Empathy

Empathy is a gift, a friend once told me. Many times I feel I channel emotions of people around me. Yet my friend diagnosed me I am not an empath. Might be I am not gifted, nor do I exhibit heightened levels of understanding others' mental state.

But many times I feel I do. Not like a fantastical point of view where I experience their pain or anguish or glee. It's just that I feel I am easily influenced by their emotions. Like some sort of airborne virus.

Yet many times still I hold back on these emotions. Not showing any signs how I feel. I feel the emotions building up inside, about to erupt. And yet I do not show it off. Imagine Kristen Stewart, with an ever constipated look. I pass it off like it would do no harm. Not that I am numb, I feel them, I do. 

How can one appear numb when it is slowly killing him inside?


____________________
Photo by kingkongpong via Flickr.

Level Up

Rizal Day ngayon. Wala naman bumabati ng Happy Rizal Day, kasi hindi naman talaga happy ang occasion. We honor the death of our hero. Happy ba ang death? Anyway, bakit ba sa Pilipinas puro na lang nategi ang mga hero national heroes natin. Puro posthumous titles. Puro sila martir. Pati mga santo natin martir. Pati pambansang videoke song ni Roselle Nava with her carrier single na Bakit Nga Ba Mahal Kita, pangmartir din? Di ba tayo pwede magkaron ng hero na nagtaguyod muna ng isang reporma at nakapagpausad ng pag-unlad bago sya mategi?

2013 has been a bumpy year. Maraming dapa at tapilok na naganap. Sad pero nangyayari talaga. Tatanggapin mo na lang ba? Hindi porke't natumba ka eh maglulupasay ka na lang. Tatayo ka rin eventually. Walang nagtagumpay nang walang natututunan sa mga pagkakamali. To err is human, sabi nga. Mas malaking tanga ka kung mananatili ka lang sa lusak na kinasasadlakan mo. Ang mundo ay isang malaking Battle Arena, lumaban ka! Madedebuff ka!

At dahil close na naman ang new year kelangan nating pulutin ang ating sarili sa lusak at iangat. Ayoko na gumawa ng new year resolution, di ko naman mapapangatawanan yon. Masyado na maraming losses this year, ngunit masaya naman ako dahil marami akong learnings. Natututunan ko na maging patient. Natutunan ko na wag masyadong reactive sa mga issues na tipong one tweet pero topic. Pwede ko naman isummarize sa isang blogpost di ba hahah. Natutunan ko nang magbawas ng selfie dahil di naman ito nakakatulong sa lipunan.

Maliban pa sa mga semiuseful na mga learnings eh marami pa ako gusto matutunan:

• Magluto. Sinigang, chopsuey, adobo, pasta, at foie gras, to name a few. Ano lang ba natutunan ko sa kusina, pagsasaing. Inferness naman using ng traditional kaldero ang pangsaing ko. Maliban jan, natry ko na rin gumawa ng pasta pero nasa 70% pa lang siguro ang success rate ko. Nagtry ako magluto dati ng giniling pero parang nahilaw sya kaya mejo traumatized ako sa pagluluto ng karne hahah.

• Foreign Language. Spanish, Nihongo, French, Bisaya, at Ilocano. No hablo espanol. Donde esta Santa Claus? Nihongo ga sukoshi wakarimasu. Saigo no iiwake  Vous parlez anglais? Voulez vous coucher avec moi ce soir? Ambot sa imo! Ngarud. Wala naman ako balak maging interpreter. Maganda lang may alam ka other than English at Tagalog. Baka kasi magbakasyon ka somewhere tapos maibenta ka na dahil lost in translation ka na.

• Magdrawing. Di ko sineryoso ang drafting dati during college. Ang tanging training ko lang eh magdrawing ng mga Dragon Ball characters. Gusto ko matuto magdrawing ng simple objects muna, like tables at chairs. Sa susunod isang room, isang bahay, isang building. Feeling ko something architectural ang peg ganyan. Parang Basha lang. Baka dumating na si Popoy from Qatar. Hintay hintay lang pag may time choz. Or malay mo maging graphic designer ako choz. Basta matutunan ko pa ang wastong paggamit ng Photoshop.

Yan lang siguro muna. Di ko ineendeavor na matapos lahat yan within the coming year. Unti unti lang, step by step. Because a journey of a thousand mile begins with a newbie step.

#notanewyearsresolutionpost

____________________

Photo by The Purple Crow via Flickr.

PS. Which is which: new year resolution, new years resolution, o new year's resolution?

Simbang Gabi

Belated Merry Christmas! Actually, dapat walang belated Christmas greeting dahil araw araw naman ay pasko...in our hearts, but not in our wallets choz.

Natapos mo ba ang 9 mornings? Kung isa ka sa milyun milyong umaasang matutupad ang wish mo pag nabuo mo yan ay congratz teh sa effort. Hindi biro kaya ang gumising nang maaga para lang makasugod sa pinakamalapit na simbahan para lang makakinig sa misa. Kahit walang ligo, wisik wisik lang. Kahit walang tutbras, mumog lang. Make sure na sa palad ka kukuha ng hostia lang. Nakakahiya naman kay father kung nganga ka sa kanya habang sinusubuan ng banal na pagpapala tapos may naninigas pang laway sa lips mo. Mahiya ka naman ng konti. 

Pero not everyone eh simba lang talaga ang ipinupunta don. Alam mo na.

Mga Uri ng Tao Tuwing Simbang Gabi

1. Deboto - Sila yung namanata na every year eh bubuo ng simbang gabi, maaaring di lang para sa pansariling intensyon pero para din sa kapakanan ng iba. Parang Wish Ko Lang, or Kapwa ko Mahal ko ang peg. Ikaw na teh ang wagas. Ipanalangin mo kami.

2. Trending Topic - Nakita lang sa Twitter na nagsimba na ang mga tweeps nya eh gora din agad. Di naman taus sa puso ang paggora, pwedeng nahaltak lang or akala nya papunta sila sa JCo ng madaling araw ganyan. Selfie selfie din habang nagsesermon si father. Tapos check-in at Church sa Foursquare. Magtatry lang ng mga once or twice tapus tutulugan na yung ilang madaling araw.

3. Simbang Ligaw - Kasama dito yung mga nagliligawan sa simbang gabi. Yung mga tipong sobra makaPDA habang taimtim na nagdarasal ang karamihan. Makapag-akbayan wagas. Giniginaw ka ba teh? Balutan mo kaya ng wrap around shawl yang pekpek shorts mo. Makapagholding hands akala mo on continuous play ang Ama Namin.

4. Looking for Love - Kasama dito yung mga naghahanap pa lang ng mapopormahan. Takot ba maging malamig ang Pasko? Teh nagGrindr ka talaga sa simbahan? Kaloka. May hinahabol na quota?

5. Jejemons - Mga swaggers, grupo ng mga kabataan na feeling gangster at feeling cool. Ikulong ko kaya kayo sa freezer para mafeel nyo ang kagaguhan na ginagawa nyo. Madalas isang pulutong sumugod sa simbahan. Wala naman talagang balak makinig sa misa. Masabi lang na umattend sila. Maiingay at masasaway kahit pa tunawin nyo ng optic blasts. Ingat lang baka magangbang ka nila.

6. Eat and Run - Umaattend lang ng simbang gabi di para sa misa pero para sa food. Makikita nakabantay sa mga bibingkahan at putu bumbong imbes na hostia ang pinipilahan. Would you like to add agua bendita to that ser?

I'm sure marami pang ibang uri ng sumisimbang gabi.

Di sa nagmamalinis ako, pero yeah sa mga pagkakataon na nagsisimbang gabi ako eh winiwish ko talaga magkajowa sa Pasko. Desperado lang. Minsan winiwish ko na sana magsimbang gabi din si crushie dun sa parokya na pinupuntahan ko. Pero never nangyari naman yon hahah. Inborn na talaga ang membership ko sa malalamig ang Pasko. Pero di ko na napapansin yon. Baka manhid na ako sa lamig. Malamig ang Pasko is just a state of mind.

Twice ko pa lang nabubuo ang simbang gabi. At syempre total boycott ko ang simbang gabi this year. Di dahil wala na akong gana. Wala lang time. Dati kasi I still know the meaning of work-life balance hahah. Well, anyway kung gugustuhin ko talaga kahit zombie gogora ako sa simbang gabi. Pag gusto may paraan.

Kaya congratulations sa mga nakabuo ulit ng simbang gabi this year. Naway matupad ang wish nyo. At sana winish nyo rin ang World Peace. At harsher punishment for parol violators. #mema. Belated Merry Christmas!


____________________
Photo by soul4dgame via Flickr.

Laglag Brief

Boxer o brief?

Bilang confused ako, alam nyo ba'ng sa bahay ang ginagamit ko pangtulog ay boxer AT brief. Yes, redundant at overprotected lang. You can never can tell baka magkaron ng intrusion while sleeping choz.

I don't buy my own undies. Pramis! Sa tanda kong to eh di pa ako nakakabili ng sarili kong brip. Natatanggap ko lang to na regalo ng mama ko every two Christmases, or kung mawasak na ng washing machine, whichever comes first.

So mauunawaan nyo naman siguro kung nagbebacon na ang garter ko. Sa mga di nakakaalam, ito yung quality ng garter na nagiging kulubot at slightly brittle na halos di na kayang kumapit sa pagkakapitan. Kinakaya na lang. Its aryt naman kung nasa bahay ka lang using your 2-year-old brip. Walang kaso don. Pero what if may importanteng event sa buhay mo.

Para sa kapakanan ng taong involved, di natin sya papangalanan. Ate Charo, itago na lang natin sya sa pangalang Cameron. Etong si Cameron ay nagkaron ng isang corporate event sa kanyang company. Party party ganyan. Mejo may budjey kaya umEdsa Shangri-la ang event, with matching outfit pa. Strictly formal. You aint in if you aint glam. Shining, shimmering, splendid is the new black. In the most hampaslupa comparison, parang JSProm lang ang peg.

Anyway, kinuhang photog itong si Cameron sa event. At although tinatamad sya gumora, pumunta pa rin sya kahit late. Nakapagsimula na ang event nung makarating sya. Hinaltak agad ng mga tao upang magpapiksur. 

Pose! Hold it! Click! Flash! Perfect!

Naalala nya bigla, umattend kaya si crushie?! Ikot ikot lang hanggang maispottan ang target. Parang ibong mandaragit lang. There, table 18! Para di naman obvious nagpiksur piksur on muna si Cameron sa other tables; papalapit nang papalapit sa table ni crushie!

Can I take a photo? Hold it! Perfect! Thanks! Isa pa. That was so nice. Thank you!

That very instance naramdaman nya may bumagsak. Ang brip nya. Partly dahil sa pagbebacon. Mabuti na lang may pundilyo na sumalo ng brip nya kung hindi mamumulot sya sa dance floor ng nagkalat na undie. I know gross. Pero sure na sure sya iyon ay dahil sa kilig. PBB Teens?

Bakit ba naimbento ang katagang laglag panty/brip? Dahil yan sa asawa ni Marie, one-two-three, araw-gabi walang panty. Natural! Unless that's my tomboy ang asawa ni Marie, malamang walang panty yon.

Pero seryaslee, bakit nga ba? Ayon kay Dra. Margarita Holmes, dahil daw sa heightened emotions, tumataas ang production ng dopamine which makes our bodies tense sometimes causing uncontrollable fits. Choz lang. Di ko nga alam ano yang dopamine, at kung sino si Dra. Margarita Holmes choz. Di naman talaga nalalaglag ang brip o panty kapag may kinikilig. Nalalaglag ito kapag may landi factor. Para go kaagad, sexy time na.
. 
Isipin mo mejo nakakatakot pala kung maging modus ito. Laglag brip o laglag panty gang. Parang laglag barya gang, pag pinulot mo ang barya madudukutan ka agad. Kapag laglag undie gang, pag pinulot mo reyp kaagad. Or gangbang. Skeyri I know.

Pero I'm pretty much sure di naman masyadong magkiclick dahil sa ilang mga rason:
1. Sino sa matinong pag-iisip ang mamumulot ng underwear sa gitna ng daan?
2. That is just eeewww. IKR!
3. Mamumulot ka lang ng something sa daan kung ito ay something na may value, like baryables, or Nokia celphone, or approval rating ni PNOY, or isang sako ng NFA rice, or panyo ng crush mo.
4.  Posible na may sakit ang nakahulog ng undie. Pag sakit HIV kaagad? Di ba pwedeng ketong, bulutong tubig, eczema, or diarrhea muna?
5. Uso ang rayuma dito kaya kebs sa mga tao ang mga ganyang bagay sa daan.
6. Kaderder ito.

Oh did I forgot, kasulasulasok mamulot ng brip o panty sa daan. Unless nga manyak ka, at kahit used panty eh pagpaparausan mo na. Celibacy din pag may time. So sa next time na may nakita kang nalaglag na panty sa daan, smile. Isipin mo na lang, di akin yan. At di ko pupulutin yan ulol ka. Isipin mo na lang, may kinilig ng sobra today, be happy na lang sa trip ng iba. Walang basagan.

Title ng episode: Bacon garter


____________________
Photo by Darius Goins via Flickr

Review: Sana Dati

Not really a film buff, pero once in a while naappreciate ko manood ng mga films. Kung film buff lang din naman, may mga kilala ako at deym, di ko talaga gets ang level ng good or bad movies nila.

Pinalabas yung Sana Dati sa Cinemalaya under Director's showcase category. Nung scheduled run nito last July-August, di ko napanood dahil mabilis masoldout ang tickets. Nagkaron ito ng commercial run pero di ko rin napanood dahil sa conflicts ng work sched. At gaya ng ilang pelikula ng mga nakaraang taon--Sayaw ng Daliwang Kaliwang Paa at Ang Nawawala--isa na ito sa mga di ko mapapanood. Hanggang may nagbukas na opportunity. Last two screenings sa Fully Booked Fort. Walang patumpik tumpik, sumugod agad ako.

SPOILER ALERT!!!

Sana Dati ang kwento ni Andrea. Sa mismong araw ng kasal nya nakilala nya ang isang videographer na si Dennis. Interview style ang pinili nilang mode ng supposed wedding video coverage, at dito unti unting nirereveal ang tunay na laman ng puso ni Andrea. Pakakasalan nya si Robert na nakilala nya isang taon na ang nakalipas kung saan member sya ng ad agency sa campaign nito.

Mahal mo ba si Robert?

Mahirap na tanong. Ang totoo, di nila kilala ang isa't isa. Flashback ng isang taon. Nakilala ni Andrea si Andrew, isang videographer sa kasal na guest si Andrea. Sa loob ng limang araw na magkasama sila ay lubos nilang nakilala ang isa't isa. Ito ang nagtulak kay Andrew na maglayas upang itanan si Andrea.

Nakilala rin ni Andrea kung sino si Dennis. Dennis Cesario, kapatid ni Andrew. Pumunta sya para makilala si Andrea, para malaman kung minahal nya ba ang kapatid nito bago sya namatay. Habang abala ang lahat sa preparasyon ng kasal, tumakas sila Andrea at Dennis sa building deck upang makapag-usap.

Makakasama ko na si Robert habang buhay, ano ba naman ang a few minutes late?

Ilang flashbacks pa at malalaman natin ang mga kacheesyhan nila Andrea at Andrew, kung paano napabayaan ni Andrew ang kanyang kalusugan, ang kanyang sakit na arrythmia, para lang makasama ang babaeng pinakamamahal nya. Kung umikli man ang buhay nya, at least naging masaya daw sya.

Sa araw na matutupad na ang pangarap nila Andrea at Andrew na magtayo ng sariling flower shop at wedding photography saka naman inatake si Andrew na ikinamatay nya. Si Dennis ay sumunod lamang sa yapak ng kapatid nya upang makilala si Andrea. Si Andrea naman, muling nagpakita kay Robert upang pakasalan ito after ng isang linggo lang. Di nya ba alam ang three-month-rule? Bakit ba ang tigas mo Bash?

Sa climax ng movie, tatayo sa edge ng building si Andrea at parang tatalon. Darating si Robert na pagod sa kakahanap sa kanya at dadalhin sya pababa. Muling tatakbo ang oras at babalik tayo sa wedding CEremony... err ceREmony. They will say their vows, kahit scripted ang kay Andrea. Habang si Robert ay magbibigay ng kanyang heartfelt promises to her. Magtatangka ulit si Andrea tumakas kasama ni Dennis ngunit iiwan sya nito. Tapos na ang misyon ni Dennis. Masaya na syang nakilala ang taong nagpasaya sa kuya nya.

Si Andrea ay muling dadalawin ang puntod ni Andrew. Bago pa sya makaalis sa sementeryo, susunduin sya ni Robert. Aaminin ni Robert na alam na nya ang lahat, matagal na. Sa byahe pauwi, iiwan ni Andrea ang huling regalo ni Andrew sa kanya, isang pares ng blue flat shoes na isusuot sana nya sa opening ng Say Anything shop nila. Bago pa ikwento ni Robert ang side nya, hinawakan ni Andrea ang kamay nya.

Ending credits.

Maganda ang shots ng film, isipin mo na lang na wedding coverage na pinabongga so you'd expect details sa bride and groom and the whole package. Solid ang performance nila Lovi Poe, Paulo Avelino, TJ Trinidad at Benjamin Alves. Si Lovi lalo na, nakakadala ang emosyon na flowing sa character nyang si Andrea. Pati si Carla Martinez, effective na bungangerang nanay. Ang other casts na sila Gee Canlas, Nico Antonio, Mihk Vergara, at Cai Cortez ay nandun para magbalance ng kaunting comedy. Angkop ang lapat ng music para maenhance ang emotions onscreen. Overall, you'd feel the bittersweet atmosphere ng movie. Kaya sapat lang siguro na hakot award ito sa Cinemalaya. Sana nga dati ko pa ito napanood. Sana dati pa.

Umikot ang kwento sa iba't ibang uri ng love. True, reciprocated love, endless love na napaghiwalay lang ng kamatayan, love na kayang magsakripisyo para sa kapatid, martir na uri ng love na mapagbigay at umaasang masusuklian ito, at love na unti unting matututunan. Sino ba ang maniniwala na pwede ka magmahal ng taong nakilala mo lang sandali? Ng taong niligawan ka lang ng isang linggo? Love is timeless. Kaya nga siguro may love at first sight daw. Ngunit di kaya superficial lang ito?

Just to share, ang cheesiness ng fictional Mexican poet ni Jerrold Tarog na si Julio Medem (not to be confused with a Spanish director), na namatay daw sa car accident habang nagpopropose sa girlfriend. TAN-Gee-Aye?

"In the silence, I hear the sound of two hearts beating." ~Julio Medem

Sbux Makati Mug

Photo from starbuckscitymugscollectors via Blogger.

I saw this at Standard Chartered branch and after a few days it's all sold out. A few days more, they restocked their shelves. The following day half of it were sold again. I have been to other branches from Makati but they don't have it yet, or it's already sold out. I dunno.

Anyway, it's cute, I think. It has the Makati skyline on one side, and the Ayala Museum on the other side. I just don't like the orange theme. I don't find Makati an orange. Maybe a red or a purple, but an orange never. Naga is also orange, although a darker shade of orange, so why pick the same color?

I don't collect their mugs really, but tumblers yes. I'm just wondering if they'll have a tumbler version. And if they can change the color, that would be perfect hahah.

Delirium

"Miss Ai, Miss Ai. Ang taas ng lagnat ko po ohh!" sabay kapa ng sariling noo as if nagmamano sa sarili. Ganyang ganyan ang acting nung former officemate namin na nagbabalak tumakas sa office nun. Kesyo may lagnat daw or something. Oscar worthy na sana ang sakit sakitan school of acting pero mejo fail lang yung pagseselfie check nya ng temperature nya.

~0~

Lagnat ka ba? Kasi ang hot mo!

After like 4 days nakasurvive na naman ako sa trangkaso. Kung tumagal tagal pa to mejo kakabahan na ako. Pero think about it, kung dengue to baka mas maaga ako nategi di ba? Anyways, thankful pa rin ako. Mejo sinusulit ko na ngayon ang sick leave namin. Dati kasi kahit inaapoy ng lagnat eh pumapasok pa rin kasi nanghihinayang sa health bonus para sa perfect attendance. Ang problema ngayon eh san ako maghahagilap ng medical certificate.

Martes ng madaling araw ako tinamaan ng deliryo. Nakakatakot. Feeling ko nababaliw na ako. Oh kill me now Lord. Meganyang drama. Sarap patayin di ba. It's not the best feeling I know. Like siguro mga ilang beses pa lang ako nagdeliryo sa buong buhay ko.

Deliryo yung tawag nila pag sobrang inaapoy ng lagnat, minsan may kasabay na pagkabalisa, pamumuti na ang mga mata, at may kung anu anong nakikitang ilusyon. Parang Wonderland lang ang peg ganyan. 

Siguro mga 4 or 5 years old ako nun. Sobrang taas daw ng lagnat ko pero bigla daw ako bumangon sa kinahihigaan ko at nagtuturo randomly. May nakikita akong mga mata kung saan saan, in psychedelic colors. Yes, ang creepy makakita ng rainbow eyes sa kisame, sa ilalim ng kama, sa pader, sa loob ng kumot, sa bintana. Di ko alam kung may sapi ba ako nun. Or may calling sa Illuminati choz.

Elementary days naalala ko lang na sobrang taas ng lagnat ko nun. Habang nakahiga sa spooky kwarto (na buti ngayon eh di ko na tinutulugan) eh nararamdaman ko may pagkabog sa ulo ko na parang palakas nang palakas. Di ko maintindihan kung anong nagaganap pero feeling ko may papalapit nang papalapit sa akin.

Nung highschool ako may delirio scene ulit ako. Ang naalala ko lang nun eh nakabalot na ako sa dalawang sweater at dinala pa ako ng tatay ko sa tita namin na mejo malapit lang naman samin nakatira. Like ok lang naman siguro maglakad ang isang nagdedeliryong bata nang gabi mga 10 kalsadas away di ba? Nakakahiya naman kung magparequest pa ako ng tricycle di ako anak mayaman hahah. Di ko alam kung anong pinainom nya sakin or anything, basta naalala ko lang ang concern nila eh nagkukulay purple na daw ang mga kuko ko. After that blackout na sa memory ang susunod na kabanata.

At ayun nga nung Martes nagising ako ng mag-aalas dos. Pumikit ulit ako at pinilit matulog ulit ngunit di ko na kaya. Tiningnan ko ulit ang oras, making sure na hindi 3:07 ang oras. Madilim sa kwarto maliban sa orange na liwanag na galing sa poste sa tapat ng bahay. Nakapatay din ang electric fan. Pawis na pawis ako pero ginaw na ginaw. Grabe mababaliw na ata ako. Hinila ko yung unan ko malapit sa pader para may mapagsasandalan ang likod ko dun. Hindi ko malaman kung paanong pagbaluktot ang gagawin ko dahil ramdam na ramdam ko ang lamig sa mga kasu kasuan. 

Mahaba naman ang kumot. Dapat nagpantalon na rin ako habang natutulog di ba para more comfy. Ewan ko ba bakit ang laki laki ng kama ko eh wala naman ako kashare nito. Hindi dahil gusto ko may katabi, in fact ayoko talaga nang may katabi matulog. Nao-awkwardan ako kumilos. Baka magkadantayan ganyan. Pati sa pagtulog, I want my personal space hahah. At dahil sa lamig, saka ko lang naramdaman ang sobrang luwag ng kama ko para sa akin lang. Napakalonely ng kamang ito ngayong gabing inaapoy ako ng lagnat. Kung kaya ko lang tumayo eh maghahanap ako ng kahon at doon muna ako matutulog. Pero wala, kaya magpapakabaliw muna ako at magpapakaemo.

Kinaumagahan narealize ko na kaya pala ako giniginaw eh dahil sa sarili kong pawis. Yes basang basa ng pawis yung likod ko kasama yung shirt at jacket at kobrekama at kumot na gamit ko. Parang neverending cycle lang. Kaya ako nilalamig dahil sa pawis; kaya ako nagpapawis dahil sa lagnat; kaya ako nilalagnat dahil sa lamig. At dahil emo din ako. Ngayon, I can say na bumuti na ang pakiramdam ko. So di nga sya dengue, pero I bet may mga nagwiwish jan na sana nadengue na lang ako choz. I'm a survivor, I'm gonna make it. Wala naman natetegi basta basta sa lagnat; pero sa sobrang kaemohan mataas ang mortality rate.


____________________
Photo by Hypnotic Love via Flickr.

Wapol

Nung elementary days, isa lang ang shape ng waffle na alam ko. Yung hugis hotdog. Yan kasi yung binebenta sa bilao sa amin tuwing recess time. Bilao yung lagayan nila ng snacks hindi gaya sa iba ng tray or basket or timba siguro. Ewan ko anong pagkakamakabayan at environmentalist ang pinupush ng head ng canteen samin. Anyway, ayun nga yung hugis hotdog na waffle lang ang available. Halagang 3.50 PhP ito at may palamang Rica hotdog na nakatuhog sa stick. Pwede na para sa isang average public school pupil. Aarte ka pa eh sushal ka na kapag nakabili ka nyan. Yung iba nagtyatyaga lang sa nutribun (monay na napahiran ng Dairy Creme), sopas (minsan lugaw, lomi, o champorado pero generally tinatawag syang sopas), o nilagang saging na worth 2 PhP each.

Ngayon ang shape na yan eh nakikita ko pa rin sa Waffle Time, na meron yata sa lahat ng MRT stations. Mahal na sya ngayon worth 10 to 20 PhP depende sa palaman. Yes, gumradweyt na sila sa hotdog. Meron cheese na cheapest at 10, at meron ding mga bavarian, bacon, o sausage (na pinasushal na version ng hotdog).

Lately naaadik ako sa Belgian waffles ng Famous Belgian Waffles. I know, di masyadong pinag-isipan ng brand name. So san ba gawa ang Belgian waffle? Eh di sa Belgian? Choz! Actually, walang Belgian waffle sa Belgium, ewan ko ba sa mga Americans bakit sila nagpapangalan ng mga foods nila eh di naman dun ang place of origin nyan--like French Fries. Ang Belgian waffles parang pancake lang naman pero may malalaking mga square na butas. Parang gawaan ng yelo pero made out of flour hahah. At ang pauso ngayon eh pabonggahan ng spreads. May iba na gumagamit ng fruits, choco, banana, hazelnut, peanut butter or cream cheese. Basta ang favorite combo ko eh yung may cream cheese at anything. Pwedeng blueberry, strawberry or ham. Mejo mahal nga lang nasa 55 PhP na sya.

Sa Starbucks meron din silang ganyan. May whipped cream at choice of chocolate or strawberry syrup pa. Ganyan yung binili ng isang babaitang itatago na lang natin sa pangalang Maria Shellalynjoy Villavicencio. Si Shell kasi ngayon ang target ng sangkabekihan sa office. Wala namang ginagawang masama si Shell, mabait naman sya, masipag, matyaga, at ano mabait ganyan, at funny, at saka mabait sya, Kaso nga lang di naman nya sinasadya na mapaupo sya sa tapat ng isang crush ng bextown na itatago na lang natin sa pangalang VJ. Well, di naman nya nilalandi si VJ dahil may jowa naman sya na mga 69 months na. At dahil jan ginamit na lang syang instrumento ng ilang bex upang magsnoop ng info kay VJ. Kung may jowa na ba ito, anong phone number, anong favorite color, bex ba sya, anong zodiac sign, anong favorite food, etc.

Mabait din naman daw itong si VJ. Although di ko alam kung bex ba ito, pero ayon sa kanilang judgment eh kapag ang tao nagsusuot ng bekishoes, beki na rin. Hiyang hiya naman si John Lloyd Cruz sa inyo, sorry daw di na daw mauulit. Anyway si VJ pag may food, inooperan si Shell. Binibigyan sya ng chocolates and the like. Ikaw na maganda, at mabait. Kaya bilang ganti eh nag-aalok din naman si Shell ng food nya kay VJ.

At sa hinaba haba ng intro ko dito pa lang papasok ang konek sa waffle. So bumili nga si Shell ng waffle nya from Sbux as recommended by inyong lingkod. At dahil jan binigyan nya ako ng chance na makatikim nito since mga 2 years ko na di natikman ito. Nahiya naman ako kumuha ng kalahati ng waffle nya kaya kapiranggot lang ang inislice ko. Di ko na rin tininidor baka kasi mandiri pa sya sakin choz. Tapos lumayas na ako.

Maya maya inoperan na ni Shell si VJ ng waffle. Di naman ito tumanggi pero at least nagkaron sya ng courtesy magtanong kung maselan ba sa kubyertos si Shell. Nagtanong din sya kung may kakain pa. At least courteous sya. At paglingon ni Shell, boom ubos na ang waffle nya. Buti na lang nakatikim sya hahah. At mabuti na rin nakatikim ako.

Wala naman masama sa pag-aalok basta wag ka lang aasa na may kapalit. Eh di sana binenta mo na lang di ba kung ganon. At wala naman masama makitikim, make sure lang na di gutom yung kinukunan mo ng food, at walang regla, at hindi highblood. Baka naman appreciative lang sya sa mga inooffer na food. Masama daw kasi tumanggi sa grasya. Next time pag mag-aalok ka, yung Waffle Time lang. May cheese flavor pa.


____________________
Photo by Waffle Makinası via Flickr

Banat Fantasy

Para sa mga Final Fantasy fans out there, wala lang. Mema lang.

ME: Black Mage ka ba?

NENE: Bakit?

ME: Kasi, you put a Magick Spell on me.

Nene casts Silence!

ME: White Mage ka ba?

NENE: Bakit?

ME: Kasi, you're the Esuna to my pain.

Nene summons Malboro!

ME: Thief ka ba?

NENE: Bakit?

ME: Kasi, you Stole my heart.

Nene steals Life!

ME: I wanna be a Knight.
NENE: Bakit?
ME: Kasi, I wanna Protect you!
Nene casts Wall!

ME: Bahamut ka ba?
NENE: Bakit?
ME: Kasi, ang hot mo! Parang MegaFlare sa paningin ko.
Nene casts Diamond Dust!

ME: Ang ganda mo parang kay Rinoa.
NENE: Bakit?
ME: Kasi, I want your Eyes on Me only.
Nene casts Apocalypse.

Bahay ni Tih

"Lumayas ka sa pamamahay ko! You are a disgrace to this family! I don't need a parasite!"

Minsan feel ko lang maglitanya ng ganyan. Para kontrabida lang ang effect. Pang Angelica Santibanez school of acting lang naman. Di ko naman magagawa tlga yan in real life. Dahil wala akong sariling pamamahay. Choz! Pero really, di ko pa naisip gawin yan. Naimagine ko lang tlga.

Nahawaan kasi ako. Meron kasi akong friend na muntik na sa layasan blues ang drama. At dahil ako eh nakikisawsaw sa poot at feelings ng iba eh gusto ko rin magwala, mambugbog, at mag-eskandalo, masabi lang na I feel for you. Mema lang.

Itago na lang natin sya sa pangalang Tih. Si Tih ay isang bex, trending kasi yan. Kahousemate nya ang mga friends from college pa. Heto na enter ang isang hampaslupang Bexfriend nya. Walang trabaho. Walang bahay. Walang pera. Wala. Pero may jowa. At dahil mabuti ang kalooban ni Tih, hinayaan nilang patirahin sa kanilang pamamahay si Bexfriend. Fine. So ngayon mga ang dating kanilang bedroom ay tumi-3-in-1+1 na. But there's more. Si Bexfriend dinadala din ang jowa sa house nila para patulugin. Pumaplus one ang plus one. Taraaaayyy!

After a few months, nagkatrabaho na rin sa wakas si Bexfriend. Nakakahiya naman sa kanya kung tambay lang syang palamunin di ba? Bakla ka na nga, mahirap ka pa? Di yan pwede dahil palaban ang lahi ni Bekimon. Same pa rin ang setup, nakikitira pa rin si Bexfriend pero ngayon naggigibsung na sya ng monet kay Tih. At dinadala pa rin nya ang jowa sa bahay ni Tih.

One night, pumapartey si Tih and other legitimate housemates sa sala nila. Eh puyat ata si Bexfriend, naghahanap ng tulog. Bulabog sa kanya ang party partyhan. May nagstatus post.

"I wanna sleep. <sad face>"

Kebs na sana ang lahat pero nabasa ng mga distinguished guest ang wallpost ni Bexfriend. May nagstatus post back.

"We wanna sleep too. But we want our room back. <annoyed face>"

Kinaumagahan may nagstatus post ulet. Inferness, may wifi ata sila sa bahay.

"Kung ayaw nyo pala ng ganyan eh di sana sinabi nyo. <angry face>"

Boom! Nagalit na lahat ng legitimate housemates. World Warla III na itu. Nagpatawag ng intervention. Usap usap. Kesyo may isang legitimate housemate na nagbigay ng ultimatum. Either bexfriend goes, or we go (kasama ang jowa na legitimate housemate din). In the end nagkasundo na rin sila. Lalayas na si Bexfriend para maghanap ng kahihiyan, I mean apartment pala. May 1 month pa sya bago lumayas.

Sabi nga ni Tih, silang mga legitimate housemates eh magkakakilala na forever. Si Bexfriend eh kilala lang tlga nila back in college. Di nila sya kilala nang lubusan. Nito na lang nakasama na nila sa bahay. Saka mo lang malalaman ang ugali ng isang tao kung matagal mo syang nakasama sa loob ng bahay. Ito nga nagkakilala na rin sila. Panget lang ang kinalabasan. Kung makikitira ka, fine. Makisama ka. Dahil masarap pa rin na may uuwian ka na walang kinikimkim na inis sa kasama mo. Yung tipong makakatulog ka ng walang iniisip, "may inistatus message ba si roommate?"

____________________
Photo by Leigh Ann via Flickr.