Ayalero 2

 
Canopy by Christian Bederico via Flickr.

Makati Stock Exchange

Return to Ayala?!
April 2011


So there I was... feeling ko di magandang opening statement yan sa isang kwento pero wala na ako magagawa eh, tinatamad na ako magbackspace. Heniweys ayun nga nasa new work na ako and all the while expecting ko sa Pioneer na ang aking new base but no. Kelangan umepal si destiny at dalhin ako elsewhere. And so I'm back from outer space, back to Ayala, back to my original home. Original home daw oh?! I still remember the days na wishing akong sana sa Philam Tower ako maassign pero no sa UN Avenue ako dinala. I remember the time na nag-apply ako dun sa may bulok na call center sa may Paseo na niligwak ako sa day 2 dahil nalate ako ng five minutes (kasalanan nung elevator kung san san kasi umistop eh di pala aabot sa penthouse... at dahil nakajeans ako). I remember the time na nag-apply ako sa may Rufino at naligaw ako sa Makati Ave. I remember the time na nag-apply ako sa may Corinthian Plaza pero di ako natanggap dahil bad mood yung innerviewer ko sa minicrowave na McDo brekky nya complete with the styro (kasalanan ko bang tanga ang microwave?). And I remember the time na nagwork ako sa isang maliit na auditing firm at natutong magxerox at sumali sa union (with the other officemates yah know parang people of the Philippines versus higher management mehganon?!). Yah know as much as I like to work back in Ayala, lumalangoy pa rin ako sa dagat ng ampalaya.

~0~

Alas sais pa lang ng bumiyahe na ako dahil natakot akong malate sa unang araw. Kapag ganong oras pala eh maluluwang pa ang mga buses to Ayala LRT Leveriza, pwede ka pa chumoosy if yah like it. Di ka pwersadong tumayo sa aisle ng back to back with fellow SRO passengers. Wala ka ring marerape na balikat or any other body part kung ayomo ng balikat. Pagbaba ng Paseo Stn eh more lakad na ako to Rufino. Mejo maraming constructions along Ayala although less ang mga constru. Heniweys ok naman at naggagandahan at naggagwapuhan mga tao dito. Kaya lang mejo nakakababa ng self confidence kung todo bongga ang mga kasabay mo dahil matatalbugan ka ng ganda to the point na malevel down ka to commoner status (that is just a 3 in a scale of 10, mukha lang tao... you're not going to Hollywood dawg!). Well, ok lang naman dahil kung anong ikinaganda ng mga tao dito eh ganun din ang ikinaslow ng paglalakad nila. Stress sa kabagalan, parang naglalakad lang sa buwan. Pet peeve ko pa naman to, wag ka nga'ng paharang harang sa harap ko kung babagal bagal ka! Galet na galet?!

Napaaga ako ng punta sa first day sa Solaris. Hindi na kasi ako sumabay sa ibang kawave ko na nagmeetup pa sa MSE at GT tower since marunong na akong gumooglemap sa ngayon. Sa 12th floor ang lobby nila at apat pa lang kami sa site, yung tatlo mga new faces para sa akin, ni hindi ko man lang nasilayan nung orientation namin last week. Kinabahan ako at nanlamig, paano kung di pala sa Solaris ang office namin?! Pano kung jinojowk time lang ako na may job offer sakin sa company na to?! Paano magluto ng kare kare?! Andaming tanong na dumadaan sa isip ko nang saka dumating ang mga kawave ko, almost thirty minutes pa after ko dumating.

Since Australian company ang client namin of course ang trainer namin eh malamang Swedish. Choz syempre Aussie din. Di ko pa naman bet ang Australian accent, yan na yata ang pinakahate ko marinig na accent, lagi ko pa naman ito naririnig kapag nakakapanood ng mga cooking shows sa cable. Heniweys umintro si ate as Karen Ross, first name basis sila since global company ito. No ma'am, no miss, no madam, no ale, no manang, no ate. Basta Karen lang. Ginagamit lang naman yung miss kapag umoorder ka ng food, or sumali sya sa beaucon, or namimili ng DVD, or kalevel mo si Miss Carmi Martin, pero other than that it's a big no no.

Provided na sa amin ang mga pens at notes at markers. Kulang na lang ng backpack baka isipin ko'ng nasa educational program kami ng gobyerno. May lockers pa kami with 3-digit numeric locks, mejo hi-tech sya para maiwasan ang pagkaburara. Pero wait there's more, sa pagsesetup pa lang ng combos eh marami nang kinain ng locks kaya ang ending yung iba nakishare muna ng locks and lockers.

Heniweys talagang hi-tech ang facilities ni client. Favorite na naming tambayan ang pantry, sobrang lawak nya, parang floor area ng isang branch ng Jabee, kasya ang tatlumpu't pitong food carts siguro, estimate lang. May free pa'ng iced tea at lemonade (surprisingly masarap ang combo ng lemonade at iced tea). Tapos free din pala ang coffee dispenser (di ko nilapitan kasi baka ako naman ang makain) at inadik naman ng mga kawave ko up to the last drop. Simu't sarap, kamusta naman sa pagpalpitate?! Wala kayong highblood ha, mamaya hyper na kayong lahat.

May free lunch pa nung first day, assorted topping pizzas from Yellow Cab. Kaso how can this be lunch kung wala namang rice?! Nakaround two pa ako ng pizzas at nagpanggap na lang na busog para di mapahiya si Karen. Choz! Nung sumunod na mga araw eh KKB na kaya forced na kaming lumabas at maghanap ng makakainan. Maraming restos, food chains at convenience stores pero mahahaltak ka ng pride ng Makati na jollyjeep. Sa tabi lang ng parking lot eh may apat o limang jollyjeeps. Kunwari makakapili ka pa ng ulam pero akswali parang pare parehas lang silang lahat ng luto: mamantika, mataba, at di mawari. Pati yung rice nila pawang pinag-effortang ipinila sa NFA, madilaw at amoy kinulob. Mabuti na lang talaga at kapag gutom ka eh lahat nagiging edible.

More slides, at activities si Karen for two days. May scavenger hunt game pa na pinagpasirko sirko kami sa floors ng client. Kung gusto lang pala nila magpa-impress ang new employees eh di sana pinakitaan ko na lang sila pano kumain ng buhay na manok while nagtitinikling sa bubog. At least naging familiar ako sa egress plan. May mga teamups din kaming ginawa at maswerte ako dahil mga bibo ang group namin. Inintro na rin sa amin yung ibang expats na tumataas ang tindi ang Aussie accent. Yung isang expat na si Sally lang ang pinakamadaling maintindihan dahil British sya, at infernezz kahawig nya si Julie Andrews circa Sound of Music, dapat yata nagrequest ako ng song sa kanya.

Starting day 3 eh si Winnie Zhang na ang trainer namin for accounting systems nila. Kung nastress ako sa Aussie accent ni Karen, mas malala ang Aussie plus Chinese accent ni Winnie. Sya lang ang nagpasimuno ng round of intros sa group namin kaya nagkaalaman na kagad kami ng mga secret talents sa singing and dancing. Di kaya naligaw yung iba sa amin sa audition for American Idol?! Asaness.

Intermission number. Nagkaron ng fire drill at kelangan naming bumaba ng eleven floors plus mezzanine para makalabas at umassemble sa parking area. Dahil sadyang pasaway kami eh sa area assigned for 24/7 kami pumwesto dahil mejo may lilim don. Heniweys kung may totoong sunog siguro di rin aalis ng office ang 24/7 staff dahil  perpetual yata dapat ang ops nila, yes better burnt than absent ang peg. Nasa kabilang side ng parking ang Shell shared at mas pinagpala sila dahil may bubong ang side nila mga buset silang lahat. May actual firetruck pa at functioning hose. May nagpapausok din ng dry ice sa loob para isimulate ang smoke effect. Bothered lang ako kung possible ka bang magsuffocate sa carbon monoxide sa mga ganitong presentation. May nagrarapel pa nga pababa ng building na may iba ibang pamamaraan: may patalikod, paharap, patiwarik, at may dangling pang buntis na damsel in distress. Di lang nila natry yung mala-zipline approach. Sa baba ng building makikita mo ring may dumadramarama sa hapon na mga survivor ng sunog kuno. Question: Saan mo dapat ilibing ang mga survivors? Answer: Ibaon sa limot dahil una survivors sila at ikalawa nakakastress yung acting, costume at props nila.

Day 4 inabot ng whole day kami sa training ng general ledger system nila dahil mejo umislowmo ang system namin sa nakakalurks na transactions, 8000++ chart of accounts, at 11000++ cost centers. May pinakabisa pa sa aming pointers ng preparation ng journal vouchers (nmemonic ko is BUDDRA DEPA ADS V** IKR walang meaning sya). Kaya nung day 5 mejo cramming na kami sa time para matapos lahat ng computer-based trainings namin. Required kasi kaming tumapos ng  six CBTs. Natapos ko naman lahat by 4pm-ish pero marami na'ng fast forward na naganap in between. Akswali dapat bawal magturuan sa assessments pero nagbayanihan na kami sa pagpapasahan ng sagot at techniques. Yung iba nga natapos lahat ng courses within 1 hour lang akalain mo yun Dexter boy genius.

Right now eh balik Pioneer muna ako pero I'll be back. Patikim pa lang sa akin ang Ayala. Next time magkakalat na ulet ako doon. Bwahahahah *thunderbolt and lightning* Kaya be afraid, be very very afraid. Choz! May the force be with you!


____________________
*Check out my chapter 1: Ayalero
**Business unit, date, description, reversing, account, department code, affiliate code, amount, description, stat code, validate

Krusher

 
KFC Krushers by Yasmin Nur Nasha via Flickr.
Majinet ngayon eh. Konek?

Hello Stranger
03.2011


Nagkaron ka na ba ng crazz na stranger? Well, normal lang naman siguro yon. Natitigan mo ba sya nang matagal? Winish mo ba'ng makita sya ng paulet ulet? Finlames mo ba sya? Malamang hindi, di mo pa alam ang full name nya eh. Pero kung alam mo yun I'm sure ginoogle mo na rin ang buong pagkatao nya. Pinopoke mo na sya ngayon at iniistalk hanggang kelan ka nya iaadd.

May mga kwento lang ako ng ilang case na may involved na stranger at pano ito nakasira ng buhay nya. Choz. Roll VTR.

~0~

Krushee#1: Ishogo sa namesung na Brian


Naglalakad na pauwi si Krusher, tumawid sya sa gitna ng kalsada and out of the blue (akswali sa kabilang side ng kalsada) biglang sumulpot si Brian. Nagkadikit sila sa island habang nagbubuhol buhol ang traffic sa dami ng nagje-jaywalk, nagkatinginan, sabay nagka-exorcisan (ekpleyn: head turn). Biglang pumasok muna sa Jabee si Brian para bumili ng food. Hala ang Krusher mega-may-I-follow-you-and-where-you-go-I'll-follow kesehodang kakatapos lang nyang kumain. Tingin sya ng tingin kay Brian na kulang na lang matunaw kung may optic blast lang sya. Bumili pa ng sundae—kahit di naman kasarapan... I mean kailangan—para lang bumili ng oras.

Naunang lumabas ang Brian, nag-abang-abang pa sa labas sa tapat ng takatak boys kahit di naman magyoyosi, lumilingon lingon na parang si Krusher din ang inaabangan. After five or so minutes of awkward habulan tingin eh palakad nang paalis si Brian. Naglakas loob din sa wakas si Krusher at nilapitan si Brian at hiningan ng number. Naghiwalay din sila ng landas after makuha ang inaasam na contact detail. Tinawagan rin ni Krusher ang number after five minutes (excited? nagmamadali? may lakad?) pero eksena ni ateng: "that number is not yet in service." Luhaang umuwi si Krusher pero happy na rin at nagawa nya yung bagay na di pa nya nagawa before.

After a week nawrong sent si Krusher. Dapat isesend nya sa officemate named Brian din pero kay Krushee Brian nya pala nasend. Nagdawho muna sila... tao ba ito? Oo. Foreynjer? Hindi. Lalake? Pwede. Nagpakilala syang kumuha ng number sa may Jabee. Naalala naman ni Brian kaagad, di naman pala sya goldfish. Ininvite nya bigla si Brian na makipag-inuman.

BRIAN: Ano bang mapapala ko jan pag pumunta ako?

KRUSHER: Chillax lang tayo.

BRIAN: Kaya mo ba akong suportahan ang mga gusto ko?

KRUSHER: What do you mean?! Bayad?!

BRIAN: Ayoko naman magsayang ng oras jan. Ano ako callcenter agent at galante?

After nung last statement nya eh hindi ko na talaga kinaya. Ano namang konek ng call center agent at galante?! Heniweys mabuti nang nalaman nang maaga na asshole pala sya at callboy. Nagko-contemplate pa si Krusher kung babayaran nya one time yang si Brian para magpiggery sila yah know.

~0~

Krushee#2: Ishogo sa namesung na Marvin


Sumama si Krusher sa mga friends na umattend ng dog show sa may Alabang Town Center. Second time pa lang nya makarating don pero he's heard many good things about the place: like maganda ang ambiance, shalang tingnan, at maraming cuties na rumarampa dun. Exact opposite ng Metropolis mall sa Alabang na puro chakka ang mga tao, masikip, mabaho at maputek.

Nung morning pa eh bidang bida yung mga cute doggies sa piksuran. Pero nang biglang umappear ang isa sa mga nag-aassist na si Marvin. Cue music: what's somebody like you doin' in a place like this?  Hala kuntodo effort na si Krusher na mapiksuran ng candid shots si Marvin. Infernezz naman talaga kay Marvin eh piksurable sya. Cute at mamaskels kahit mejo maliit sya tapos ganda pa ng calves shett and cute at mamaskels yah know. Parang higad yung kilay nya sa kapal pero may hugis na parang inahit dahil perfect ang shape. Ganda pa ng smile at ng eyes, na parang nangungusap na "akin ka na laaahaaang iingatan ko ang puso mohoooo." Choz.

Pero akswali nakikipagtitigan sya na may halong muscovado tapos biglang makikipaghabulan ng tingin. Pag dumadaan si Krusher pakunwaring nag-ooffer si Marvin ng mga doggie treats sa dalang doggies nya kahit alam naman nyang di bet ng doggies yung fake bacon treats. Kahit ako rin, ayoko ng mapagpanggap na smoke ham posin as bacon, pero ibang level yung fake bacon treats in an almost gummy looking kinda way. Heniweys nalost na naman ako sa kwento ko.

Nung matapos na ang event, hinagilip talaga ni Krusher si Marvin. Nasa may stall at namimigay ng freebies. Nahihiya man syang lumapit pero di rin naman sya makauwi dahil babangungutin sya ng lost chance kung papalampasin nya ang pagkakataong mapalapit kay Marvin. After ng sangkatutak na inhale exhale ayun nahila rin nya sa tabi si Marvin at... nagpapiksur lang. Well, happy na si Krusher doon. Cue music: I won't ever be the same if we ever meet again. Kung nakatadhana nga naman kayo eh baka magkabungguan kayo sa kalsada ulet one time. At masasabi na ni Krusher, sana tayo na lang... sana tayo na lang ulet. Choz!

~0~

Krushee#3: Ishogo sa namesung na Clark


Nakilala ni Krusher si Clark sa isang microblogging site. Ka-follow ng finafollow nyang friend si Clark. So two degrees of followship sila... gets? Finollow naman ni Clark si Krusher dahil nakikita nyang mentionan ni Krusher at first degree followship. So nagfollowback naman si Krusher. Pagkalipas ng ilang araw, sa social network naman sya inadd ni Clark. At ayun nga bumungad na sa kanya ang mga yameeeeng piks ni Clark. Hangkyot kyot lang ni Clark, parang batam bata, makinis, at parang cuddly na rin. Pinoke sya ni Clark, pumoke back naman si Krusher. Kinabukasan pumokeback ulet si Clark. Then si Krusher ulet ang pumokeback. Josko poke-poke-an ang dalawa. Parang nasa poking bliss ang Krusher, kung sana mapopoke nya rin si Clark in real life.

Nagpadinner si first degree followship ni Krusher at ininvite din nya si Clark that night. Late na dumating si Krusher sa venue, sayang nga't whole day palang nakitulog si Clark sa house ni followship. Nagluto si followship ng pasta (which is akswali sopas na instead of macaroni eh may paandar na linguini at a can of liverspread to taste oh san ka pa).

While cooking eh pinakilala at pinagtabi ni followship si Clark kay Krusher. Hongloki pala ni Clark, parang 5'10 yata. Parang mga sanga ng kahoy... narra siguro. Galing daw sa pag-eeffort yun, kasama kasi sa dragonboat team si Clark. Shett nabasag ang pangarap na cute boy ng isang vortang kuya. Kahit nahihiya si Krusher eh si Clark naman ang naglead ng conversation, parang tumatango ang mga dila at utak nila sa palitan ng kwento. Sabi ni followship napaka-accommodating naman ni Krusher sa pag-eestima ng mga bisita. Nagkapalagayan ng loob pero hanggang doon lang yun. Pagkatapos ng dinner nagpaalam si Clark dahil may gimik pa sa dancefloor sa may Ortigas. Naiwan si Krusher sa isang sulok na wala man lang ni poke na nagawa sa kutis ni Clark. Tanging si Clark lang pala ang naging accommodating dahil napagbigyan nya ang pangarap ni Krusher na mameet sya. Wala nga lang poke.

~0~

Ashushwal loser na naman ang drama ni Krusher. Sa iba't ibang senaryo iba't ibang uri ng pagkabigo. Mabuti bang di na lang nya nakilala ang mga Krushees? Mabuti bang di nya nakausap si Brian at malaman na mukhang pera sya? Oh mabuti na lang bang nasilayan nya si Marvin pero di man lang nakausap? Oh yung nakausap nga si Clark pero di man lang nahawakan.

Sa bawat aspeto ay di nya nagamit ng husto ang kanyang angking kalandian, I mean kakayanan. Krush lang naman yan eh, marami pang darating. Pwede ka naman magkaron ng sangkatuak na krushes eh basta't nag-iisa lang ang taong mamahalin mo.

May next time pa naman eh. Try again later. Try and try until you succeed. Sa susunod baka hindi lang krushee, baka lurvee na. At sa kanya lang, buong buo, walang kahati o kaagaw. Hindi lang basta poke ang matatanggap kundi yakap. Hindi lang basta follow-back kundi acceptance.

Aloe Der!

 
Photo by magnummavis via Flickr.

First day jitters
04.08.11


Nakakatakot ang first time. Parang berjin lang, touched for the very perstaym ha. Parang naalala ko pa yung unang araw sa kinder, yung unang araw na mag-uuwi ka ng card na may line of 7 sa Filipino, yung unang araw na magbayo ka, yung unang araw ng board exams, yung unang araw sa work... in any work. Kasi naman may suspense na sino kaya ang makakatrabaho ko, mababait ba sila, may bettable ba, may PC kaya sa station ko, sana hindi nakablock ang Facebook at Twitter, sana mura ang food sa canteen. Mga ganong concerns.

First day ko sa Ashenshur April 8 for the New Joiner Orientation. Ewan ko ba bakit Friday nila inisched. Nagworry talaga ako kasi baka mawala na sa akin ang weekends kong mahal. Apparently naisched lang kami dahil sa squeezed orientation for 1 day dahil sa Monday isasabak na daw kami sa client site.

Infernezz early ako nakarating sa office. Almost full na ang room kaya sa backrow na ako umupo at para hindi rin grand entrance. Iniscan ko ang mga future officemates ko... hmmm... isa lang masasabi ko: walang office romance for me. Choz!

Si Karen Mendilla ang speaker namin na parang female version ni Japoy as in singkit at chubby na lalagyan mo lang ng ponytail at nunal sa right side ng lips. First name basis ang peg kaya go lang sa Karen, nasaan si Gina? More on about the company at policies ang discussion, general topics lang walang work specific. At least alam ko na na accent on the future pala ang etymology nila. As if magagamit ko yan kapag sumasakay ng jeep or namimili sa palengke or sa kung ano mang aspeto ng buhay dabah? Choz!

Hondoming free food para sa NJOs. Nakalagay sa plastic version ng styro food packs (di ko alam ang tawag don eh), at pagbukas mo voila: random foodstuffs. For breakfast merong pandesal and pancakes and sandwiches with raspberry tea kapakner. For lunch merong chix and pork and fish fillets with rootbeer na kapakner. For snack merong carbonara and pancit and ginataan with strawberry aloevera drinks. Parang roleta lang sa pagkuha ng food, at sa sobrang dami eh talagang mabubusog ka! Umover pa nga ako dun, muntik masira ang tyan ko. Napigilan ko lang talaga. Feeling ko yung aloevera yun eh buset na yan.

Natapos kami around 5PM. The good news is may Saturdays and Sundays pa rin ako, the bad thing is wala nang puyatan ng Sundays with my friends na may pangkatulong Sun-Mon off. The good thing is morning shift 8-5 ako, the bad thing is forced na mag-business attire kami everyday. The good news is sa Ayala ako mag-ooffice dahil makikita ko na naman ang beautiful people of Ayala kaway tayo jan! The bad news is malayo sya sa Pioneer na isang sakay lang sana. At hello Jollijeep ulet.

At bawal nga pala ang phone, mp3 players at flash drives sa site at blocked din ang Twitter and Facebook. For nine hours para lang akong bilanggo sa hi-tech na kweba. Ahuhuh. Ipagnonovena ko na lang na sana mareverse ang kautusang ito. Choz!

And did I mention wag kayong magtangkang uminom nung Aloe na juice drink?

Fairly Oddparents?!

Cosmo at Wanda
03.15.11

Nagsetup ng mini movie marathon sa unit ni Chris sa Citihomes aka the Lonely Chair Apartment (dahil sa lonely chair sa may sulok malapit sa CR). Ang kitakits sa Jabee sa Boni around 4PM. Nalate lang ako ng konti eh nanggagalaiti na ang Bash. Nakapink sya that time at ako naman green, parang fumfairly oddparents lang. Sya na si Wanda at ako naman Cosmo. Si Chris na lang ang designated Timmy Turner, while si Ef ang designated nagmamalditang babysitter na si Vicky.

Since wala pa si Vicky eh kaming dalawa lang ni Wanda ang umattack kaagad sa Citihomes. Pagdating sa gate may-i-harang si manang laguardia at pinapalog-in kami sa slumbook nya para mamonitor daw ang entrances and exits. Eh wala namang ganitong drama before?! Phone in question

LAGUARDIA: Wer u pfouh?!

WANDA: Sa third floor teh.

LAGUARDIA: Ahhh sa C! Sa C! C!!!

WANDA: Espanyola ka teh?!

COSMO: (Nabibingi?!)

LAGUARDIA: Si! Si! Si!!! Kay madam! Kay madam! Kay madam!

WANDA: Madam na kagad, eh di pa nga tumatakbo sa congreso.

COSMO: Hindi, sa fourth floor po.

Nako parang nag-adik sa snowbear si manang. Pero infernezz kabisado nya ang floorplans at units ng lahat ng buildings yata dito. Alam nya kung sino ang sino at kung san nanggaling at san patungo ang mga sino. Dinedescribe pa ni manang yung mga tao sa unit D418 eh sabi ko nga sa D417 kami, pero alam nya din na galing sa kabilang building sila Timmy. Pinaakyat nya rin kami later sa unit, pero kelangan kumaway pa kami sa kanya bago pumasok.

Binulabog na naman namin ang LCA. Watch watch muna ng ilang palabas sa TV bago magstart. Nagpasundo pa ang Ef sa may Jabee kaya inabot na rin kami ng 6pm bago tuluyang magstart. Dim lights kami while watching, three sa long sofa at si Chris dun sa slightly detached sofa. Of course si lonely chair mag-isa sa sulok.

First movie ang One More Chance ni Popoy at Basha. I'm so sorry pero first time ko pa lang talaga panoorin to. Feel na feel ni Wanda ang pagwatch while kami ni Vicky jinojowk time lang namin yung ilang eksena, imbyerna tuloy ang Wanda. Di natapos ang movie nang hindi namention ni JLC ang Biogesic at least once sa pelikulang ito. Although di ako humagulhol sa panonood nacutean naman ako sa story at sa mga eksena at nafeel ko rin naman somewhere deep within ang drama. SANAY TAYO NA LANG, SANA TAYO NA LANG ULET. Umuulan ng mga quotable emotes itong movie na to. SINGLE BUT HAPPY. Sana lang kaya mo panindigan ang mga linyang yan kapag kinoquote mo dabah. ALAM MO BA ANG THREE MONTH RULE?! Wala naman ganyan sa guidebook ko. Clap clap ako sa casting at acting. Panalo din sa epek si Maja, parang Juris ang itsura nya ha pero Roselle Nava ang drama sa pagka-martyr queen.

Dinner intermission muna sa RJ Bulalohan. Ewan ko ba bakit sa dinami dami ng kulay ng toyo and patis shakers nila eh kulay pink and green din?! Ano to sinadya?! O baka totoong Cosmo and Wanda yan in disguise. Choz! Habang umoorder kami at nagtatanungan kung anong kakainin namin eh biglang sinapian na ang Wanda. Di na sumasagot. Di na makausap ng maayos. May sumpong na naman. Kairita lang. Well, dinedma na lang namin at umorder na kami ng bulalo, tawilis, at ensaladang talong. Sa paligid ligid ay daming tao, imbes na ang mga eyes namin eh nakapako sa plato namin eh kung saan saang direksyon ito naglipana, sa kabilang table na may mga bagets, o dun sa kuyang bet sa katapat, o dun sa magjowa yata at mukhang mas mayaman yung isa (dahil di sya masyadong pinagpala ng ganja). Pati yung anak ng may-ari ng bulalohan bet, si Jaynard. Pag kumain kayo dito just look for him. Extra rice na lang oorderin nyo. Choz!

Before returning sa LCA eh nagdetour muna kami papuntang Barangka sa Boni, dahil talamak dun ang mga may itsura kaya kahit sandali sana ay makapagsight seeing kami hahah. Pero ang Wanda nagrereklamo na naman, keh arte arte at ayaw na maglakad. Napanood mo na ba ang House Bunny?! Homg, di ko rin alam ang movie na yon pero ang Wanda parang di makapaniwala na di namin knows ang pelikulang yon. Kung ano man sya, si Wanda na lang ang makakapagsabi. Choz! Nagdessert muna kami ng icecreams sa isang icecream shop along Boni. Iba iba ng flavors dahil di kami magkakasundo sa taste kung isang galon lang oorderin namin. Nagjeep na lang kami pabalik kasi present pa rin si Bernadette Sembrano.

Bumaba kami ulet sa may Jabee dahil walang direktang way sa Citihomes, more lakad lang ang tanging daan. Patawid na sana kami nang mag-Linda Blair si Timmy sa nakitang kuya nya. Hindi mapakali at cross back kami sa Jabee at sinundan sa loob. Umorder pa kunwari ng sundae eh kakakain lang namin ng ice cream. Paglabas namin andun pa rin si kuya inaabangan ata kami. Balak pa atang isama ni Timmy samin si kuya. Sa totoo lang natakot kami ni Wanda sa mga balak niya kaya tumawid na uli kami para iwan sila. Paglingon namin poof, nalapitan na si kuya para kunan ng number. May puntong bisaya daw si kuya kasi nung kinuha yung number ang sabi ba naman "zero nine one sibin" pagparing nila ng phone sabi ni ateng operada "sorry that number is unattended right now." Buti na lang wrong number hahah.

Sa continuation ng aming movie marathon, ang isinalang namin, due to insisteng public demand daw ohh, eh Serbis ni Coco Martin. Bathhouse sana ang papanoorin namin pero naumay sila nang makita si Rey Pumaloy sa eksena while naglilitanya ng "sa dilim ako ang reyna" or something like that. Kaderder lang. Serbis naman eh naexcite ako dahil andun si Jacklyn Jose and her underacting monotone emotions hahah. Ang ganda sana ng camera nilang gamit kasi napakalinaw kaso masyadong shaky dahil hand carried yata sya all the time. Parang Blair Witch lang, skeri ba tong film na to?  Hindi ba uso ang tripod? Well, kung tititigan mo ang mukap kanila miss Jacklyn at Gina Pareño eh maiisip mong skeri nga tong pelikulang to dahil pilit na pilit silang pinaitim lang. May eksena si Coco na nakipagjerjer dun kay Nita Negrita. May pagslowmo effect pa kami para makita yung junjun nya, na mukhang fake at naman. May isa pang eksena ng best acting by a dragonessa in a nonsimulated BJ role, second award lang sya kay Chloe Sevigny sa The Brown Bunny. After ng mga eksenang yan saka pa lang pauwi si Wanda. So inistop na namin ang pagwawatch. *Change disk

Ngayong wala na si Wanda eh sa wakas makakapanood namin ang In My Life na ayaw ireplay ng Wanda. Mejo confusing pala ano kung papanoorin mo si JLC sa One More Chance na otoko tapos biglang magiging beki sa sunod na film. Parang biglang gusto mo sabihing "inay, jumajohnlloyd po ako and it's not a phase so deal with it." Choz! Nakakaloka lang sa lahat ng magiging pangalan ng character nya sa film na eto eh yung nemsung na parang gusto ko muna imute sa utak (sa utak lang ba?) ko right now. At ang nakakabuset eh kelangang ulit ulitin ni Vicky ang name nya all throughout the movie. Paulet ulet? Market market? In contrast, magkabaligtad talaga sila Miss Jacklyn at Ate Vi ng diskarte sa pag-acting ha pero winner pa rin dahil naitatawid nila ang emosyon sa mga televiewers.

At biglang nagpop-out na naman sa utak ko si Coco Martin at ang kanyang seemingly fake na notnot. LAHAT TALAGA NAKAMOVE ON NA, IKAW NA LANG HINDI! Choz!

Padlock

 
Keypad by nectarous via Flickr.
Just in case I forget

I haven't been blogging since eternity na yata. Naging busy kasi sa kodak kodakan (although wala naman akong talent kumodak yah know) at ito napabayaan ko na si Multi. I have like 10 drafts pero 2 or 3 lang ang gusto ko tapusin at ipublish don.

On a slightly pilit related note, sira na ang keypad ng phone ko. Nasira bigla yung number five. Yung pinakacenter yah know. Di ko lubos maisip paano mangyayari yon eh minsan ko lang nagagamit ang letters JKL. Well, kung sa tagalugan siguro nga talamak kapag bawat sennence eh punctuated ng NKKLK!

Heniweys, nagwoworry lang ako kasi mukha akong j3j3mOn sa mga friendships at new acquaintances ko. Diz key nat be! Nasisira ang reputasyon ko! Choz. Ang currently gamit kong cipher eh J = dy, K = x, at L = 1. Example: Naxaxa1oka ang mga dyedyem0n. pfouh. So kuntodo ekpleyn ako sa mga tinetext ko kung bakit ako nagkakaganyan at di po ako sinapian.

Naalala ko lang last year nung masira naman yung keyboard namin. Ewan ko ba bakit ang affected letters lang eh C, D, E lang. Di ko na matandaan pano ako nakasurvive noon sa pag-eekpleyn kung anong machine language ang tinatype ko online. Mas maeffort naman kasi kung gagamitan ko pa ng character map or virtual keyboard dabah. Narealize ko lang na gamit na gamit ko pala ang aking left middle finger. hahah

Heniweys wala namang konek ang pagrarant about sa unti unting pagkawasak ng aking keyboard at keypad. Dumadahilan lang ako dahil di ako nakakapagblog. Wala namang update sa akin at wala naman akong iuupdate so yeah paraan ko lang to para bumlog.

This blog entry is brought to you by the letters J. K. And L. And by the number 5. Buset effort yan kung tinext ko. NKKLK!

Post It

 
Rainbow Stickies by zephyrusborealis via Flickr.
Remember M, remember E.

Si Roseann ang nagsabi sa akin noon na pinupuno nya yung wall nya ng post-its not as reminders ng stuff to do pero ng stuff to achieve at may timeframe pa syang nilalagay. CPA 2007. CPA 2007. CPA 2007. Paulit ulit daw nya yang nilalagay araw-araw. Totoo nga at naging CPA sya nung October 2007. Ako naman minalas that time dahil di ko yan ginawa, choz. Siguro kung magsusulat din ako sa post-its ng parang ganyan eh magkakatotoo din sya. Parang Trevi fountain kahit walang coin, parang Neverland kahit walang pixie dust, parang lampara kahit walang genie. Lablayp 2011. Lablayp 2011. Lablayp 2011.


OMG
01.02.11


Alas dos ng madaling araw. Malate. Dalawang oras na ang nakalipas ng maging kalabasa ang ride ko. Dapat nakauwi na ako pero yah know pinili kong magstay muna para samahan ang friends, para magsunog ng atay, at para magpapilit pumasok sa bar. Though di ko talaga bet ang mga bars, it's not a generation thing, it's a lifestyle thing yah know. Kung bijowkehan pa yan go ako pero ang magsayaw?! Definitely no, my left feet agrees with me. Pero since andun na rin at minsanan lang talaga to, ok fine go lang.

Sa loob ng Che'lu di mahulugang karayom. Siksikan ang mga beki sa loob. Nagform a circle na kaming mga friends para walang maleft out naman. Sa ledge nagsisiksikan lalo ang mga tao, kapansin pansin ang sobrang tabang pechay na naninigarilyo on stage. Ewan ko anong mapapala ni teh dun dahil wala namang mag-iinterest sa kanya kahit maging lalake pa sya. Pero di yon pumigil kay teh na manigarilyo onstage. Nakamove up na sila Joms nung may ilang bumaba sa stage. Pinapaakyat din nila ako pero sabi ko I don't likey.

Naiwan ako sa baba sa gitna ng naglalaplapan at naglalampungang crowd na pilit akong sinisiksik. Until may biglang tumugtog na familiar song... Oh-oh-oh-oh-oh-oh-oh may gawd. Hindi ko kinaya ang pressure ng nadarama ko. Kelangan ko iwalkout ang buong eksena. Parang ang arte ko lang masyado that night pero I can't help magflashback....

~0~

Dancefloor
09.17-18.10

Setyembre ng nakaraan taon, sa loob ng bar na ClubM8, habang tumutugtog OMG sa random playlist ng DJ, tandang tanda ko pa ang eksena. Nagsasayaw si Raf ng naaayon sa choreo, infernezz magaling sya talaga ha. Sa kabilang gilid namin ang dalawang lalake na dumidikit sa amin kahit sang side ng stage kami mapadpad, mukhang magjowa sa unang tingin. Nafirst crush ko yung isa kasi singkit and I really like chinitos, yung isa naman mukhang siga sa kanto. Nung makita ko nga may ring si chinito eh mejo nasad ako. Tiningnan ko yung other guy at di rin sya tumitingin, mas mailap pa sa mata ko.

Sumiar lang ako sandali pagbalik ko kausap na ni Raf yung dalawa, si Gerald daw yung chinito at si Noel yung mukhang siga. Nagpalitan ng numbers at FB accounts, then kasama pa naming nagmorning mass sa Cathedral hanggang hinatid pa talaga kami sa tinutuluyan naming mansion ni Jack. Nung hapon kasama rin namin sila sa festivities ng Peñafrancia til maggabi na sa Basilica. Si Raf and Gerald eh naglalandian na that time. Si Noel naman di ko malandi kasi I knew that time na may jowa na sya kaya napakanta na lang ako ng isang Itchyworms song, alam mo yan. Nagparamdam lang sya ng gusto nya ako that night nung magtext syang mamimiss nya ako kung sakaling di na kami nagkita ulit. Nireplyan ko naman kaya nagpakita talaga sya ulet.

Nagbar muna kami that night, two rounds ng Tsunami each kaya mejo tinamaan na ako. Bumalik din kami sa ClubM8, this time pakner ko na sa dancefloor si Noel, sa gitna ulit ng pawisang dance floor habang tumutugtog ang random playlist ng DJ. I was really happy that time sa dancefloor na parang kaming dalawa lang, pinost-it ko na sya sa heart and mind ko. Sinusubukan kong makipagtitigan sa kanya pero lalong mailap na sya ngayong closer na kami, at madalas pa yata syang nagchecheck ng phone nya. Nasad ulit ako. Bumaba na kami sa dancefloor at napabeer na lang ako.

Iniwan na namin ang bar para magMcdo. Sa kalasingan ko eh pumayag akong iuwi sya sa mansion para masolo, hindi naman para magmilagro pero para makapag-usap ng masinsinan. Nag-explain sya bakit di sya nakikipagtitigan dahil daw baka di nya mapigilan ang sarili nya sa dancefloor. I did like him that night pero my mind is clouded with doubts yah know.

~0~

My Amnesia Boy
01.17.11

Months later nang mapagtanto ko na gusto ko nga talaga sya. I had refused him several times before on account na wala ang initial spark at meron syang jowa nung makilala ko sya (eventually binreak din nya yun but still my empathic-esque-self had sided with the jowa how it hurts at paano kung gawin nya rin yung sakin). I know I've been serially overanalytical with potential relationships. What can I do? Mabagal ako mainlove, dahil di naman ako nagmamadali. Sya lang kasi ang nagrarush. I wanna take it nice slow at ngayon napag-iwanan na ako, meron na naman syang iba. Ambilis lang makamove on. Totoo ba talagang nagkagusto sya sakin o spontaneous emotion lang yun?

I left my head and my heart on the dancefloor. Funny I'm quoting kaGaGahan, but I did. I couldn't take it back at Che'lu. One reason bakit ako pumayag pumasok sa hellhole na yun eh I'm wishing I'd meet him there, to reenact the scene kaming dalawa lang sa gitna ng pawisang dancefloor. I told myself I can probably wait, again, like I did with Eric before him until mapanis na lang yung feeling at madetach ang mga postits na dinikit ko.

And yeah may moral lesson ditong tumataginting, I don't have to rely everytime with sparks. Chemisty will ignite spark. At overanalysis will just leave more questions so better risk now. We had SMSed recently after I had reminded him hu b me. Mukhang happy na talaga sya sa present lablayp nya pero ayon sa kanya happiness is ideal. At pinatulan ko talaga 'yon saying happiness is relative. Heniweys him texting back made me happy though. Sana lang wag na sya um-Irene sakin, we can still be friends di ba?

In closing Iko-quote ko lang yung recent pacute romantic comedy. Nope hindi Dalaw o Super Inday ito.

Sabi sa census mahigit eleven million ang tao sa Metro Manila. Sa dami ng taong yon, pano mo kaya malalaman kung sino sa kanila ang para sa'yo. Pano kung nakasalubong mo na sya, kaya lang di mo pinansin. Dumaan na pala sa harap mo nung yumuko ka para magsintas ng sapatos mo. Katabi mo na pala kaya lang lumingon ka para tingnan yung traffic light. Baka andun na sya, humarang lang yung pedicab. Sa dinami dami ng tao, merong maseswerte na nakahanap na, may mga naghahanap pa, may iba sumuko na. Pero ang pinakamasaklap sa lahat yung nasa yo na, pinakawalan mo pa. Pero pano nga noh kung isang beses lang dumarating ang para sayo. Palalampasin mo pa ba kahit nasa harap mo na?

~Apollo

Geminified

 
Character and design by Sanrio.
Sic itur ad gemini astra.

Little Twin Stars
01.13.2011


Starting this very day, the star gods namely Leia and Luke, had ordained that the stars make room for one more creature, yah know the snake. Dahil jan eksena na ni Opiuchus, the snake bearer daw. Although I've heard about it before through other astrological references (lalo na sa Final Fantasy world ng Ivalice calling it originally Serpentarius), di ko maiisip na magagawa nilang maisingit pa ito ha. Dami lang nilang free time ha! Pwede paki-fax na rin yung mga invoices jan sa gilid ng table?

Heniweys, di ba nila naisip ang mga signs regarding Opiuchus. Like anobeh, snake ang symbol nya, almost synonymous kay Lucifer. Ikonek talaga?! Tapos number thirteen pa sya sa zodiac, like konek naman kay Judas. Isa na lang bibiyahe na tong Inferno. Choz!

Heniweys, wala naman talaga akong pakialam kung isa man o tatlumpu ang idagdag nilang zodiac sign. Gusto ko lang umangkas sa trending topic hahah. Pero ang talagang concern ko eh bakit all of a sudden hindi na ako Cancer?! Ok nagfall na sa Gemini ang sign ko starting today thank you lang ha!?! Di ako masyadong related sa Gemini, in some cases lang siguro. Ok lemme enumerate how, let me count the ways.

Cancer
1. I am a pure water sign. Water ang elemento ng Cancer. At Water Dog naman ako sa mga Chinese. And I can store up to  two gallons of water a day. Choz!
2. Hard shelled daw ako. Azzin matigas siguro mashadow ulo ko. Although alam kong emotero ako, sabi nila di daw nila mabasa emotions ko or something. Like I'm some kind of zombie or sum'in. Like I'm numb, ako na siguro ang sensitive insensitive. Like I'm so nonchalant and all. (Pangarap ko mause in a sennence yan, nonchalant. Bow!)

Gemini
1. May twin ako, for real! Fraternal nga lang. Tawag ko sa kanya Bakex, choz lang.
2. Nung bata pa lang kami, nakatadhana na kaming fan ng Little Twin Stars ng Sanrio at nila Susie and Geno, at nila Hansel and Gretel. Kambal ba sila?

So there. Two versus two ang tapatan kung ano ang mas karapat dapat kong sign. Choz. Di naman sa mahirap mag-adjust sa new chart nila ha. Kelangan ko ba iupdate ang mga slumbook entries ko? Sana nga napunta na lang ako sa mga borderline dates para possible na Gemini at Cancer ako yah know. Ibig sabihin ba nito magbabago na rin ako ng ugali para maging stereotypical Gemini? Magbabago ba ang compatibility ko with other signs?

And one last thing. Pano na si Madam Zeny? Hahabaan ba ang airtime nya para maibigay ang forecast sa mga horoscopes? Buti na lang tinext ko na sya para mahingan ng views about this. May nagtext, si Madam Zeny: "Opiuchus, hu u poh?" Walang powers si madam ngayon. Mehganon?!

Gagon Rapper feat Kyla

 
Electric wire by ChiemiFromTokyo via Flickr.
Ikonek ang piksur.

12.07.10
Super delayed post ito. Natabunan na ng pasko at bagong taon.



Maricel: Napanood mo yung sabunutan sa Market? Scandalacious teh.


Jeremy: Pinapanood ng kapatid ko. Di ako nakarelate eh. Parang may kabet daw


Maricel: Oo kabit nga. Sabunutan sa Market Market. Nakakaloka!


Jeremy: Anong ending?

Maricel: Ayun sinipa sa mukha yung kabit tapos nung inawat ng guard nakatakbo si ateng at sinundan nung lalake.


Jeremy: Sino yung lalake? Yung asawa?


Maricel: Oo. Akala ko sino as in sino. Eh aba malay ko di kami close.


Jeremy: Si Fred Arcilla yon. Di mo ba knows?



Maricel: Hindi. Knows mo?


Jeremy: Choz. Umiimbento lang ng name.


Maricel:  Dapat ba pag kabit di lumalaban?


Jeremy: Hmmm... sige magroleplaying na lang tayo teh.


Maricel: Ikaw ang kabit. Ako ang asawa.


Jeremy: Kung andun ka sitwasyon na yon, sisipain mo ba ako sa mukha?


Maricel: Hindi. Pero sa totoong buhay eh ewan ko lang hahaha. Kase last time na mali yung part na binigay saken sa KFC, nang-away talaga ako ng bongga. hahaha


Jeremy: Homaygawd kabet yung crew ng KFC?! Sabi k na ba eh! Sinipa mo ba sya sa mukha?


Maricel: Hindi naman. Bunganga lang.


Jeremy: Sinipa mo sa bunganga maygass?!


Maricel: Pero kabit kase ako eh kaya ewan nakakatakot yung eksena hahaha.


Jeremy: Ang tanong: lalaban ka ba teh ng sipaan sa fez?


Maricel: Oo teh. Lalaban ako. Di lang naman ako yung may gusto nun. Pero sana wag sa mall hahaha


Jeremy: Choosy ka pa eh kung sa 5-star hotel pwede na?

Maricel: Wag naman sana kame lumevel ng ganyan. Mga hampas lupa lang yan mga nag-iiskandalo hahaha. Sana parang Gretchen Baretto lang.


Jeremy: Ooohhh you want war, I'll give you war. Rampahan battle teh? Keri?


Maricel: Di ba teh si Gretchen eh kabet lang din naman ng mayamang asawa asawahan niya?


Jeremy: Shhh wag ka maingay baka di pa nya alam yan. Choz!


Maricel:  Sabe ng friend ko sa Bible nakasulat daw na pag di nagagampanan ng asawa ang pagiging asawa nya eh pwede silang maghiwalay. Dahilan ng haliparot na kabet hahaha.


Jeremy: Di na kayo nahiya ginamit pa talaga ang Bibliya.


Maricel: Sana may part two ang istorya ng buhay nila. Dalawang version na kaya meron nung bijo nyan teh. Yung unang version kase sabunutan lang talaga. Yung version ng friend mo edited na. Pero nakita ko na ulet kaya dalawa post ko ng kabit sa wall ko.


Jeremy: Di ko pa napapanood to talaga teh. Di ako makarelate. Kelangan ikwento mo sakin hahah.


Maricel: Alam mo yung video sa MRT ng babaeng nagtatatalak?


Jeremy: Oo. Luma na yun di ba


Maricel: Kumonek yung friend mo sa video na yun sa sabunutan. What if same girl daw ung nasa MRT saka yung nananabunot na babae. Pero yung orig na napanood ko yung sabunutan lang.


Jeremy: Ayyyy so dapat bang murahin ko si friend dahil sa pag-eedit nya? Konek? Choz!


Maricel: Sabunutan kita jan eh!

Ngayon naman i sing-along ang lyrics sa baba habang nagpapasabunot. Choz!

Sa puso ko'y nag-iisa
kahit mayrong iba
kahit hindi tama
ang ginagawa, sinta
basta ba'y makasama lang kita
kahit kapiling mo pa sya


I do not support this message. Pero since friend ko sya hayyy... matanda na kayo alam nyo na ang TAMA at MALI. Matutong sumagot ng HINDI kahit OOng OO ka na. Hindi laging pwede ang PWEDE. May mga LABAN na dapat kang BAWI. At laging tandaan ang laman ng BAYONG ay hindi PERA. San naman nanggaling yon? Magagalit si Pepe Pimentel nyan.

Eat. Drink. Blog.

 
Ladybug Bento by luckysundae via Flickr.
Go, grow, glow ka sa iskargu.
Pero bet ko yung bento ng Teriyaki Boy.
Like complete sya from A-Zinc.

Sa sobrang kabusyhan ko these past days, weeks, months, daylights, sunsets, midnights, and cups of coffee or so eh nakalimutan ko na ang feeling ng nagbablog. Choz! Tinamad lang ako. Akswali naging busy pa nga ako spending time with food. Minsan si Twister Fries, minsan si Rockin Ruby, minsan si Bread Pan, minsan si free ice tea sa pantry, minsan si pandesal may palaman man o wala, minsan si lugaw with egg at tokwa, at minsan si chips at Tanduay Ice. Madalas ang mga lutong ulam ni Aling Manang na litung lito na rin sa ginawa nyang Sinigang at Nilaga.

Si food kasi di nya ako pinahihirapan. Di nya ako kayang saktan. Pinasasaya nya ako. Dinadamayan sa oras ng gutom at pighati. And I had many of those these past days, weeks, months, daylights, sunsets, midnights, and cups of coffee or so.

Herson: May alam ka bang masayang kainan?

Jeremy: Masaya talaga? Kelangan ba may clown? hahah

Herson: Boring kasi mga kainan dito.

Jeremy: Ang hirap naman kasi ng qualifier mo. Kelangan masaya? Di ba pwedeng sapat lang na saya?

Herson: Kami ni Kat sukatan namin kung masaya o boring ang pagkain. Kung sapat lang pwede iescalate sa masaya.


Ewan ko ba jan sa makabagong criteria nila Son ng food tasting ha. Pero I'll try to give justice. Choz! Imbes na stars, ilalagay ko na lang kung masaya, boring o sapat lang.

~0~

Kabab Part 1
10.23.2010


Nagsimula ang lahat sa yayaan sa Cubao X, tambayan ng mga artsy peeps. Nagkita kami ni Elvin past 12 na yata. Di na kami umabot sa any drinking session dahil may liquor ba na that time for the local elections, though sila Jade umabot sa last minutes at umorder ng My Shirota, na may kahalong Yakult sa gin and/or vodka yata. Di ko sure kung matutuwa ka dahil malinis nga ang intestines mo eh sunog naman ang liver mo dabah. Ok ka ba talaga tyan? Ah-ma-ma-my-shirowtah!

Tumransfer daw kami sa F sabi ni Raf. F Salon ba ito? Malay ko ba kung parlorista si Raf. Choz! Sa Fahrenheit daw, isa sa mga alphabetical nest ng mga beki. Isang bar slash bathhouse yata na maraming dark spots kung san namumugad ang kati. Dapat jan gamitan na ng Canesten at Garnier, arte. Maraming di happy sa paggora dun kaya nagsipagstayan na lang kami sa isang grill named World Class Persian Kabab.

Naupo kami sa isang side dun sa bench na maraming pillows. Enter kagad si ateng may dalang menu. Nagsipag-orderan na, since I liked chicken go ako sa chicken shawarma sandwich which is actually shawarma lang din yun lang ang tawag nila. Walang pakialaman. It's like my second time eating shawarma evarrr. Yung first time nilibre pa ako ni ate Maricel sa isang stall lang. Gusto ko sana kung galing Dubai pa yung shawarma pero baka mapanis daw. Choz! Pinakner ko ang green mango shake yogurt na akswali green mango shake lang na may more milk at less sugar. May Nido ba ito?! Choz! Kumain ng ox brain at pita bread si Jade, laway na laway ako sa totoo lang. Inabot pa kami til we saw the sunlight, tik tok on the clock. Kung di pa nag-almusal yung cast and crew eh di pa kami lalayas sa place.

Rating: Sapat to Masaya

 
Kabab Part 2
10.26.2010




Meron ding Kabab na mas malapit ng ilang kilometro  sakin, sa Pioneer lang, one ride lang. One time inendeavor kong lumamon uli don at tanging si Herson lang ang available sa nearness yah kaya sya na ang hinaltak ko. At first ayaw nyang itry dahil di sya fan ng Persian cuisine. Inikot muna namin ang Madison square pero hindi nagtutugma ang liking namin sa food like gusto nyang mag-longganisa eh hate ko yun. Until mapagod na kami magrounds sa square (yes round sya pero sa square talaga), napilitan syang pumersian finally. We had Biryani, chicken for me at beef kay Son. Yung meat soaked sa slightly spicy curry sauce. May kasama ring chopped tomatoes at pipino. Pero bida dito ang kakaibang rice nila, mahahabang butil na yellow, almost noodle-ish sa tingin, at mas malaki pa ata sa Japanese variety. Mabigat din sya sa tyan.

After magpababa ng kinain pinilit ko ang Son na ituloy ang Mud Shake nomoan na matagal ko nang gustong itry, well not alone because that is just sad. Choz! Ginalugad namin kung san pwede makabili non, akswali sa Ministop at 7-Eleven lang naman pero nag-effort pa rin kami kahit papano. Nakabili kami ng tig-isang Mudshake worth 80 paysows. Ayaw magnomo ni Son dun mismo sa store. Ayaw din nya ako dalhin sa boarding house nya. Kaya ayun naglakad lakad kami kung san mapadpad while drinking Mudshake all the way. Akswali mejo mabilis makatama kung umaalog alog ang ulo mo while drinking, pero at least nagbeburn kami ng calorie at liver all the while.
 
Rating: Masaya


Elbertdey

11.13.2010

Ever since magkakasama pa kami sa CKC, si manong Bert na ang pinakakumikitang kabuhayan sa amin. Madami kasing rakets. Gamit na gamit nya ang kanyang lisensya, sumasaydlayn pa syang technician at full time zombie. Nung magkahiwa hiwalay kami ng working enviroment, sya pa rin ang di mareach. Shushal ang phone nyang Xperia, compared sa mga dukha naming Nokia at Eriksson. Ayaw daw nya mag iPhone dahil may some kinda techie stuff syang pinag-eekpleyn na di na namin naabsorb. 

So nung bumertdey sya eh kelangan bongga rin ang celeb. Ang invite eh sa dampa sa may Seaside daw. Nagkita kami ni Lei bandang alas siete sa MoA. Nahiya naman kaming walang gift kaya bumayla na lang kami ng White Forest then tambling na sa seaside area ng Moa. Biglang phone-in ni manong Bert kung asan na kami. Like we're there na already, san ba yan malapit... sa may Padi's point na kami. But no, look do we have here; sa may seaside Macapagal pala, mga tatlumpu't limang tambling sa kinatatayuan namin. Ok fine cab kami. Si manong driver di rin alam yung seaside Macapagal. Dinala lang talaga kami sa intersection ng Seaside at Macapagal, di man lang kami itinawid. Masabi lang na nakaflagdown na sya buset sya. So nilakad na lang namin across the street and across the bridge. Part dalampasigan na yata tong tinatahak namin, may umiihi pa sa tulay. Homg di na naawa sa mga isda. Choz! Sa kabilang side lang ng tulay ang dampa. Say it with me: KALSADA, TULAY, DAMPA! Again! KALSADA, TULAY, DAMPA! Faster! Faster! KALSADA, TULAY, DAMPA! KALSADA, TULAY, DAMPA! Very good!

Aling Tonya yung name nung kainan. Nailuto na kaagad yung mga orders nung dumating kami: seafood extravaganza ng crabs, calamares, lapu-lapu, sugpo, at talaba. Nilalantakan na rin yung food nung mga naunang sila Dex, Dyann, Rona, Athan, at jowang Ayla. Humabol lang si Ace na nakalaya pansamantala sa gapos ng gelpren slash tanod na umuwi sa Baguio. At since allergic pala sya sa seafood, pinagluto na lang sya ng sinigang na baboy. In fact tatlong kaserolang sinigang ang pinaluto for him.

Sa kabilang kainan may nagsushow na pares ng bekis. Nakakainis na sana dahil ang iingay nila at di naman nakakatawa. Pero mejo bumawi naman sila sa swan song nila ng magtry mag-impersonate si bakla ng iba't ibang songers to the tune of Hawak Kamay. Parang sumapi lang si Yeng, Jaya, Ogie, ate Glo, at Sto. Niño. Choz! After ng set nila, saka naman pasok ng magpeperform kay Aling Tonya: isang majubabs na ateng vocalist na nakabraids ang hair into cornrows; isang average looking ateng vocalist na may probinsyana accent kahit sumosong number; at isang kuyang pianist na nakaglasses na slightly matanda na kinda reminds me of the video of Whip It minus the goofy hat. Infernezz magaling si ateng Braidy. Kinda jazzy ang songs nila singing songs like White Flag ni Dido at Don't Know Why ni Norah Jones. At nashock din ako kasi nakanta nila ng maganda yung Suddenly nila ateng Olivia at kuya Cliff. Nainlove tuloy ako sa song na yun bigla. Tapos mamaya sumesenyas na si ateng Braidy at nagsha-charades on stage. Kung gusto ko daw ba jumammer with them. Syempre nahiya akong kumanta ng open mic. Pero gusto ko sana rumequest, since jazzy sila gusto ko iperform nila ang Oo ng Up Dharma Down. Pero I'm not sure kung tumatagalog songs sila kaya iniscratch ko na lang ang tissue.

Rating: Sapat

Banana Leaf
11.14.2010


Some sorta kinda first ever EB ito with Kiko. He invited us over for a lunch date, me and Jay, his sorta kinda crush before (ewan ko lang til now). While ako naman eh sorta kinda crush ko tong si Kikow, which never really happened kasi yah know mejo intimidating ang personality nya like he's so shala while kami ni Jay so poorita (ewan ko lang kung til now poorita pa rin si Jay eh kumikitang kabuhayan sya sa work nya). Ang usapan sa Banana Leaf sa Powerplant, my first time ever din mapadpad sa area na yun. Hindi kasi sya accessible by public transpo, na ayon sa aking palagay ay jeep, bus at MRT/LRT lang. Although pampubliko ang taxi I don't consider it as a means of public transpo kasi sa lakas nila magcharge; at isama mo na rin ng mga trike at padyak na grabe rin tumaga ng price kapag di ka familiar sa place.

Heniweys, nag-usap na kaming magmeet ni Jay sa may Boni para sabay pumunta dun. Lunch nga di ba so nag-allow na ako ng one and a half hour travel time kahit pa malapit lang yung area via Makati Ave. Quarter to twelve nagtext na si Kikow na on the way na sya. Si Jay di pa rin nagpaparamdam kung asan na sya. So ayun nakatanga lang ako sa may sidewalk kung san kami magmimeet, all the while nagpapaLSS kay ateng Kesha. After ng isang oras saka lang namataan ang Jay, nagkaron daw kasi ng wardrobe malfunction. Kaloka gusto pa talbugan si Janet Jackson at Anne Curtis?!

Supah late na kami dumating sa Powerplant. Si Kikow more than an hour nang nag-aantay. Although yah know na shala sya eh di mo makikitaan ng yabang si Kikow, pero yah know may class talaga sya. Hindi rin sya yung ibang kilala ko jan na pretentious to the point mag-iimbento ng kwento kesyo nagboarding school DAW sya sa Oxford elementary while being a working student. Fumifeeling Sasarah Crewe?! Choz! Heniweys back to Kiks, eh mas madaldal pala sya sa pagkaka-aakala ko. Nasurprise pa sya na first time ko makarating sa Powerplant mall. Pinagwish nya pa ako dahil first time ko daw, ayyy ano to simbahan?! Ako rin kaya nasurprise na nasa Powerplant, after hearing all the tales na pagtitinginan ka ng mga tao pagpasok mo do don at duduruin ka while saying, "eeewww you're like owemgee you're so jologs."  Well wala namang ganung eksena talaga, so ayun nakalampas na ako sa nightmare level.

Go kami sa Banana Leaf as promised. Curry ang specialty ng resto na to. I ordered same as his, since alam na nya siguro ang bestseller, which was Malaysian Curry. Si Jay nagcurry pasta. Infernezz I loved the texture nung chicken saka yung curry sauce, although kinulang lang talaga ako sa kanin. Inexplain ni Kikow na isa ito sa mga favorite restos nila kasi affordable at nakakabusog talaga, like Recipes and Fish & Co. Oh dabah yung tips kung san merong budget meal eh sa kanya pa talaga galing. May alam din naman akong ibang cheap places pero not as classy as his choices yah know. Tipong carinderia lang na bukas sa lahat ng gustong kumain.

Rating: Sapat to Masaya

From Banchetto with Love
2010


Ever since nabalitaan ko tong Banchetto, yah know yung night market ng food stalls along Emerald Ave sa may bandang Ortigas, eh nahook talaga ako for a time. Every Friday lang to kaya I set my weeks ahead na no Bubble Gang muna for me para lang makagora dito. Dito ko rin kasi kameet most friends na nasa callboy industry since bababa lang sila ng building eh Banchetto na.

Bestseller dito yung supah thick burger patty. Minsan wala pang ala una ng madaling araw eh soldout na sila, iluluto na lang. Favorite ko dito yung chicken kebab, minsan sinasamahan ko ng fried rice. Yung ibang friends ko eh tinaste test na yata lahat ng stalls na may marble potatoes mahanap lang ang the best. Minsan naman yung pastas ang nilalantakan ko dito, may kasama pang garlic bread slice at brownies. Ok naman yung pasta dun sa suki ko na binabalikan ko lang dahil bet ko yung nagbebenta hahah. Ok din yung mga cakes dito, like for 185 may small round cake ka na na masarap, although di na sya chilled. Madalas papakneran kong panulak eh Rockin Ruby or Sting strawberry, or shakes minsan. Favorite ko yung green mango shake syempre. Tinry dati ni Ef  yung banana shake pero kaderder yung tsura nya at lasa. Parang isinama yata pati balat ng saging.
 
Rating: Boring to Sapat to Masaya
(it japens, all encompassing itu! parang chopsuey lang halu halo kasi)


Madison Square
11.21.2010


Fresh pa sa break si Bash that time at although ramdam mo ang hinagpis sa kanya eh nagsuggest syang gumora at magnomo kami sa Central nila Ef, parang bar and resto na maraming braches like the one in Makati. Ang pinili naming destination eh sa may Pioneer lang since sa Mega na kami nagkita kita. Nag-antay na lang kami ng cab sa taxi bay. Walang habas sa pagkekwento ang Bash hindi tungkol sa breakup nya, kundi sa new movie daw ni ateng Xtina. Titled Burlesque, musical daw ito costarring Cher san ka pa! At may pagka-Moulin Rouge meets Dream Gurls meets Chicago meets Coyote Ugly. Fan siguro sya ni Britney? Choz!

Sa loob ng taxi go pa rin si Bash sa pagchikka. Di ko masyadong napansin pero may galit pala sakin yung manong driver, kesyo nabagsak ko daw yung door nya kalurks. Ang sama daw ng tingin sakin, kung alam ko lang makikipag-optic-blastan ako sa kanya. Choz! Nagpahatid lang kami sa Madison Square sa Pioneer, si manong kung san san na pinaiikot yung taxi hanggang mamaya pabalik na sa Edsa, dun daw kasi yung Madison building. Aba marunong pa samin kung san kami pupunta. Kaya para magets nya eh sinabi na lang namin na sa may Rob Pioneer na lang kami dalhin. Ayyy si kuya pumutak putak pa na may pamadison madison pa kaming nalalaman. Ayy oo talaga, kasi mas marami kaming alam sa kanya. Nung at last eh lumabas na kami ng Pioneer eh nasa kabilang side naman kami kaya kelangan pa rumoundtrip, pinastop na lang namin ang cab sa gitna at more lakad na lang kami kesa makaaway pa si nagmamaru na manong driver. Si Ef naman eh mejo immune na yata sa mga crazy drivers, yung last two encounters nya eh may involved na pagjingle sa plastic bottle sa loob mismo ng cab, at may pag-eeksenadora sa lovelife.

Central ang name ng place sa isang liblib na eskinita sa likod o gilid yata ng Madison Square, I couldn't tell kasi wala mang lang sky o compass to determine my location. First group yata kaming dumating don. May mga benches sa left side na tempted kaming kunin kasi by candlelight ang nomohan pero wala namang ventilation. So tumapat kami sa isa sa malalaking ceiling fans. Nagsuggest kagad si Bash na uminom kami ng cocktail named Bad Trip. May promo kasi sila na 2 + 1 daw. Kaso si kuyang server eh di maekpleyn ng maayos ang ending namin eh buy 1 take 1 ang naorder namin.

Sinerve na yung Bad Trip sa table namin, yung isa lang ang may yelo kasi di naman daw namin kagad maiinom lahat, akswali. Umorder na rin kami ng pangdinner. Sakin eh Tapsilog ever, kasi I have to taste the tapsis in town to know which ones are the best bago ako mategi yah know. Si Ef naman nagKobesilog, actually Korean beef yan di ko lang alam pano nila shinortcut. Si Bash naman nag-iinarteng umorder ng Hotsilog, pero ininterrogate nya ng todo si kuyang server na sure na sure bang Tender Juicy ang hotdog nila. Nagpramis naman si kuya, cross his heart and hope to die. Dapat sa kanya choosylog, grabe umarteh! Ako rin isang order non kuya. Choz! Nagtakaw pa sila sa condiments, azz in yung ketchup (must be banana daw) eh hinihigop at yung toyo sinasabaw. Infernezz masarap naman hahah.

Humabol si Herson sa nomohan session. Nagshot shots kami ng Bad Trip, which is a blue colored concoction. Reminds me of Blue Hawaii na natikman ko sa Galera at dun sa Tsunami sa Naga. Well, lahat sila kulay blue at may pineapple yata. Ok naman ang taste nya infernezz. After ng two pitchers ng badtrip eh di pa rin kami badtrip kaya nag-isang round pa kami ng Gilbeys Premium Strength. Yah know di ko rin sure kung ano ang net effect nito sa katawan dahil meron syang ingredients like green tea and ginger extract. Humabol si Chris sa last part pero di na sya nakainom. Nung nagbillout na kami eh akala siguro nung cashier eh lasing na kami, dahil thousand thousand peso pesoses ang chinarge samin. Di ba nya alam dalawa ang mag-o-audit sa kanya?! Ayun chinage ang bill namin, mali lang daw ang pagka-add. Asus adding machine ginamit nila tapos mali ang sum?!

Rating: Sapat to Masaya


Since gusto pang bumijowke namin that night eh tumambling naman kami sa katabing bar called Kwago Grill. Ok ang ambiance dito dahil wooden ang design nila parang probinsya lang, tapos may live performers pa every night san ka pa?! Pero for that night nagkulong kami sa bijowke room, na nasa loob ng glass partition. May kumakanta nang group ng mga straighties, wala naman bettable kaya wapakels. Umorder na kami ng one bucket ng Tanduay Ice each, para sakin pangset lang yon ng mood sa biritan. Choz!

Three songs for twenty pesos lang ang rate nila not bad dabah. At may pagthetheme pa kami nung start. Round 1 namin eh songs by Freestyle. Since yung two faves ko eh napili na nila namely Before I Let you Go at Once in a Lifetime, sakin na lang yung This Time. Round 2 eh rock songs naman kaya nagHanging by a Moment ako. Round 3 eh birit songs na kaya I picked If Ever You're in my Arms Again, oh dabah napakababa lang. Yung last round eh songers pick na, in other words bara bara na lang. Gumow ako sa Himala. Nababaan yata ako kay kuyang Peabo? Infernezz

Rating: Masaya

~0~

Oh dabah lumelevelling na kay ateng Julia. Pero walang relate ito sa book and movie of the same rhyming scheme. I just really lurve her ha. Bagay yata sa akin umacting bilang fooooood critic. I can be jell-o, cause I'll never be creme-brulee! Choz! Wala kasi akong pamasahe to Italy, India, Indonesia or even Iloilo at Ilocos.

I'm really being a good, pasweet judge dito ha. Mahirap kaya mag-Paula Abdul noh! Di na ako nagsulat about sa mga boring na kainan, like Mang Inasal sa Tycoon, Ortigas na nagseserve ng puto imbes na kanin at about how slow their service or bakit walang crowd control or bakit hilaw at basa ang puto nila. Hindi ko na sinulat about sa bad customer service ng mga crew nila na sumasagot ng pabalang kapag nacriticize sila. Kasi baka ako pa ang mapulaan na masarap naman ang chicken nila although matigas pa sa tutong ito. Oh dabah biglang nashift sa pagsa-Simon?! Choz! Instead I wrote about the experiences I had sa mga nagustuhan ko, kahit sapat lang.
Proposal pala ni Herson na iendeavor ko rin yung project nya to visit ten of the oldest restos sa Pinas (or Manila area lang yata). Like go dun sa Aristocrat sa Roxas, or dun sa seven or eight of ten sa Binondo. But I have to sample the bestseller at yung resto specialty, siguro at least three dishes each. Yaman ko lang ha?!


Implikasyon: And it doesn't really matter if like or hate the food dito or doon. Ang mahalaga eh you enjoy what you do, if not stop. Ipabalot at ipakain sa mga nagugutom na bata. Hindi naman sila mabubusog kung pipilitin kong ubusin eh di ko nga bet, di ba? Choz! It would all fall down to personal preference, personal taste. Sabi nga ni Madam SyZyGy, "Meron tayong tastebuds, gamitin natin ito!" or something like that. Mehganon?!

Sisig at Skrambol

Huy namiss ko yung skrambol sa labas ng mababang paaralan ko noon ha. Since di ko naman natatapos yung mga blog drafts ko eh eto na lang ineenjoy ko pa rin ang paglamon.

From Manila Scramble, mejo corny ang tagline nilang 'It's cool to be Pinoy.' ha. Heniweys meron syang pink crushed ice, na hindi naman lasang strawberry, food color lang talaga which is so beki. Why not purple na lang? Suggestment lang. Tapos meron din syang powdered milk (mula sa dodo ng cow?!) At chocolate syrup, pero concerned ako kasi noon eh Brown Cow ang ginagamit eh ngayong mukhang tinunaw lang sa tablea. Choz! At meron ding pink syrup na again walang strawberry flavor. It's ok naman for 15 pesos.




Chicken Sisig naman to ng Sisig Hooray! May mix mix na chopped chicken bits, green chilli pepper, chicharon, at chopped onions. Pero kelangan iispeysyal request mo yung onions kasi parang masama ang loob ni ateng habang iniiscoopan ako ng onions. Masarap sya with lots of calamansi at toyo. Worth 55 pesos affordable na at nakabubusog pa.

Thanks to my sponsor Herson for treating me ha! Lurvett! hahah

Sayang wala akong pic nung Double Down with rice ko, at yung Tapsilog from Sinangag express pero I expressed my seal of approval via tweets. Yung Double Down eh mas masarap daw kung ipapalaman mo pa sa bread at ididip sa gravy. Yung tapsilog naman sorta kinda like the one from Rodics with the corned beef strips yah know.

I'll get back to my food trip blogs, etal after some time. Pag di na masyadong busy yah know. hahah