mo sa kalangitan, mejo nakakasuya naman to. Ok-ish lang naman kasi sa kaweirduhan ng mundong to eh somehow sanay na ang mga citizens nito. There's something about that world na sad. Like a place of lost memories and trying to remember; what it feels, what is lost. Nakakaemo sya pramis. Ooopps, I forgot magdisplay ng geek alert sa paragraph na to.

Noon, pag naririnig ko yung Twilight, ang naiisip ko lang yung Twilight Zone. Yung horror show noong nineteen kopong kopong. Alam ko bata pa ako para maintindihan yun dati, it's in English pa. Alam mo naman pagpang mababang paaralan ka eh mga Regal Shocker lang ang level dapat ng pinapanood mo. Di makakarelate kahit si Mrs. Villavicencio pramis. Basta tanda ko lang horror series sya in black and white. Kaya ang idea ko ng horror movie dati eh dapat monochrome. Natatakot ako sa maputlang show. Wala kasing glamour choz.

Anyway, dati pag binanggit mo ang Twilight, takot ang mananaig sayo. Ngayon pag binanggit mo ang Twilight, love story kagad ang maririnig mo. Yung mga shining, shimmering splendid vampires ni tyang Stephenie. Ewan ko ba anong ginawa ng babaitang ito pero alam mo yun. Yung magsulat ka ng fantasy-romance-porn mo na pinag-aagawan ka ng anemic na vampire (considering umiinom sya ng dugo ha) at balbon na hubaderong werewolf. Ayyy shett ka teh, pang Precious Romance lang yang level mo teh. Hiyang hiya naman sayo si Bram Stoker, Anne Rice at Buffy the vampire slayer.

~0~

A couple of times ko na rin narinig madrop sa usapan nila Jowein and Yves yung movie na Before Sunrise at Before Sunset. So nagtanong ako what's it about and they suggested I should watch it para maimmerse ako sa level nila ng ka-emohan.

Before Sunrise ay lumang luma na, like 1995 pa sya starring Ethan Hawke as Jesse and Julie Delpy as Celine. Tungkol sa isang American at French na nagmeet sa train at nagdecide na magspend ng whole night together sa Vienna. I don't know about them pero turo ng animated bubuyog sa TV nung bata ako eh don't talk to strangers daw at say no to drugs. Although wala naman talagang drugs involved, naisip ko siguro kaya rin wala akong namimeet na stranger na potentially "the one" eh dahil sa pilosopiyang ito. 

Anyway, going back. So the whole movie nag-uusap lang sila while walking around Vienna. Talking about stuff; life and love. Eto yung type ng movie na you should pay attention ala Yuko Yamashita ganyan kasi may mapupulot kang something na magagamit mo somehow sa life mo. And love if applicable. Eventually, kelangan ni Jesse gumora pasakay ng plane bandang sunrise kaya yah know na yun lang ang timeframe ng whole movie. Bago sila naghiwalay, nagpramis sila na magkitakits ulit after six months.

Before Sunset naman ay pinalabas 2004. Di sila nagkita after nine years after nila magkahiwalay. Yah know pramises are meant to be broken. Si Jesse daw ay bumalik after six months pero si Celine injanerang drawing choz. Actually namatay daw yung lola ni Celine kaya reasonable naman ang alibi nya. Nagsulat si Jesse ng book about sa meeting nila 9 years ago entitled This Time, at nung tinour nya sa Europe umasa sya na mameet nya uli si Celine  It worked like magic, or sinadyang screenplay. Ngayon naman yung plane ni Jesse gogora bago magsunset. Parang nangyari na to? Dumedeja vu ang peg. So ayun another timebound pasyal pasyal pag may time sa Paris. At dahil limited time nga, mejo bibitin nila uli ang audience what happened after the last scene.

A few years past at mukhang wala na ngang continuation sa hanging ending. Hanggang sa nagbulung bulungan na naman na may sequel daw ulit! Mygass excited. Ano namaln ang title? I suggested Before Twilight, wordplay sa timeframe at sa recent connotation ng word na twilight. Much better naman siguro than Before Dawn na slightly synonymous sa first movie, or sa Before Dusk na same sa second. Before Noon naman, parang pang variety show lang ang peg. Hanggang sa lumabas ang official title.

Before Midnight.

Nagstatus si Faye na may kalakip na trailer: "Before Sunrise was nostalgic, Before Sunset was poignant. I haven't seen this but I must!" I would say bravo sa tweetish review ni Faye sa two movies. Nagreply ako, "Before Midnight is enigmatic. #mema lang" Ikinatuwa naman ni Faye ang pagmema ko. 

Ang hindi ko ikinatuwa ay ang biglang pag-enter eksena ang isa sa mga tagged sa post nya: "Ahh... pass ako sa movie Faye..  nde ko masyado type.. based sa trailer.." comment ng friend ni friend. No wonder di nya type. Correct use of ellipsis pa nga lang ligwak na sya choz. Sa totoo lang, mejo confusing nga naman ang trailer ni Before Midnight. Given na perstaym narinig ni ate ang movie na to. Pero para magjudge ka agad based sa trailer? Sya yung mga klase ng tao na nauuto manuod ng mga pelikula ni Bong Revilla tuwing pasko. Nadadala lang sa mga special effects o theme songs eh gogora na agad makipagsiksikan sa pinakamalapit na sinehan. Ate, you failed me! At mag-aral ka ng tamang punctuation ha....

Nine years again after ng last movie, nag-open ang movie sa airport. Nine years again, imagine! Parang nangyari na to. Dumedeja vu choz. Si Jesse hinatid ang anak nya sa airport pauwi. After that makikita natin na kasama pala si Celine naghihintay sa labas. At may anak na sila, not just one, but twins! So the usual na minimalist shots na focused sa usapan nilang dalawa sa small island off Greece. I knerr, you know it wouldn't be Greece without her tragedies. At di exception sa movie na to. Though I know you'll enjoy the conversations more. Funny, romantic, bitter and sad. Parang life and love lang. Sa ending mabibitin ka once again.

I know di ganun kalaki ang following ng series na to compared to big budget fantasy films like Harry Potter or Fast and the Furious. But you'll definitely fall in love with this film when you do get to watch it. I know, I was a cynic and skeptic about  this film before hahah. And once upon a time, there was a beautiful story of love and life written before Twilight.


____________________
Photo by Sahil Gupta via Flickr.

Escalator

Or elevator? Minsan nagkakamali pa rin ako ng tawag jan. Elevator ba o escalator? Di lang naman ako. You, them, and the entire human race. Amininnn! Napagpapalit mo ng tawag. Elevator o escalator. Pero sure ka naman kung alin jan ang tinutukoy mo.

Unless ikaw si Bobita Rose. Elevator yung sumasara na box. Escalator yung gumagalaw na stairs. Ewan ko na lang kung di mo pa rin gets. Bobita Rose.

Isang araw sumakay ng escalator si Bobita Rose. Eh nagkaron ng malfunction at napatigil pasada si escalator. Nagsipaglakaran na lang ang ibang pasahero. Si Bobita Rose naiwan sa gitna. Stuck sa sirang escalator. Baka nga naman maaksidente sya kung kikilos sya. Kung kasama ko sya, baka naaksidente sya sa akin ng malakas na sampal. Isip isip din pag may time teh.

May ilang escalators na sa metro na automatic lang gagalaw pag may sumampa. May sensor or something. Nung una ko nakita yun, akala ko nakaoff na or sira kaya nag-eeffort tlga ako sa stairs. Paglingon ko boom naka-on na sya. Kinain ako ng escalator. Bobita Rose. Excuse me, nag-eexercise kaya ako. Stair climber ang peg hahah.

Ewan ko ba bakit may mga taong hirap na hirap sumakay ng escalator. Parang kelangan pa nila tumiming bago maksampa. Teh di mo naman need ng diploma para sumampa. Parang hahakbang ka lang. You put your right foot in, you put your right foot out, and you shake it all about. Ganyan ako katalented sa escalator. Kaya ko pa magtinikling choz. Isipin mo na lang jump rope to kung di pa rin kaya. I-Love-You-Telebird-Telebird. Mamaya your escalatoring like a pro na.

Sa Singapore may scheme silang ipinatupad sa escalators yung isang side (right side ata, di ko sure pero di naman ako nalilito sa right at left pramis) para sa mga patient maghintay sa pagkilos ng escalator. Yung kabila laging moving. So kung sumampa ka halimbawa sa left side dapat lumakad ka dahil aawayin ka ng mga nasa likod mo. Sabi nila, nag-escalator ka pa eh maglalakad ka rin pala. Walang basagan ng trip. Actually napansin ko, inimplement nila yan sa MRT Ayala station. Pero sadyang bulag lang siguro tayong mga Finoy sa mga alituntunin. Walang basagan ng trip.

Nakakaasar ang escalator sa Ayala underpass. Madalas sira. Actually pataas lang naman ang ginawan ng escalator dun, bilang may stairs naman at gravity para sa pababa. Anyways, so ang problema lang eh kung sira ang escalators eh kasiksikan ng pababa ang mga pataas. 85:15 siguro ang ratio ng pataas sa pababa. Imaginin mo ang pila sa morning rush ng mga paahon sa underpass. Ganito kami sa Makati.

Kung ang escalator ay para sa pataas, di ba dapat ang pababa eh descalator? Since wala namang ganung word, ako na lang ang gagamit nito. Ako nag-imbento ng descalator ha. Walang basagan ng trip choz.

Parang mga issue, di ba kapag may problema kelangan iescalate agad pag di maaksyunan. Gusto mo manggulo ng supervisors at managers para maramdaman nila ang sense mo ng urgency. Dahil ang life parang escalator; minsan pataas, minsan pababa, pero dapat laging umaandar. At kapag tumigil na, move on move on din. Wag Bobita Rose.


____________________
Photo by vpickering via Flickr under Creative Commons. Some rights reserved.

Chesscake

Wala pa talaga akong time magsulat ng something ngayon kaya magseshare na lang muna ako ng isang anecdote. Ibang levelling na ngayon umaanecdote na. Akala mo speaker lang or somethang.

Anyway, noong unang panahon meron isang mahirap na manggagawa. Sa sobrang hirap nya wala sya masyadong outfit. Pano ka ba nga naman makakabili ng outfit eh ang sinesweldo mo eh galing lang sa petty cash. 

So itong si poor boy eh kumakain lang sa canteen nila na pasushal ang peg na maraming branches across the Metro na itatago na lang natin sa pangalang Bells. Si Bells eh nag-ooffer naman ng discount sa mga employees part ng contract nila sa rental chorva sa building ng company. At dahil pasushal ang peg ni Bells, ang mga ulam nila kelangan with proper labelling. Akswali pansin ko lang parang pare parehas ang ulam nila araw araw, naiiba lang ang tawag. Like yung chicken afritada bukas chicken ala monja, or yung adobo magiging pork stew, or yung creamy beef stew magiging beef stroganoff. So on and so forth.

Pero may isang pangarap si poor boy, na mabiling dessert balang araw ang slice ng cheesecake. Bilang di pa sya nakakatikim nito ever. Josko 65 PhP na nga lang at discounted na yan, wala pa rin purchasing power si poor boy. Like eeewww, that's so gross. Don't make usap to me you hampaslupa you. Ganyan.

Pero nagsumikap si poorboy na balang araw makakabili din sya ng cheesecake. Nagreview sya para maging CPA at mejo maiangat ang antas nya sa sociedad. At nung huling araw nya sa company--hindi dahil wala na silang pampasweldo mula sa petty cash kund dahil... well kelangan nya kasi magconcentrate sa review yah know--naglakas loob na sya na mag-all-in sa kanyang allowance at bumili ng slice ng cheesecake. Minsan lang to pramis!

So coffee break gumora sya sa Bells at lumapit ka'y ateng cashier.

PB: Ate, isa nga po nung cheesecake.

ATE: Cheesecake po, wait lang.

PB: Magkano po?

ATE: Fifteen po ser!

PB: Kinse? Ano yan garage sale? Dalawahin mo na ate!

ATE: Eto po *sabay abot*

PB: Lemon Square cheesecake po to ate?!

ATE: Yes po.

PB: Ayyy hindi po yan. Pakivoid na lang po.

Cupcake kinse pesos ano to lokohan?! Najudge na si poor boy ni ate. Akala nya cheese cupcake lang ang afford nito. Sad. At out of stock na rin tlga ang blueberry cheesecake.

Fast forward ng ilang taon. Di na sa petty cash sumesweldo si poor boy. At nakakaafford na rin sya ng pambili ng Planner pag pasko lang. Isa na lang ang kulang sa buhay nya. Ang lablayp. Dahil ang lablayp parang cheesecake. Mejo sweet na mejo sour. At di mo pwedeng bilhin, lalo na kung poor ka. Eeeewww.


____________________
*Based on a true story pramis!

Review: Juana C

Sino si Juana Change?

Actually, di ko sya knows. Parang nakilala ko lang sya kanina or kahapon. Dahil sa gapatak na mga status posts ng ilang friends ko sa timeline habang nalulunod ako sa mga tweets about basketball, Superman, at Game of Thrones. Basta may movie daw sya. Comedy.

So dali dalian kong nag-assemble ng friends para manood ng Juana Change sa Glorietta 4 bandang alas siete ng gabi. It's now or never. Di natin kasi alam kelan ito ipupullout sa mga sinehan. Alam mo naman sa panahon ngayon, kung di ka Star Magic, lalangawin ang palabas mo.

So ayun, sex comedy na political ang dating. Mejo sumegue sa religion pero pahapyaw lang. Kumbaga sa chismisan, ang mga topic na dapat iwasan kungdi end-of-friendship na. Pero go lang sila teh. Ang susunod na palabas ay may mga eksenang sekswal at politikal na di angkop sa mga conservative na keber na Pinoy. Pero matapang pa rin sila para talakayin to comically. Sana lang may tumatawa ngayon sa Senado. Oh yes, kasama ka don Nancy choz.

Star studded ang pelikula. Pero di ko tlga knows si teh Mae Paner as Juana Change. Sabi nila mejo patay ang delivery nya ng lines. Pero I think effective naman syang tool paano naitawid ang mensahe. Also starring sila Joel Torre, Candy Pangilinan, Nino Muhlach, Soxie Topacio and meyni more. Sino ba yung majondang sidekick don ni Peachy? Anita Linda? Mary Walter? Basta gusto ko sya dahil skeyri sya kahit wala syang speaking lines hahah.

Madali lang naman sundan ang kwento. Si Juana Change ay promdi na nasilaw sa nightlife ng Maynila at nabaon sa utang, nagpokpok, pinasushal na pokpok, nagkaroon ng koneksyones, may natuklasang sikreto na inferr hindi nasa diary sa ibabaw ng tv, dineath threat, at tinangka pa ring isiwalat ito. And to top it off, dalawa pa ang leading man nya, although yung isa na majubis pwede mo na icount as dalawa choz. Sya na!

Ano bang meron ka Juana Change? Siguro yung drive to make a change. Alam mo naman di mo mababago ang bansa natin ng isang pitik lang. Kahit sa sarili na lang natin, let's find something we wanna change. Kung isang patak lang siguro wala pang impact. Pero kung marami na ang patak siguro naman kakayanin na nating ang sebong sangkatutak. Or kung paano man yan nirephrase ni Sotto kay Kennedy.

Pero ang maganda sa pelikula eh hindi ka naman nila sasalaksakin ng life lessons. Mapupulot mo rin yon habang nakikipagsex, naggagantsilyo, tumatawa or nahuhulog sa building. Pero kids don't try this at home. Pero I suggest panoorin nyo na tong movie na to. Must C.

Sahugan mo!

*Backdated

Another party at Jade's. This time, hindi na sa Chairless Apartment, since December umalis na sila dun. Nung magkapitbahay pa nga kami sa Mandaluyong, madalang akong pumunta. Kung pupunta man, saglit lang. Talo pa si Cinderella cumerfew. Dahil na rin nga ayoko ng masyadong maraming tao. Ayoko ng masikip. Ayoko ng maingay. Eh Jade's always throwing parties like that. Sabi nga nya social experiment nya yun to mix different folks in one room. And it's my social solution to go home early.

Anyway, dumating ako bandang alas siete sa new pad nila Jade at Bern sa Countryside, Pasig. Kelangan mo pa ngayon umeffort para lang makipartey. At dahil umuulan, I think delayed lahat ng byahe ng mga visitors sa barbecue slash post-bday celeb ni Jade. Pink ang color ng outside walls. At may chairs na sila instead of throw pillows as seats. May chair na rin sa mesa. We'll I miss having dinner doon sitting down eating on low tables Japanese style.

Nauna na dun sila Trish and Yves. We promised we'll be there earlier than scheduled. Adjusted plus one hour para sa akin ang earlier schedule. So ayun kami lilima pa lang. Catching up. Two's a company, three's a crowd. Well, siguro five hindi pa crowded masyado yan. That's just right. Hindi pa masyado maingay. Merong one topic lang na lahat pwede makarelate ganyan. Ayon din kay Jade, kung may zombie apocalypse five ang perfect party. More than that dapat mategi or masacrifice.

At dahil kami nila Trish and Yves ay kapwa Team Demure, ang first topic namin eh paano nagkakilala sila Jade and Bern. Makakuha man lang ng tips. Habang naliligo si Bern, mejo hesitant pa magshare si Jade at may mga details na naMTRCB na. Paglabas ni Bern, aysus rated SPG pala ang first meetup nila. Viewers discretion is advised.

Kinamusta ko naman sila Trish and Yves. NBSB pa rin ang Yves daw and yes virgin pa rin. Mejo nakakalurks lang kasi pag nakita mo sya wearing only sando and shorts and bortaness, parang magdududa ka pero Trish can always vouch for authenticity. Si Trish naman mejo confused din ako. Kasi how many months back I thought nagbreak na sila nung guy she's dating. Tapos biglang may posts na dating ulet sila. Di ko na malaman kung flashback ba ito o nasa alternate timeline na ako.

Ayon sa kanya may something daw na nangyari like pagbalik ni guy. Like some kinda of kaliwaan involved and all that bullshit. So may drama si Trish and megaconsult kay mama nya at ang tanging payo lang sa kanya ni mama ay, "napanood mo na ba yung It Takes a Man and a Woman?" Yes baklaan din ang payo ni inay. Kasi naman itong si guy eh mas younger kay Trish. Nameet na rin ni Trish actually yung mother ni guy. Into mowdelling din si mommy at somehow bakla rin. Baka ganun nga, si guy is looking for someone like his mom. Jocasta ang itawag mo sa akin ang peg.

Later nagstart na rin sila mag-ihaw using yung indoor grill. We had marinated chicken, some mixed veggies at bacon. Yameee! Dumating na rin ang ilang guests at nagstart na umingay. Perfect time to ask for a zombie apocalypse to happen any moment. But nothing follows. Well represented ang community. Although minority ang tunay na babae, nag-iisa lang ang lalake, at nag-iisa lang ang tibs. The rest bex na in all shapes and sizes. Mejo namatay nga lang ang conversations nang biglang nagsipagkonekan na ang lahat sa wifi. 

So nagstart na lang ng drinking game si Raf. Category. Sa pag-ikot ng category, you have to give something within the category at pag mali ang sagot mo (or nabigay na) you have to drink a shot ng alcohol. Infer naman di ako napainom. Categories include Pinoy designers, mga kalsada sa Makati, fictional places, gay icons, article of clothing, at mga gulay na wala sa bahay kubo. Nakakaloka lang dahil mejo naiistuck kami sa nag-iisang token male dahil di ganun sya kabakla mag-isip. Like article of clothing: panty-liner? Ayy oo, yung red na LV panty-liner siguro choz. Sa mga gulay sa bahay kubo naman eh kapag di satisfied sa sagot kelangan sahugan mo ng isa pang gulay. Di ba gulay pa yung hilaw na papaya? Sinahugan ko pa ng malunggay. Ewan ko ba bakit napunta sa gulay ang topic namin eh lahat naman kami carnivore. Well except siguro sa isang token tibs in the house but that's beside the point choz.

Bandang alas dose na kami natapos. Kahit magulo at least di nila ako napagCinderella. Well, actually kasi naghintay din ako ng kasabay umuwi. Maybe another round ulit ng drinking. At sana kahit mga 5 na lang na katao weheheh. 

Picture picture muna bago umuwi. Raf x Team Dalisay.

____________________
Papaya photo by rambletamble via Flickr.
Team dalisay photo by snailmailove via Instagram.

Stimulus and R

Sheilalyn: Panget!

Nanette: Ka!

S: Rin!

N: Pala!

S: To infinity!

N: Period!

S: No erase!

Alam ko may extended version pa yan yung may susi or something. Nakakatawa lang alalahanin ang mga away ng mga classmates ko nung elementary. Eh ano ngayon kung panget tlga si Nanette, o kung natae si Shielalyn sa panty nya. Basta world war na sila forever and ever. Ang mahalaga sa kanila eh makasagot agad agad sila sa pang-aasar ng bawat isa.

Stimulus and response. Ayon sa psychology, kung walang stimulus walang response. Parang cause and effect. Di ka naman makakaramdam ng galit o lungkot kung walang magbibgay ng rason sayo di ba? Mas madalas pa nga na may stimulus na pero walang response pa rin. Either dedma or manhid lang tlga sya.

Pero di lahat ng response ay nararapat. Merong ibang pabugso bugso ang damdamin lang ang nagdulot ng response. Pwede mo syang matawag na reaction instead na response. Yung tipong walang control. Yung tipong automatic. Pag sinampal ka, ang sagot mo sampal din. An eye for an eye. Pero tama ba? Sa teleserye oo siguro, pero sa tunay na buhay aaray ka muna bago ka sumampal choz.

Ang response ay yung planadong reaction. Kumbaga may pagpipigil muna sayo para iassess ano ba ang tamang sagot sa isang action. Hindi yung sampal agad agad. Stop muna, then dadrama ka at maglilitanya ng, "if you want war, I'll give you war." Parehas na bitchy yes pero classier ka jan. Hindu yung bugbugan agad sa airport. Oh dabah natadyakan ka na naligwak pa ang poise mo. Pag binato ka ng bato, batuhin mo ng tinapay. Nasaktan ka na, nagpafeeding program ka ba. Ibang level ng social responsibility ito.

Ang problema sa atin ngayon, maraming react ng react kesa rumespond. Respond respond din pag may time. Yung tipong nabasa mo lang isang page na may "gates of hell" eh sumulat ka agad ng reklamo sa author. Teh, isang page lang nabasa mo,  try mo yung first page. Nakasaad don: WORK OF FICTION. Kelangan ng dictionary teh? Table of contents? Glossary?

Nanood lang ng portion ng concert megareact na kasi naoffend daw si boss. Well, sa totoo lang kaya naman lumaki ang issue dahil sa dami ng nag-overreact. Mas grabe pa sa biktima. Kung tutuusin parang si Vice ang nangrape kay Jessica sa paraan ng pag-atake nya. Mabuti nga walang tabloid headline na BAKLA NIRAPE BABOY. Siguro naman wala nang maoffend sa kanilang dalawa jan no. "Never forget what you are, the rest of the world will not. Wear it like armor and it can never be used to hurt you." sey ni kuyang Tyrion. Eh ang problema nga yung di naman targeted ng joke mas affected pa. Sa mga di makaintindi, iintindihin ko na lang kayo. Weh?

Yung iba nagpapublic scandal lang sa LRT Santolan station bugso ng damdamin. Di na inalintana ang kahihiyang maaring dulot nito kung sakaling may isang asshole na napadaan at binibijohan ka na pala. May hiya tayo. Gamitin natin ito. Ito ay gabay lamang. Mabuti pa ang mimosa pudica may hiya. Dahil sa lahat ng halaman sa universe, mimosa pudica lang ang may feelings.

____________________

Photo by Jesslee Cuison via Flickr.

Review: Bakit di Ka Crush ng Crush Mo?

Bakit naimbento ang salitang bandwagon?

Nacurious akong bilhin ang librong ito ni Ramon Bautista. Sa totoo lang limited lang ang pagkakilala ko sa kanya. Pero nasa top 10 sa Philippine publications ang book nya kaya siguro nahikayat na rin akong bumili. Bumili ako ng isa para sa akin at isa pa para panregalo. Oh di ba nandamay pa ako ng iba. Sa bagal ko magbasa, ngayon ko lang napagtuunan ng pansin na basahin ito. After like 5 months pa akswali. Mabilis naman sya basahin dahil manipis lang, at maraming spacing at fillers. 1 day lang ang kailangan mo para sa 136 pages sa totoo lang.

Hango sya sa Formspring profile ni master Ramon Bautista. Parang copy paste lang ng mga tanong at sagot nya. Parang inarrange lang kung saang chapter ba related ang question gaya ng Ayaw Niya Sayo, NBSB, Premarital Sex, Paano Lumandi at kung anu ano pa. May chapter nga paano ganahan sa pag-aaral, na di naman effective na sa akin. Nakamove on na ako dun. That was just a phase. At di naman ako naging taong grasa. Pero all in all, parang Q&A lang sya na book. Mas natuwa pa siguro ako kung nanood ako kay Brod Pete ng Dating Doon o sa Q&A ng miss gay sa barangay.

Aaminin ko nakulangan tlga ako sa librong to. Kasi nga copy paste lang sya. So sa mga followers nya sa Formspring malamang nafeel nilang ripoff ito. Parang twilight zone na "teka nabasa ko na to before I'm sure" ang effect. May additional commentaries lang sa ibang chapters pero di pa rin sapat na one page lang ang ilagay mo para iekpleyn ang chapter na to. Mas mahaba pa nga ang acknowledgment eh.

Naiinis nga lang ako dahil sa dami ng sinagot nyang tanong eh parang di nya naman nasagot ang tanong ko. Marahil dahil nasagot ko na ito sa sarili ko noon pa. Naghanap lang ako ng ibang medium para ipamukha sa akin, di ka crush ng crush mo! Kaya ko rin naman magbigay ng advice sa mga prends ko. Pero imbes na tadyak, sampal ang ibibigay ko para magising sila. Kasi kung sila may love problems, ikaw ang nasa upperhand na nagfifeeling alam ang tama at dapat gawin. Pero pag ikaw na ang nainlove, ay putsa gyera tlga si heart at brain.

Pero di ko rin ipagkakait na may mga aral ka rin mapupulot kay Master Ramon:

• Bawal mag extra rice sa first date.
• Hangga't di sya nag aaylabyu, wag bigyan ng malisya.
• Bigyan ng limit ang pag-iemo. Mga 3 weeks ganyan.
• Yung mga hindi makabili ng happiness, hindi mahanap kung saang tindahan titingin.

90 percent ng problema mo ay imbento lang. Isolve mo ang sampu, dapat masolove din lahat ng problema mo. Pero kung problema mo pa rin kung bakit di ka crush ng crush mo, at nabali baliktad mo na ang librong to, at wala pa rin sagot, magmove on ka na. Wala ka sa radar nya. Reverse bittering ON! Kung di mo naenjoy ang book na to, walang basagan ng trip. Move on na lang ganyan.

____________________

Photo by justxafantasy via Flickr.

Bekpek

"Bekpek! Bekpek!" 

Alam mo yung backpack ni Dora? He's such a weirdo yah know. Although andami nyang laman, pwede na sya makipagkumpetensya sa bulsa ni Doraemon. Like kasya yata dun delivery trucks, googlemaps, o monumento ni Rizal. Parang pwet lang ni kuwan, may blackhole. Pag naupuan ka shoot agad. Choz. 

Pero wag ka, ang kukunin lang naman ni Dora eh map. Sabay segue ng "say map! say map!" Tapos lalafangin uli ni Backpack yung nonmap items. Eh di sana puro mapa na lang nilamon nya. And it's so kaderder. Niluwa na, sinubo pa. ulet? Reverse bulimia? Eeeww I know right. Tapos "yum yum yum yum delicioso" daw? Mygass!

"Bekpek! Bekpek!"

~0~

Babae ba ang bestfriend mo? Common kasi na ang kacloseness ng mga bex ay gurls. Will and Grace lang ang peg. Just to make it clear, this is in a nonsexual way, totally. Cause that would be eewww choz. Actually ang bestfriend ko ay bex din. Bexfriends kami since elementary days. Pero siguro during highschool ko lang napagtanto na bex tlga ako. At nung magkita ulit kami during college ayun without question nagkaintindihan na kami. 

I had a lot of gurlfriends--as in friend na gurls--pero iba pa rin tlga pag ang kasama mong gurl eh yung bakla rin. Actually mas bakla pa sila sayo. The term is fag hag. Kung may queen, may hag ganyan. Hindi ko lang alam kung may politically correct term, but fag hag will do. Sa tagalog ang tawag nila ay babaeng bakla. Nakakatuwa sila dahil nakikipenetrate na rin sila sa mundo naming mga bex. Minsan mga mas bex pa sila mag-isip. I like to call them bekpek. Beki na may pekpek. Bekpek.



Officemate ko si Irene sa first job ko. Tahimik lang kami nung una. Hi's and hellos at pasend naman ng file na to, paxerox, pabili ng rice. Purely work lang ang aming relationship. Nagsimula lang kaming magbonding nung malaman nya ang favorite song ko that time eh Breakdown ni Mariah. You can never be wrong with Mariah. Parang green light na yan. Confirmed. Wala naman kasing straight guy na mahilig kay Mariah, other than MILF siguro choz. Anyway ayun naopen up kami sa isa't isa at nagkachismisan na.

Magkaagaw kami ng crush dati. Nasa same floor lang naman kasi ang crush namin. Pag dumadaan na sya, parehas na kami ni Irene nakalingon. Pero bigo kaming parehas, dahil married na pala si kuya. Ayoko na okrayin ang majubis na wifey nya dahil nakamove on na kami hahah. 

Nakakatuwa kay Irene kasi nakwento ko na sa kanya lahat ng crush ko. Pag tumatawag ako sa kanya para mangamusta, pati mga crushes ko sinasama ko na sa pangangamusta. Nanjan pa ba si Anthony? Eh si Steve? Eh si Melvin, sila pa rin ba nung asawa nyang majubis? Sad, kinasal na lahat nyang crush ko. Di nila ako mahintay eh choz.

Pano nga ba naging bekpek si Irene? Actually may bexfriend sya, si JR, di tunay na pangalan. Dahil Melchor tlga ang tunay nyang pangalan. Magagalit kaya ang daddy nya kung malalaman na di sya mabibigyan ng apo ni junior? Kebs. Anyways, may past kasi tong si Irene at JR. Actually, exes sila. Ok naman ang pagsasama nila kasi close pa rin sila til now. May mga bagay lang na di maibibigay ni JR kay Irene. Ayaw ni KC Concepcion ng ganyan. At baka si Irene na rin ang dahilan bakit naging bex si JR. Choz.



Si Jowein I met via Jade. Online buddies din kami sa dating Multiply. Si Jowein, pretty, chinita, sexy, makinis. Hopeless romantic. Nagtataka ako bakit sa ganda ni teh eh matagal syang di nagkakajowa. It's just that masyado syang bex mag-isip. And the straighties she's dating di sya nagegets. Kailangan pa nila iimmerse sa bex world para maunawaan ano na nga ba tumatakbo sa isip ni Jowein. Pero minsan din, yung mga nakakadate nya turns out to be bex as well. Minsan nagfefail ang gaydar ni teh. Pero ultimately maadjust din ito papalo sa critical green levels eventually. 

"Everyone's gay, they just don't know it yet." ~Jowein.

Also, guys have to share Jowein with her gay boyfie na si Yves. Silang dalawa ang tandem sa mowdelling at sa pagchannel ng Rita Avilas at Enchong Dees. Pati ang pagsusuot ng wigs eh sa kanila ko lang nakitang nagawang trending topic of 2011 or so. Sila ang epitomiya ng pagiging busilak, with matching puting abaniko. They've been friends for forever na yata. And I do miss their blogs. I rarely see them post nowadays. Namiss ko na ang mga pilosopiya nila tulad ng, "Inner beauty... is for amateurs." Pak!



Si Carol ang current bekpek ko. Alam nya mga crushes ko sa kapitbahay namin sa office. Sakto ang desk nya eh nakapwesto sa harap ng pinto kaya kinuntsaba ko na sya na iping ako pag dumaan na si crush para magCR hahah. Although alam naman na nya ang mga criteria ng bet ko, di ko pa rin sya maasahan magsearch sa mga nakakasalubong namin. Una, dahil malabo ang mata nya. At pangalawa, masyado syang manhid sa mga bettable na lalake. Like, di na gumagana ang male pheromone sa kanya. Parang tuod lang, kebs lang sya kung may dumaang cutie. Di naman kaya dahil may tendency sya maging tibs dati? hahah

Way back in highschool pa lang daw eh malapit na sya sa mga bektas. Pag absent ang teacher nila, ang mga kaklase nya nagpaparade of nations. Kahit yung mga tahimik lang ayaw paawat sa pagrampage.

May bexfriend din sya. Ex-officemate, Robert, di tunay na pangalan. Tinry nyang ipameet sa akin pero di lang siguro maganda ang pagkabenta nya sakin. Lagi nya kasi sinasabing chakks ang bexfriend nya, kamukha daw ni Kokey, na kayang bumili ng boylet dahil sa yaman nya, at kung anu ano pang panlalait. Syempre nung tinatanong nya ako kung pwede ba ibigay ang number ko eh tumanggi ako... dahil wala naman akong load pangtext choz. Ayun nagalit tuloy ang bexfriend nya. Wag ko na daw imeet hahah. 


Una kong nakita sa induction si Chellie. Di pa nagsisimula ang training namin pero si teh ayaw paawat magmuk-ap. Ano to teh parlor? Choz. Pero I know there's something about her na madaling makagaanan ng loob. Eto naman kasing si Chellie fashionista. Araw-araw kelangan iba iba ang outfit. Kelangan walang mauulit. Kelangan kumpleto rin sa accessories at bling blings. At bawal yata sa relihiyon nya ang magpalda. Tapos magpapapiksur yan or magseselfie. Then upload. Boom #ootd 

Nakabondingan ko to sa team building namin papuntang Laguna. Habang tahimik ang lahat sa van, ang backrow puro bex ang pasahero. Si Chellie di exception. Habang di maawat si Jaymar kakadaldal, nagkekwento naman si Chellie tungkol sa kapatid nya. Meron kasi syang bunso na sure na sure na syang bex din. Kahit di pa umamin sa kanya eh naamoy naman nya. Di pa kasi nagkakagelpren si bunso pero laging umiisleepover sa boy classmate. BABALA: WALANG STRAIGHTIE NA UMIISLEEPOVER KUNG DI NAMAN LASINGAN O DOTAHAN ANG PUPUNTAHAN PERIOD. At ayaw din naman ni bunso magpa-add sa foursquare nya. Baka kasi maistalk ni ate at lumabas puro Malate o Cubao o O-Bar ang chinecheck-inan. Alam na! Ate knows best.


Kung ikaw isang backpack, anong brand at design mo? Kung ikaw may friend na bex, pano kayo magbabonding slash magdadaotan? Kung ikaw isang bekpek, iluluwa mo ba lahat ng suporta sa bexfriend mo at lululunin ang kaemoterahan ng gagang yan?

Say map! Say map!


____________________
Photo by Dolls and Kids Atelier via Flickr.

#ootd = outfit of the day

Multiply

Pumasok ka sa bar. Party mode lahat ng tao. Gusto mo makiumpok sa mga cuties sa dance floor pero dedma lang sila. Gusto mo makipagchat sa mga nerdies sa isang sulok pero dedma din sila. Yung mga jologs lang sa labas ang gusto makipag usap sayo pero dedma mo naman sila. Parang ganyan ang Multiply. Di sya inviting at first. May kanya kanyang faction ang mga members --photographers, models, bloggers, and musical people--pero eventually you'll find your own specie at may magkiclick din sayo.

Sa totoo lang hindi ko pinangarap gumawa ng Multiply account dati. Kasi nga may pagkasushal ang dating nya. Di sya pangmasa tulad ng Friendster, pero di naman pang elitista tulad ng Myspace. Wala pa sa eksena ang Facebook bandang 2007. Kaya lang naman ako gumawa kasi nainggit ako sa friend ko na may uploadan ng photos at blogs nya.

Iba pa din tlga ang dating ni Multiply. Customizable sa personal taste mo. Pwede ka mag-upload ng kahit anong gusto mong ishare: photos, blogs, music, videos, reviews. Meron ding recipe kung food ang iyong forte. Parang artsy social network sya at the time.

I miss Multiply.

Eversince lumabas ang Marketplace function nya, naging pangunahing bentahe nila ang... well, market. Nagsulputan ang sangkatutak na online sellers. Mapa-libro, t-shirts, gadgets, cameras, pati yata undies meron na ding online seller. Nagmigrate na rin ang mga tao from Multiply. Ang mga photographers naglipana sa Flickr at similar photosharing networks. Bloggers nanggaling sa Wordpress, Livejournal, at Blogger ngayon nasadlak sa microblogging communities like Twitter at Tumbler. At ang majority ng online community ay nadirect ang flow sa Facebook. Facebook is such a whore. Para syang virtual Babel. 

Anyway ayun, naiwan sa Multiply ang mga tindero, at kaming iilang naiwang nagmahal sa personal online space na sya lang ang kaya magbigay. At tuluyan nang nareformat ang Multiply. Total wipeout ng lahat ng online accounts.

~0~

Sabado alas sais. Late na naman as usual. Inabangan ko rin ang araw na to pero kahit anong excitement levels eh nalelate pa rin ako sa kitaan. Reunion namin nila Jay at Kiko sa Shang. After almost 3 years magkikita kita ulit kami. The last time na magkita kami sa Rockwell pa. See, although we're not alike in may ways we still have some things in common. Isang altasociedad na Kiko who's into travelling and Monogram LVs, isang adventurous at outspoken na Jay na adik din online games, at isang tahimik at reserved na Athan na nasa loob ang kulo choz. Lahat kami ex-lovers ni Multiply. Lahat kami byudo ni Multiply.

This time ang agenda lang movie, dinner at coffee, and lots of catching up. Nauna pa pala ako sa lagay na 6:05. Expecting akong ako na lang ang hinihintay. So ako na rin ang pinabili ng tix. Wag nyo na itanong kung anong movie. Pero sasabihin ko na rin. Bromance. I knerr. Wala ako magawa kasi napili yan ni Kiko. Anyways, I need something to laugh at. No, no I'm not laughing at you, Wenn Deramas. I'm laughing with you choz. Pressure kasi late na nagsidatingan ang dalawa. Actually nakita ko pa pumasok sa sinehan si Zanjoe at Rayver bago pa dumating sila. It was ok I guess. Natawa naman ako, staggered nga lang. Natutunan kong ang hair extension ang batayan ng pagiging bex.

For dinner, change location kami sa BGC. See, pangsushal lang ang mga locations na alam ni Kiko choz. We got there sa car ni Kikow. Along the way may simpleng kamustahan. I forgot how pero somehow nashift ang convo sa zodiacs. Sagittarian  si Jay at ang distinguishing characteristic daw nila ay ang pagiging free spirited. Taurean naman si Kiko. Alam ko lang horny sila. Umagree naman sya hahah. Sabay nagplay ang Gentleman sa playlist nya biglang spluk nya ng "nalilibugan ako dun sa guy na sumasayaw jan." Confirmed! Di ko pa napanood ang vid pero sana hindi si PSY ang tinutukoy nya hahah. Ako naman bilang Cancerian ay hardshelled so instead of introducing my zodiac I let it pass na lang.

Bago pa kami makapagdinner, naging problem pa namin ang paghanap ng parking space. Kung commuter ka, usually bababa ka lang wherever at kebs ka na san dadaan o san pupunta yang ride mo. Nakuha namin eh somewhere near naman, konting walk lang at boom nasa Kebab Factory na kami as suggested by Jay. First time ko pero di naman first kebab dish ko. Still don't know what to order, I went with Chicken Mast which was good. I actually like the tangy spicy flavor. Di na ako umextra rice. After ng isang round go na kami for coffee.

A longer walk papunta namang Starbucks for a shot of caffeine. While walking nagkekwento si Kiko about his travels abroad. He'd already visited Bangkok, Korea, and Vietnam. Gawd, ako nga di pa nakakalabas ng bansa. Ang passport ko parang virus. Nakuha ko na lang with no apparent reason. Anyways, Kiko was generous to give out some tips while travelling. How to book a good hotel, or take tour packages, or stay near 7Elevens as much as possible hahah.

Full ang Starbucks Crossroads pero di naman jampacked. Sabi nga ni Kikow kasi daw pecha de peligro kaya it's relatively maluwag sya considering Saturday night ito. Sa counter nagtry ako umorder ng Choco marshmallows pero out of stock na. Tears! So I got me my alltime favorite macchiatto. Nakakuha ng spot si Kikow, a small round table just by the corner near the counter. POV time daw sabi nya, referring sa segment nila Tito Boy, Charlene at Toni. At ako pa ngayon si Charlene, NKKLK.

So nagrefresh kami ng Multiply days namin. Apparently maraming kilala silang crushies at crush ng bayan from Multiply. Di ako makarelate kasi limited audience participation lang ako don. Yah know, the jologs from the labas lang kinda audience. Naglist yata sila ng names at parang isa lang ang kilala ko, yung nireject pa ang invitation ko as an online buddy. Kebs. Nakamove on na ako sa kanya choz. 

Then namention nila they missed blogging. Like very rare ko na lang siguro sila nakita nagpost ng anything beyong 140 characters nowadays. I'm still into blogging although limited lang ang aking creative juices. Sabi nila sila daw parang nadehydrate na ang juice. Like they can't imagine how bloggers could write about their recent foray sa SM Aura, or what they had for breakfast, or make up stories about this kaban ng bigas. Well I could do that choz. Lakas lang ng loob ang pagsusulat. Blogging is a double edged blade. You don't know kung may magkakagusto ba sa isusulat mo, bebenta ba to, o kung may maooffend ka. But you do it cause you feel like doing it. Release lang. 

Side note: I just remembered I really hate this person kapag nag-iisip sya she likes talking to herself. Like, napapa-anodaw moment ako, can you just shut up and zip it? You won't hear me talking to myself. You won't hear me shout while I'm thinking. Cause blogging is my way of talking to myself. End side note. Anyway going back. I'm sure they're not reading any of my blogs now. Pero I won't beg anyone to read my work. "Please read my Blogger. Please read my Wordpress." No. Sabi ko nga double edged blade. Let them read what they want. Caveat lector.

Nagshift ang conversation sa least favorite topic ko. Lablayp. We're all single, eligible, mataas pa naman ang bentahe sa pamilihan pero still single. The next question is why. First up si Kiko. Ang reason nya dahil daw maraming paasa sa mundo. I have to agree yes. On his side may mga tao na nagpaparamdam lang daw ng pasulpot sulpot. Sya pa naman yung taong bibilhan ka ng giant Kungfu Panda stuffie if you ask him to. Or reregaluhan ka ng surprise cake on your birthday at exactly 12 am kesehodang lumipad ang sasakyan nya from Ayala to  Fort mahabol lang nya ang time frame. Sad pero single pa rin sya since birth daw. I couldn't believe kasi sa itsura nya makakakuha sya ng gwapo at mayaman din tulad nya. The thing is mukha kasi syang high maintenance, sushal, intimidating. Koboy pa naman sya pero di mo kasi mababasa yun sa kanya. Looks can be deceiving.

Si Jay naman I know kayang kaya kumuha ng bet nya. Kahit for sex lang, makakakuha yan. Pwede mo rin kasi mapagkamalang Korean, matangkad, at nagpapamaskels na sya ngayon. I know meron syang recent romance na nagkalabuan lang. Yung guy kasi na he's dating eh gusto maging out sila sa relationship nila. As in maglive in sila and stuff. Pero he can't give daw what the guy is asking. Free spirited nga. Cannot be tamed. So for now nganga rin.

Ako naman siguro ang antithesis ni Kikow. Ako yung taong masyadong reserved sa sarili ko, sa emotions ko about sa taong gusto ko. Yung tipong I would rather keep quiet about it rather than take chances. What if di pala nya ako gusto? So I let the moment pass me by. I'd regret it, maybe cry about it. Maybe a day, a week, a month, a year, or so. Better to have loved and lost, pero lost na lang lagi ako. Kebs.

So ayun nga three bexes sharing their points of view on love and life. Single and emo, pero looking forward to a brighter future. Kasi sometimes hope is the best chance we have. Kung yun pa eh mawawala samin eh saang kangkungan na kami pupulutin. It's just sad yung dating tambayan namin, yung aming chosen channel eh wala na. I couldn't find anything else that could offer what Multiply can. But no matter what, we're still here. So let's just take hope and multiply it a hundredfold and a thousand times. Love yah all!


____________________
Photo by judith511 via Flickr.