Galera 101

Photo by HOLAA802 at Flickr.

Galera Trip
May 1, 2009


After ng matagal tagal ding pinapangarap na bituing makatungtong sa Puerto Galera ay nagkaron ng shockings galore nang dahil sa isang bagyo. Si Dante, kahit uber late na ang post na to ay hinding hindi ko sya makakalimutan. Parang nag-iwan pa sya ng pakla sa aking lalamunan at gunita noh?! Well akswali ka-namesung nya yung favorite kong prof dati sa Law na walang ibang kinekwento kundi mga green jokes, na kahit replay eh bentang benta sa araw ko. Oo, si Dante nga ang bagyong muntik umudlot ng aking paglalayag sa kapuluang iyon. Mayo uno pa lang nakaantabay na ako sa weather forecast. Megatext pa ako kay Diosa, kasi taga-Mindoro sya at infernezz hindi sya Mangyan akswali mukha pa nga syang chinese chorizo minus the smelly sausage. Heniweys confirm pa ako sa kanya kung kumakanta ba don si Regine Velasquez to the cover of the tune of Tuwing Umuulan by Eraserheads. Isang malaking check mam ang walang puknat na sagot nya sa akin. Kaya sa isang kasad-sad na pangyayari ay sumuko kagad kami ng Warren. Kalamanlaman namin nung Saburday ng tanghali na nagrereyna pala don ang Sunshine Dizon. Kaya pabook kagad kami ng Warren para sa Sunday flight, or is it voyage?


Talagang Trip Kita
May 3, 2009 c 6:00AM

Kinaumagahan ng Linggo, kitakitz namin sa Buendia JAM Bus. Eh alam kong malelate ako ng konti lang. Siguro mga 30minutes lang naman, normal naman yon sa Pinoy dabah at di naman sya ganun kasinglate. So nung nasa Magallanes station na ako saka ko lang naisipang magtext. "Magallanes na me, where na you?" Ayy ang Warren, etal nakagora na ang bus. Ayaw paawat talaga, iniwan talaga ako sa ere. Balak ko na sana magwalkout, pero nasa gitna pa kami ng Magallanes-Taft at wala naman ako mapag-eemotean don. So textback ako kung pano gumora dun. Basta sumakay lang daw ako ng diretsong bus papuntang Batangas Pier. Pero wait, there's more! Text sya ulit na andun daw sa area ang Owen at sabay na daw kami. Magkita daw kami sa may tabi ng Mister Donut. Ayy josko malay ko bang dalawa ang Mister Donut sa Buendia. Sino ba nangangailangan ng ganun kadaming Donut sa Buendia noh?! So text nya na baka sumakay na daw sa ibang bus kaya ako gora na lang din. Ang ending nagkita kita kami sa Pier kasama ni Warren ang mga officemates nya na sila Joross, Kel, at Pau, you gotta remember Pau. Remember that! Ang pasaway na Owen naiwan pa ng milya milya kasi dumaan pa daw sa Lipa yung Bus yata nya para magtour sa household ni Ate Vi or something.

Ang nakuha naming ride eh yung Blue Phoenix. Sosyal sya infernezz. Di aircon, at andaming saksakan, azz in outlet ng energy. Ewan ko ba kung anong pumossess sa kanila at biglang hugutan ng mga charger at go saksak lang ng saksak. Sabi nila 45 minutes lang daw ang byahe. Hindi kaya, nagtimer ako sa totoo lang at lagpas sya ng isa't kalahating oras. I should know, nagtimer ako. Sa sobrang luwang ng boat eh kaming lima lang ang nasa loob. Pumasyal pasyal ang Kel at it turns out na nagsisiksikan ang ibang mga tao sa kabilang room. Ayy takot ba sila sa mga beki?! Ang arte lang nila ha. Pagdating malapit sa isla eh pinababa kami, transfer boat daw sa isang de-motor na bangka, yung tipong may involved na gaas at tali. At yung tipong nakikita ko sa mga lumulubog na bangka pag may bagyo. Pag nangyari yon ewan ko kung may magdrama ng, "Jack, come back! Come back! Come back!" at megarepeat to fade yan until credits roll.


The Becky has Landed
May 3, 2009 c 12:00PM

Sa wakas we made it through! Landing namin around 11:30. Ang contact namin sa Galera ay isang nagngangalang Jessica. Akswali hinanapan nya kami ng room pero ang liit ng nakuha nya. So sabi namin baka may makuha later pag may nagcheckout. So kumain muna kami. Sa baba lang may canteen slash resto slash carinderia na akswali di ko sure pero parang somewhere in between. May laban si Pacquiao that time, si Hatton ata. Sa tapat ng tv may nakaupong angkan, siguro mahigit sampung 9-year-old gels yon kasama ang nanay at tatay nila. Bakit kaya sila pa ang nakaupo don eh alam ko namang si Daddy lang ang may interest manood ng boxing dabah. Sa may side kami napaupo. Nagshare lang kami ni Warren sa ulam na Sinigang na Baboy. Order naman ang iba ng kanya kanyang Liempo. Sa kagutuman ni Joross eh umorder pa sya ng barbeque para may instant food lang, na di naman talaga instant kasi nauna pang tumumba si Hatton bago naihain yung sunog na taba nya.

After non nakakuha na ng room si ateng Jessica. One big bed, two small beds, one bath. Ok na basta may matutulugan later. At natulog nga ang pulutong, sumugod kasi sa gyera after ng duty sa callcenner yah know. Tinour naman ako ng Warren. Walk down sa beach kami, doon daw sa dakong paroon papuntang left pag nakaharap ka sa dagat yung may falls daw or something. Nadaanan namin yung kinekwento nyang Terrace na may bahid ng chorvahan ng nakaraan. At after non nilakad namin ang ilang kilometro ng buhangin, na akswali mukhang ok naman pangexfoliate ng skin ko, patungo dun sa tinatawag nilang Jurassic. Wala syang konek kay Spielberg at walang dinosaur dito talaga. Basta maraming kababalaghan daw jan pagsapit ng dilim.

Later sa hapon, nagmeryenda kami ng Skrambol, yung tinitindang palamig sa elementary school, remember? At pati flavor ginaya nila sakin, yung combined na strawberry at mango daw. Parang lasang syrup nga lang eh pero di na ako nagpakachoosy masyado. Lumublob kami sa tubig, dahil di naman talaga ako marunong lumangoy dabah. Si Joross naman eh nagpabraid ng hair, arte lang noh?



Lights Out
May 3, 2009 c 6:00PM

At nakatulog din ako ng ilang oras afterwards. Di naman ako puyat nung kinagabihan pero nakijoin lang ako sa kanila. Kumain muna kami ng dinner. Watch ang tao dun sa carinderia ng Singing Bee at Special guest don si Jeddy, incidentally si Kel at fan din pala ni Jed. Maya maya pa pinabuksan na nila ang videoke machine. At sumong number na nga sila Kel, next si Pau. Ako rin megainput ng one song. Pero mahirap pala napili kong "Lips of an Angel" napataas masyado ang pasok ayun pumiyok pero ok lang. Maya maya nagshow na talaga ang Pau at Joross singing to the tune of Whitney Houston huh! At meron talagang nagrerequest ng song, akala mo nasa Comedy Bar ka, kulang nga lang sa okray powers si Joross. Konting practice pa neng.

After ng show change outfit na naman. Sando pala ang theme, na wala akong dala, ano naman ishoshowcase ko dabah? Ribcage?! Ang nakakatawa lang eh same pala ng sando ang Pau at Owen. So maglalagay na lang ng red scarf ang Pau nang biglang pagtingin nya eh nakared scarf na ang Kel. So si Kel na lang ang nagpaubaya at ginawang bandana ang scarf. Go na sa nomohan blues kami. Nakagetlak kami kaagad ng isang bench. Kaclose daw ni Pau yung entertainers don. Tinuruan pa nga nya daw nya sila ng steps ng Single Ladies. Kaya ayon nagshowoff ang Pau ng Jai Ho! Parang wala namang interest si ateng sa performance level ni Pau. Biglang out of nowhere may baliw baliwang ale na agaw attention sa harap. Sinasayawan ng dirty dancing yung mga foreynjers, kasi siguro bagay sa kanya yon dahil mukha syang dugyutin. Biglang nalipat ang spotlight sa mga waitresses dancing Single Ladies, winner sila infernezz. Tapos balik uli kay ateng crazy. Maya maya may nagwala sa kabilang table kasi nilalandi na ni ateng crazy yung mga lalake dun. Nagalit si other girl at pinukpok sya ng bote sa ulo. Akala ko sa gag show ko lang mapapanood yung ganun at alam ko gawa sa asukal yon eh. Ito talaga for real! Dumugo ang noo ni ateng crazy. Ayun exit stage right na sya.

Maya maya may sinama sa bench namin si Pau na isang Brit, si Ben. Kami naman ang dumugo, yung ilong ha. English englishan na kami sa kanya. Nagtatravel nga daw sya around Asia. Teacher daw sya dati sa Korea. Ayon pa sa chikka eh di beki si Ben, pero surprise sya nung malaman lahat kami oo. Well mukha naman syang cute at mabait talaga eh. Ganja daw ng smile ko ang compliment nya, sana naging smile na lang ako. Maya maya may lasing sa kabilang table na sumali na rin sa aming bench. Isang Racist American at isang sobrang bangag na Pinoy, turns out may-ari daw sila ng isang call cenner somewhere in Makati. Si Owen ang unang retiree, nalasing sa dalawng bote ng Red Horse ata. Aka tinamaan ng Mindoro Sling pero stop na kagad ako. Si Pau naman na nagyayabang na makakarami ng booking eh ayun biglang shumatup na. Lakas na pala ng tama. Parang laruang naubusan lang ng baterya, so retire na rin sya. More kwento pa si Ben. At tinuruan pa kami magtatatumbling sa beach. Inabot kami hanggang bago mag-alaskwatro ata.

At dahil doon naubusan kami ng chance iexplore ang Jurassic sa kagat ng dilim. Nilakad lang nami akswali papunta don. Si Kel nagretire na nang maaga kasama si Joross. Kami naman nahiga na don sa buhanginan ni Warren. Ang ganda magstargazing that night, minsan na minsan ko na lang makakita ng ganoon karaming stars. Pangarap na bituin. Kahit minsan di maaabot. Kaya go ka na lang gawin silang gabay sa pang-araw araw na buhay say ni Madam Zenaida Seva. At muntik na nga akong makatulog dun. Umalis na bigla si Warren at iniwan akong nagwiwish upon a star. Dumating si Joross at ako naman ay nagpaalam na sa kanya para bumorlogz.


Nawawala si Jessica!
May 4, 2009 c 7:00AM

Kinaumagahan eh sikat na ang araw ng dumating si Joross. Nakabooking pala ang leche, not just once, not just twice, not just thrice, but four times! Imagine! Oh ha! Talbog talaga si Pau. At dahil Monday na that means absent ako today. Ilang beses ako tinatawagan sa cel ko kaya inoff ko na lang. More time to make libot the place pa. So ayun para kaming nililigaw ang mga sarili. Hinahanap ko ang mga beki, at parang gusto ko na sumugod sa women's desk pero sabi nila sakin wag na. Ganon daw talaga ang takbo ng Galera. Sa kagat ng dilim lang sila nabubuhay.

Bago magtanghali eh hinanap namin si Jessica para sa scheduled massage therapy pero wala ang ateng. Naglalaba daw somewhere sa isang ilog yata. So yung mga kaclose na lang nya na mga thundercatz ang nagmasahe samin. Akala ko nga association sila ng mga school principals na nagbabakasyon don, pero di daw yun talaga ang racket nila sa buhay.

Pinadapa lang ako sa buhangin na may twalya lang. Sa tirik ng galit na araw eh isang payong lang ang nagsasalba sa buhay ko laban sa skin cancer. Pinahiran ako ng oil na parang coconut oil yata na may halong efficacent. Parang kasing amoy nya yung mansanilla sa totoo lang. At ang kamay ni lola may mga grains ng sand. Ang hapdi tuloy, parang nililiha nya ang balat ko. Natapos yung masahe na parang di ko man lang naenjoy. At least may anklet akong souvenir na nagpapaalala sa akin na never na ako magpapamasahe dito ulit.

Before lunch nakita pa namin ulit sila Ben, saka yung may-ari ng call cenner at ngayon eh nasa matinong pag-iisip na sya. Nagpaiwan pa sila Joross at Pau dahil may round two daw sila ng paramihan ng bookingan. Pero ayon sa chikka eh LotLot pa rin si Pau kasi nareplay yung bangag status nya. Itigil mo na yan teh, di yan nakakaganda sa yo!

Next summer, looking forward ako makapag stage two ng Galera adventures. Sana next time may kasama na ako dun sa may Jurassic. Hindi para kasiping or anything, para may kapiling akong magstargazing, para may kayakap habang nagwiwishing and hoping na sana kung sino man sya eh everlasting.

(Ampanget, pinilit masyado yong ka'-ing'an.)

Buses and Trains

Photo by Kris Kros at Flickr.

Road Trip
September 18, 2009


Gabi ng Miyerkules naimbitahan ako biglang gumora ng Power of Five leader na si Tonio papuntang Naga para sa Peñafrancia. Syempre surprise kung surprise ako dahil ang original plan namin eh billiards lang sa Byernes. Eh since shock shockan pa ako kaya megaquestions ako sa event, ramdam ko naimbyernezz ang Tonio dahil sa kulit ko.

Heniweys, the following night binulabog naman ako ng text ng Tonio na ako daw ang magpabook ng trip namin. Kelangan daw ako gumising ng maaga! Akalain mo yun?! So the next day alas onse ako gumora ng Cubao at papunta na sana sa Superlines nang biglang phone in si Jackie na may reservation na daw, sa Isarog Bus Lines. Ang surprising eh 2 separate buses ang kinuha ni Jackie, yung four sa Power of Five nasa Regular Bus, pero yung sakin nasa Extreme na bus. At ang rason eh dahil wala daw kasama si Red sa kabilang bus. So kahit labag sa loob kong mawalay sa Power of Five, ang kapalit naman eh bus ride sa crush ko.


Drain Train
September 18 6:00 PM

So umuwi pa ako non at nag-impake. Around six ng gabi eh lumarga na ako pabalik ng Cubao. Pagdating sa MRT station, jampacked ang buong platform. Kakaalis lang ng isang tren, so wait uli ako. May dumating na second train na puno hanggang pintuan ang mga tao. Pinalagpas ko muna ang ilang tren, not just one, not just two, but three trains! Imagine?!

So napilitan akong magroundtrip para man lang magkachance makasakay. Pagdaan pa lang ng Guadalupe kita ko na puno yung ramp ng paNorth-bound. Sa Buendia naman nagsalpakan bigla yung mga magra-roundtrip. Ayala at Magallanes puno na talaga. Pagdating ng Taft narealize ko bigla na nasa last car ako so that means pang-girls ito sa travel pabalik. Napilitan tuloy akong lumipat ng car. Mapupuno na rin yung nasakyan ko pero ok pa rin naman. Pagbalik ng Magallanes, dumagsa na ang mga taong nagpipilit makasakay. Nasiksik talaga ako, at di na malaman kung san kakapit. Mabuti na lang talaga at talikuran don kundi magkakapalit talaga kayo ng fez nung katapat mo. Seven stations na ang dumaan, feeling ko magrorosaryo na ako sa hirap ng pasan ko, I mean dala ko pa sa backpack yung kagagamitan ko at sinisiksik ng mga mashoshondang constru-ish na mga passengers, wala pa rin talagang bumababa. Pagdating ng Araneta Station eh sure akong maraming bababa dito. True enough halos kalahati ng laman ng tren bumaba nga.


Naga Bound
September 18 8:45 PM

Nagkita kita ang Power of Five bandang Gateway. May kaba factor pa ang Tonio kasi akala nya 8pm yung byahe ko. Anong petsa na kasi ako nakarating, 8:15 na yata. So alay lakad kami patungong Ali Mall dun sa bus station. 8:45 ang byahe nila kaya sakto lang ang dating namin don. Megahanap pa sila ng bus muna nila kasi andami pala nakaready don. At last nakita rin nila so ako naman gumora na sa bus ko.

Wala pa rin ang Red. 15 minutes before take off, wala pa sya. Ako ang kinakabahan kasi baka malate sya. 5 minutes before 9 tinanong ako ng kundoktor kung malapit na ba yung kasama ko. Eh hindi ko pa talaga alam. Nung tumawag sya, sabi nya nasa J. Ruiz pa lang sya. Kitang kita ko nag-iba yung fez nung kundoktor nung marinig nya kung nasan pa lang si Red. "Yah know its like 4 stations pa eh, yah know!" Hindi daw maaari to, pero nakiusap namana ko sa driver kung pwede mag-antay pa ng 10 minutes na pinayagan naman nya. Pero maya maya rampa na naman si kundoktor at galit galitan effect na kausapin ko daw yung boss nila. Pumasok pa ako sa office at pati yung tindera ng ticket tinatalakan ako. Di daw pwedeng malate ng byahe! Di naman sila pwedeng magsakay sa EDSA kasi ang next stop lang nito eh sa Tiaong, Quezon pa! Worry worryhan ako syempre kasi ayokong bumiyahe mag-isa. Si Red naman talagang pinakaba ako ng husto, balak pang umuwi na lang kasi di daw sya aabot. Biglang enter na naman si manong kundoktor at offer na ibenta ko daw yung ticket, or makipagswap daw ako. Eh naisip kong bakit isaswap ko yung isang ticket kung wala naman akong kasama para ienjoy yung byahe. So nakipagdeal akong iswap ang 2 tickets kahit palugi basta may kasama ako sa bus. 9:20 na dumating ang Red, kahit nahaggard ako sa dealings sa bus, happy na rin ako at may kasama na ako sa wakas.

Pass 10pm na nang bumiyahe yung bus. More kwento kami ni Red, akswali parang sya yung nagkekwento, ako yung audience. Feeling ko nga nabobo ako bigla kasi di ako makacomment sa mosts ng topic nya, about spirituality, capitalism at politics. Bakit kapag iba kasama ko navovoice out ko naman yung views ko? Heniweys kapag ang topic na eh randomness lang, saka lang ako nakakacomment.

May one and only stop over ang bus dakong Tiaong sa may McDo ang kitakitz. Mega-call kagad ang Tonio asking kung nasan na ba kami. Nag-abot pa pala yung bus namin sa stopover. So gora ako sa bus nila. Chikka chikka and all. Maya maya bumalik na ako sa bus, kumain si Red ng two piece chicken at one rice. OMG, ako nga one piece chicken laban sa two rice ang solb eh. Maya maya eh nauna pa kaming gumora ang bus. Bumorlogz na ang Red. At dahil di ako makatulog, nagsounds na lang ako at nagsong number habang nakadungaw sa bintana. Malay ko bang nakabroadcast pala ang voice ko sa buong bus.

Nakarating kami bandang Naga before 6am. Wala pa rin ang bus nila Tonio. Si Jackie halos dalawang oras na palang nag-aabang. Pinaconfirm pa nya kung wala sa bangin yung bus nila. Alas siete na sila dumating. Slowly but surely ang drama ni manong driver daw, at sweet lover pa, imagine bawat kanto hinihintuan. Feeling yata may sasakay or mapipick up na pokpok sa kanto.


Manila Bound
September 20 8:00 PM


Pabalik ng Manila, nakakuha na si Jackie ng seats sa Extreme Bus. Mas malaki ang seats nito, pwede siguro dalawang tao ang magkasya sa luwang. Pagpasok may 2 sets ng magkatabing seats; syempre magkasama si Ken at Tonio, tapos party naman si Lee at Pau. Separate lives kami ni Red, kasi may nakapwesto na dun sa tabi nya. Mejo nahaggard pa nga ako sa pag-upo ko sa seat kasi di ko makita ung lever dun sa foot rest. Buti na lang nakita rin ni Red. Bumorlogz na ako. Maya't maya nagigising ako sa sobrang lamig. Feeling ko ito ang pinakamalamig na byahe ko. Mag-isa sa upuan, walang makausap, walang makaramay. Blizzard kung blizzard ito.

Pagkababa ng Cubao, nauna nang lumarga si Red. Sabay sabay kaming Power of Five patungong Gateway, pero humiwalay na kami ni Pau kasi dadaan pa kaming paEDSA. Sa byahe sa bus, nakatext ko ang Red. Nagpasalamat ako sa pagsama nya samin. "I enjoyed ur company," text back nya. Napakavague ng word na your, single o plural ba ang use nya don? Ilang balikan pa ng messages eh biniro nya ako dun sa common friend namin na may past daw kami. At dahil don napilitan akong iispluk na crush ko sya at si Ken. Well, crush lang naman naisip ko. Pero sa puntong ito crush level 2 na sya.

Level 1: Physical attraction
Level 2: Personality
Level 3: Romantic chorvaness

Buti na lang wala pa syang ginagawa para magqualify sa level 3. Pero sa puntong ito nafifeel ko talaga malapit na sya dun, at malapit na ako mainlurve. Shett, 'this should not be happening' naisip ko. Ako lang naman ang nakakaramdam nito eh. Mejo fresh pa sakin si Derek at ayokong bumalik sa emote emote-an. Bet ko tuloy magsongnumber yung sa Bachelor Girl.

I walked under a bus
I got hit by a train
Keep fallin' in love
Which is kind of the same
I sunk out at sea
Crashed my car
Gone insane
And it felt so good
I wanna do it again.

Do I really wanna do this again? Hayz.

Life's a journey ika nga, di mahalaga kung saan ka man patungo kundi ang papaano ka pupunta don. Pwede kang bumiyahe mag-isa o may kasama, pwede kang makipagsiksikan o maghanap ng kumportable at maluwang, pwede mong tulugan ito o namnamin ang bawat sandali. Basta't wag mo lang kalilimutang ipanalangin na patnubayan Niya ang iyong bawat hakbang.

Leslie ka jan?!

Ang siste eh isang pechay na nagngangalang Jelai de Belen ang out o the blue bigla na lang umeksena at lumalandi, kumakangkarot, at gumagarutay dito sa otokong si Toti Sotto. Eh chumikkaness ever sya sa BFF nyang si Victoria Becky.


Becky: Nagalit sya nang sabihin mo?
Jelai: Na mahal ko sya at ang sabi po
Toti: Di ikaw ang bet ko
Toti: Dahil 'di tayo talo!

Becky: Ang boblaks mo talaga!
Jelai: Di ko nahalata.
Becky: Beki sya, si 'teh shunga
Jelai: Pinaasa lang ako sa wala.

Becky: Ang Lotlot mo talaga!
Becky: Di ka na nadala!
Jelai: Ang trip nya dick pala!
Jelai: Wala tuloy akong napala.


At ayun naismellanie kagad ito ng bruha. Pumapalo ang gaydar sa 180 degrees! Korakchina si ateng. Winnuuuuur si Becky, at ang drama ni Jelai ayun, she's such a Yaya!

Yaller!

Photo by Lisa Jean at Flickr

Yumeyellow
August 5, 2009


Isang nakakasad na moment in history yah know. Nategi na ang ating first woman president na si Tita Cory due to complications ng cancer nya. At infernezz dumami talaga ang pamangkin nya. Azz in lahat na tita sya, tita na sya ng bayan, pinsan na nating lahat si Kris, at talbog na nya si Tita Frita! (kapanahunan nya yan pramiss, igoogle mo.)

At dahil sa nalagak ang kanyang labi sa may Greenhills tapos biglang change of plans pala sila at megatransfer to Manila Cathedral, nagkaron tuloy ng traffic flow ito. Unang labas sa EDSA, papasok sya sa Ayala, then to Buendia, then Taft, then coming up the final stretch its Tita Cory going to the finish line, sa Manila Cathedral na nga.

Mabuti na lang at along Paseo kami kaya sa katirikan ng araw eh gumora kagad kami sa intersection ng Paseo-Ayala. Sa totoo lang di ko alam na bantayog pala ni Ninoy yun. Andami na ring tao, at kaunti lang ang payong. Ewan ko ba bakit di namin naisip magdala non. Nagsisiksikan tuloy kaming walo ata sa iisang payong.

Habang nag-iintay sa pagdaan ni Tita Cory, nagmamasid masid ako yah know. May megarally sa may bandang BPI, I'm sure di sila mapapansin kasi bigger event ang kasabayan nila. At kahit wala namang event eh di rin sila papansinin. Alam mo naman ang mga nasa Management and Supervisory role di yan marunong makinig sa hinaing ng empleyado nya. Cue music: Upuan by Gloc-9 featuring Zelle

"Kayo po na nakaupo
Subukan n’yo namang tumayo
At baka matanaw
At baka matanaw ninyo
Ang tunay na kalagayan ko."

Maraming tao rin ang umuusyoso lang. Aminado naman kami na usyoso mode lang din to, pero natouch talaga ako sa pagkadedz ni Tita Cory. Ito na siguro ang magagawa kong pakikiramay sa pamilya nya. Hindi rin naman ako nakajoin sa Tunay na EDSA Revolution back then. Mag-aapat na taong gulang lang ako noon, at ano naman malay ko sa mga diktador. Basta naalala ko na lang na nagbukas na ang ABS-CBN uli after non, at may production number pa silang lahat ng Kapamilya sa Network Tower nila, di ko sure yung song pero parang Bananarama yata. Heniweys, very thankful ako kay Tita Cory dahil kung wala sya baka nasa ilalim pa rin tayo ng mga mapagsamantala sa kapangyarihan... well sort of.

Akala ko nga may stage pa pero wala na pala. Tumutugtog sa background ang Magkaisa ni ateng Virna na dubbed People Power song. Ang surprising lang eh bakit biglang umeeksena si ateng Sarah with her carrier single Ikaw, ikaw ikaw, ikaw, ikaw, ikaaaaaaaahhhhhw. Naglipana din ang mga banners ng Mar Roxas na super shupal ang fezz ever, buti na lang di kasama ang Korina don at baka nastone to death ko yun, yung banner ha.

Pag tumingin ka sa taas mo makikita mo nagkalat ang yellow confetti. Naging symbol ito ni Tita Cory, konek din ang song na Tie a Yellow Ribbon 'round the Old Oak Tree, na ine-LSS yata nya habang waiting for tonight ang drama kay Ninoy. Heniweys ulit, ayun nga andaming yellowness all around, na kapag pinagmasdan mong maigi eh cut out to mula sa Yellow pages. Sa dami ng buildings around eh umeksena talaga kung eksena ang lahat sa pagmumudmod ng confetti. Ang problema lang eh di lahat yellow, karamihan don white na. Azz in shredded paper na mula sa office ang ginamit. Kapag may ganitong parada pala eh may excuse ang Makati sa paglilittering?!

Tirik na tirik pa rin ang araw pero wala pa ang Tita Cory. Pag may dumadaan na convoy mag-iistop sandali para sumiwag ng "Cory!" repeat to fade. At dahil di kita masyado ang harap dahil sa nakahambalang na kapapayungan, ang sinisigaw ng karamihan, "Payong, bumaba ka jan, tama na, sobra na, tiklupin na!"

Finally dumating din si Tita Cory after 30 minutes. May nagsong number ng Bayan Ko, parang si Ka Freddie yata. May prayer ng Holy Marys, Glory Be at Fatima Prayer. Tapos may speech ng thanks galing sa family. Akswali nasa van sila Kris azz in NOW NA that time daw pero di ko nasight.

Commonly associated ang yellow sa cowardice. Pero in Tita Cory's case, hindi takot kundi tapang laban para sa kalayaan ang dinala nya. At ngayong wala ka na, Goodbye Yellow Brick Road na ba? Naniniwala akong magpapatuloy ang kanyang legacy, ang kanyang pananaw, ang kanyang laban para sa kapayapaan. Naway gumabay pa rin sya sa ating bansa. Maraming Salamat po! Mabuhay ka Tita Cory! (Figuratively lang ha, wag yung zumozombie ka jan! Wag ganon! Di maganda sa skin yon sa totoo lang.)

Malate Reload

Photo by Mikytz at Flickr

It's been like 17 months since nung una akong mapatapak sa Malate. The very first time eh napadaan lang naman talaga kami don kasi kakain kami sa may Wok Inn which was in Remedios Street yata. I remember that was the first time ko nameet si Jay na akala ko dati rakista dahil sa pic nya. I was so wrong, azz in so, so wrong. hahah. Infernezz to Jay naman eh pacute at pasweet pa sya that time. Yung talagang night out ko was watching a gig way, way back March 08 yata. Nasundan ng ilang casual inuman along Orosa-Nakpil lalo na jan sa may bandang Silya at Obar. And so time flew.


Padi's Point
March 14, 2009

Kasama ko ang mga friends sa YG ng CPAR at nagkayayaan pumuntang Tia Maria's. Since naligaw na ako sa bandang yon dati eh sabi ko mejo alam ko yung lugar. Galing Rob Ermita eh gora kami along Orosa. Pagtapat ng Nakpil napatingin sila sa malaking sign sa ibabaw ng Obar---Top & Bottom ata yun. Eh puro good boyz en gelz ang kasama ko kaya wala silang idea kung anu man yan sa salitang beki, at wala naman akong balak maglecture sa kanila, baka masabihan pa akong nagmamarunong. Pagdating sa Remedios Circle nalito na naman ako, marami palang pasikot sikot dun. Basta ang natandaan ko lang eh dapat yung way papuntang Roxas ang lakaran namin. Buti na lang nakamove on kagad ako sa lituhan portion at natunton kagad yung place pero closed pala sa kadahilanang meh private party daw ng mga Bedans yata. Kaya go na kami sa Padi's. Uminom, pumapak, nagsayaw, nagkodakan, nakising-along, solb na sana kaso walang booking dito. hahah


Obar
June 13, 2009

Galing Top Grill sa Jupiter eh tumambling kami papuntang Malate nila Warren at Wilson. Una eh uminom muna kami ng Wengweng sa labas ng Obar. Pero nung feeling ko sasabog na ang pantog ko eh nayaya na akong pumasok sa Obar ni Warren. Ok fine! Mejo masikip sa loob. Di nga ako masyado makagalaw eh. Imagine, maglalakad lang ako papuntang CR ha. Mejo mahaba din yung pila. Nakaisang beer stub lang ako actually, at ilang half steps kasi talagang masikip. Yung dramang di mahulugan karayom ba. Pero bakit ba ako maghuhulog ng karayom don, anong mapu-prove non. Anong social relevance ng mga ganyang sawikain ha?! Anong kashungahan? Anong gagawin ko sa karayom sa isang bar? Alangan namang magganchilyo ako don dabah?! At saka masama daw yun di ba, kasi madaling mangalawang daw ang karayom sa gabi. Ano daw?!

Maya maya may nahook na si Wilson. Isang slightly chubby chubbyhang guy dun. May sayawan, yakapan, at lipchukang walang puknat. Biglang exit stage left si guy, ambilis daw masyado ni Wilson azz in parang nakalaklak ng SIMECO. Ambilis lang dabah. Pero sa tingin ko eh nasobrahan lang sa Sanmig Lite ang Wilson kaya ayun hyper karir mode na parang walang bukas makakuha lang ng booking. hahah. Akswali nalasing na sya ng sobra, hinatid pa namin sa may Starbucks para sunduin ng jowa.

After noon, tumambling pa kami ni Warren bandang Cubao para pumunta naman sa Palawan 2. Since anong petsa na yon eh wala na kaming naabutan na show. Sayawan at kariran na lang ng mga tao ang nandoon. Di pa namin naabutan si Mau na imimeet sana namin sa P2, pero lumipat pala sa P1. Nakailang tambling back and forth kami sa P1 at P2, yun palang akala namin P1 eh Starlight daw. Kaya pala di kami magpang-abot eh. Nagkabukingan lang nung magkatanungan kami ng Now Playing na kanta sa videoke. Asus, sa My Way lang pala magkakatalo.


White Party
June 27, 2009

Nainvite ako rumampage sa White Party by none other than Mitch yah know. Ininvite ko naman ang Warren kaso di pwede kasi may pasok daw sya, ganun daw talaga pag pangkatulong ang day off ni Inday. Tapos naaalala ko si Jay kaso naman nasa Olongapo ang drama. Sabi pa na pag pumupunta sya don di daw sya nagwawhite, so ako naman gusto ko lang maexperience ang pumunta kya go pa rin ako in white striped polo. Mejo masikip ang kalsada that time, maraming tao, maraming nakawhite buti na lang, maraming nagbebenta... ng alak, ng food, ng sampaguita, ng aliw, at ng yosi.

Nakita ko sa may bandang Silya sila Mitch, wearing this, wearing ONLY this... bra, pekpek shorts, at kurtina (na actually eh silk-like dream kaya mejo kita na ang kaluluwa. Nakaupo na rin ang Yanyan at Daniel sa sulok. Inom-inuman ng Infinit at kwentuhan ng biglang may-I-question-and-answer-portion-you si Daniel:


Daniel: Bakit di ka nagwhite?

Jeremy: White na kaya yan?!

Daniel: Hindi eh, parang blue yan.

Jeremy: Blue yung stripes pero white yung base color oh, see!!!

Daniel: Hrrmmmkay... parang hindi talaga.

Jeremy: Ano pa gusto mo yung laba sa Tide?


White naman talaga ang suot ko weh. Pramiss! Pinasurvey ko pa, tumabi ako sa mga tao tao dun at chineck talaga kung same ang consistency ng whiteness, and survey says... 68.48% ang nagsabing OO daw. Heniweys, habang nag-iikot ang aking mata eh nakita kong maraming kumo-costume talaga. Dress for the occasion kung dress talaga sila. Kakatawa lalo na yung nakadrag talaga.

Sayang nga kasi 50 PHP lang daw ang entrance sa BED eh ang kaso lang lahat gusto makapasok dun so sa sobrang haba ng pila eh tinalbugan nila ang pila sa lottohan, NFA rice, at fans club ni Marian Rivera azz in. Eh ayaw naman nung mga kasama ko magtry sa ibang bars dun so up to 3 am yata nakatengga kami sa ilalim ng punong mangga sa tapat ng Silya. Akswali umambon pa nga eh, wishing lang ako na blessing-blessingan ito in disguise.

Dati daw may stage sa Malate para i-accommodate tong partyness na to. Dati daw may mga bubbles pa. Ngayon eh walang wala talaga. Nagkanya kanya ang mga bars ng sari-sariling drama. At mga katatauhan eh naipit sa gitna, sa gilid gilid, sa ilalim ng puno, at sa kung saan saang sulok. Kung nagkaisa ba naman sila eh di may bubbles sana at lahat happy.


Chelu
July 18, 2009


May I come back with a vengeance sa Malate na naman ako. Ngayon kasama naman si Nic na nakilala ko lang through Mitch nung White Party. Ang plano nya sana eh sa BED eh ang kaso nga it's like soooohhh majahhhhl, and I'm sooooohhh majiraffe lang yah know. So we settled for Chelu. Tinext ko ang Jay kung makakapunta sya. Tumambling naman kagad ang Jay, from Heritage bandang Roxas yata galing sa kanyang clan, para lang kami'y makadaupang palad.

Sa loob ng Chelu eh ashushwal na masikip. Beer stub one ko eh para sa San Mig Light, ayoko na ng Red Horse after nung Suka Factory event kasama sila Eric, Jade at Arvy dati. Heniweys, sa may sulok uli kami katabi ng table lang. Di naman ako makasayaw dahil una wala akong moves, dapat daw nagpaturo ako ng choreo kay Jay. Pangalawa, sobrang sikip nga. Di ko lang talaga sure pero amoy na amoy sa loob ang parang chocolatey goodness kinda smell. Ewan ko kung karamihan dun naka-Dark Temptation na Axe deo, or may natapon na Sustagen sa dance floor. Mas bet ko kung Sustagen sana para yun na lang ipapalit ko sa beer stub.

Wala pang 30 minutes may nahook na kagad ang Jay. Mukhang ok naman yung guy, kaso daw eh sobrang wet daw nun, at ang layo talaga ng place... sa may Parañaque pa!
"PA-RA-ÑA-QUE!" echo nung isang majubis na beki sa gilid namin na nakiki-audience pala sa amin. Ang sama daw ng tingin sa grupo namin, eh kasi naman insekyora ang hitad. Tatawagin na lang natin syang Tia Becky (azz in Chubby Beki, megacontract to chabeki, gets mo na?)

Nung kumuha ng round 2 namin si Nic eh pagbalik nya nagrereklamo syang meron daw nanghihipo sa may bar. Si Jay din na umorder ng Iced Tea eh ganun din ang report. Nagsayaw muna kami bandang gitna, biglang may uma-aura kay Nic na 2 guys. Grabe naman pala yung dalawang yun dahil megahipo talaga. Uso ba yun ngayon ha?! Bakit di ako updated? Wala ako narereceive na memo!!! Heniweys, pagbalik ko sa table wala na ung Sanmig ko. May uminom na! Kakainezz, di ko pa nalagyan ng umami yon para mas malasa sanaeh! Napilitan tuloy akong kumuha uli sa bar. Infernezz wala akong naexperience na hipuan, leche!

Nakailang lipat pa kami ng lokasyon kasi sa kasikipan eh walang masayawan, at walang ma-aurahan. And everytime nalipat kami eh nandun si Tia Becky, parang stalker lang ang drama nya. Sinusundan talaga kami, pati ng kanyang nakakatunaw na titig. Damang dama mo talaga ang bitterness sa kanya. Ang di ko nadama eh ang inis ni Jay sa kanya. Dahan dahang pumosisyon si Jay para tabigin ang isang bote ng Red Horse kay Tia Becky.

"BITCH!!!" sigaw ni Tia Becky. "I am SORRY!" naman ang drama ni Jay, ala Ate Glo. Yun pala sori sorihan lang sya. Super happy kaya nyang nakaganti kay Tia Becky. Eh kasi naman kala mo kung sino makapangmata ang Tia Becky, eh kung um-outfit naman eh naka-souvenir shirt lang.

~0~

Summary: Ang pag-asa ko makahook sa Malate, parang Coke lang: Zero or Sakto lang. Well di naman talaga ako naghahanap ng aurahan don. Basta may kasama lang ako eh ok ako. Eh pano kung iniwan na ako ng mga kasama ko para sa kanya kanyang bookingan? Uwian na ang drama ko noh! hahah. Well after ko magtry mang-aura siguro. wahahah

Signboard

Photo by lenseyed at Flickr

Papi Chulo 6: Check the Signs
July 12, 2009



Chester: Ayy friend, pano ba gumawa ng move?

Pierre: Anong move naman ito aber?

Chester: Sa chess? hehehhe

Pierre: Josko chess move! Wag mo ko tatanungin dun at di ako naglalaro ng chess. Hay nako kung sa lablayp ito basta gogogo lang noh. Wag nang pashy shy. Di na uso yan ngayon

Chester: Well torpe ako di ba nga. Rephrase ko, "pano mo masasabi na gusto ka ng isang tao?" Sa experience ko kasi hindi ako kinikibo usually. Natatakot ata. hheheheh

Pierre: Ayyy sino ito ha? Nakakaintriga. Dapat dalhin ang spotlight dito go!

Well isang way nga yang dedma dedmahan, pero paglagpas kilig na kilig, ang sarap kurutin sa singit. hahah! Pero hindi yan sure hit na may gusto sayo. Baka dinededma ka talaga kasi natatakot sayo, azz in iskeyri ka daw! Try mo maligo baka mag-iba ang pananaw nya sa mundo.

Chester: Sa pakiramdaman... ako kasi hindi ako alam kung paano eh.... Manhid ako sa ganyan!

Pierre: Mahirap makiramdam lalo na kung di ka rin marunong magparamdam. Forever na lang kayong magpapakiramdaman. Forever na lang ba mag-aabang ng signs?

Pano kung laging negative, forever ka bang magsasayaw sa Obando?
Pano kung laging non-smoking, forever ka na lang megatambay sa labas?
Pano kung laging red, forever stop ka jan?

Chester: Bakit biglang may non-smoking? Kaloka!

Pierre: Di ko rin alam eh. Basta ang konek eh signs.

Chester: Pwede! pwede!

I got 50

Dr. Phil's Test
July 24, 2009



Here you go.  Try this!  

Dr. Phil scored 55; he did this test on Oprah and she got a 38.  Some folks pay a lot of money to find this stuff out! Read on, this is very interesting! Don't be overly sensitive! The following is pretty accurate and it only takes a few minutes. Take this test for yourself and send it on to your friends.

The person who sent it placed their score in the email subject box.  Please do the same before forwarding it on to your friends. Send it back to the person who sent it to you.

Don't peek, but begin the test as you scroll down and answer.

Answers are for "who you are now" and not who you were in the past.  Have pen or pencil and paper ready.

This is a real test given by the Human Relations Dept. at many of the major corporations today.  It helps them get better insight concerning their employees and in their prospective employees.

It's only 10 Simple questions, so grab a pencil and paper, keeping track of your letter answers to each question.

When you are finished, forward this to friends, family, and also send it to the person who sent this to you. Make sure to put YOUR score in the subject box.

Ready?



Begin.



1. When do you feel your best...

A)  in the morning
B)  during the afternoon and early evening
C)  late at night


2.  You usually walk....

A)  fairly fast, with long steps
B)  fairly fast, with little steps
C)  less fast head up, looking the world in the face
D)  less fast, head down
E)  very slowly


3.  When talking to people you....

A)  stand with your arms folded
B)  have your hands clasped
C)  have one or both your hands on your hips
D)  touch or push the person to whom you are talking
E)  play with your ear, touch your chin, or smooth  your hair
 

4.  When relaxing, you sit with...

A)   your knees bent with your legs neatly side by side
B)  your legs crossed
C)  your legs stretched out or straight
D)  one leg curled under you


5.  When something really amuses you, you react with...

A)  big appreciated laugh
B)  a laugh, but not a loud one
C)  a quiet chuckle
D)  a sheepish smile


6.  When you go to a party or social gathering you...

A)  make a loud entrance so everyone notices you
B)  make a quiet entrance, looking around for someone you know
C)  make the quietest entrance, trying to stay unnoticed


7.   You're working very hard, concentrating hard, and you're interrupted. ..

A)  welcome the break
B)  feel extremely irritated
C)  vary between these two extremes


8.  Which of the following colors do you like most...  

A)  Red or orange
B)  black
C)  yellow or light blue
D)  green
E)  dark blue or purple
F)  white
G)  brown or gray


9.   When you are in bed at night, in those last few moments before going to sleep you are...

A)  stretched out on your back
B)  stretched out face down on your stomach
C)  on your side, slightly curled
D)  with your head on one arm
E)  with your head under the covers


10.   You often dream that you are...

A)  falling
B)  fighting or struggling
C)  searching for something or somebody
D)  flying or floating
E)  you usually have dreamless sleep
F)  your dreams are always pleasant












POINTS:

1.  (a) 2     (b) 4     (c) 6
2.  (a) 6     (b) 4     (c) 7     (d) 2     (e) 1
3.  (a) 4     (b) 2     (c) 5     (d) 7     (e) 6
4.  (a) 4     (b) 6     (c) 2     (d) 1
5..  (a) 6     (b) 4     (c) 3     (d) 5     (e) 2
6.  (a) 6     (b) 4     (c) 2
7.  (a) 6     (b) 2     (c) 4
8.  (a) 6     (b) 7     (c) 5     (d) 4     (e) 3     (f) 2     (g) 1
9.  (a) 7     (b) 6     (c) 4     (d) 2     (e ) 1
10 (a) 4    (b) 2     (c) 3     (d) 5     (e) 6     (f) 1

Now add up the total number of points.

OVER 60 POINT: Others see you as someone they should 'handle with care'.  You're seen as vain, self-centered, and who is extremely dominant..  Others may admire you, wishing they could be more like you, but don't always trust you, hesitating to become too deeply involved with you.

51 TO 60 POINTS:  Others see you as an exciting, highly volatile, rather impulsive personality, a natural leader, who's quick to make decisions, though not always the right ones.  They see you as bold and advent uresome, someone who will try anything once,  someone who takes chances and enjoys an adventure.  They enjoy being in your company because of the excitement you radiate.

41 TO 50 POINTS:  Others see you as fresh, lively, charming, amusing, practical, and always interesting, someone who's constantly in the center of attention, but sufficiently well balanced not to let it go to their head.  They also see you as kind, considerate, and understanding, someone who'll always cheer them up and help them out.

31 TO 40 POINTS:  Others see you as sensible, cautious, careful & practical.  They see you as clever, gifted, or talented, but modest.  Not a person who makes friends too quickly or easily, but someone who's extremely loyal to friends you do make and who expect the same loyalty in return.  Those who really get to know you, realize it takes a lot to shake your trust in your friends, but equally that it takes you a long time to get over if that trust is ever broken.

21 TO 30 POINTS:  Your friends see you as painstaking and fussy.  They see you as very cautious, extremely careful, a slow and steady plodder.  It would really surprise them if you ever did something impulsively or on the spur of the moment, expecting you to examine everything carefully from every angle and then, usually decide against it. They think this reaction is caused partly by your careful nature.

UNDER 21 POINTS:   People think you are shy, nervous, and indecisive, someone who needs looking after, who always wants someone else to make the decisions and who doesn't want to get involved with anyone or anything! They see you as a worrier who always sees problems that don't exist.  Some people think you're boring.  Only those who know you well, know that you aren't.


Now forward this to others, and put your score in the subject box of your e-mail, like this:  Dr. Phil's Test, I'm...

Air Male

Photo by bitzi at Flickr

Papi Chulo 5th Avenue: Air Male
July 6, 2009



Pierre: Hay ang kehtagal nawala sa ere ng Show Time natin ha!

Chester: Hello hello sa ating mga televiewers from around the barangay. Infernezz namiss ko yung mga advice column natin.

Pierre: Akswali isa lang inadvice-an natin... survivor na sya ngayon. Sayang at di natin sya guest ngayon para magtesti naman sa ating kabutihang ginawa sa kanya.

Chester: Gagah ka! Eh baka pagmumurahin lang tayo non.

Pierre: Ayy wag naman. I'm afraid really!

Chester: Tumigil ka na nga jan, sakit mo sa bangs.

Pierre: Well ano ba meron tayo today?

Chester: Meron tayong letter sender.

Pierre: Talaga meron pa non?

Chester: Oo naman. Check mo muna kung may Anthrax go!

Pierre: Lech! Ang cheap naman letter talaga ha! Meron naman e-mail o kaya text message. Hay naku sana nagtelegrama pa sya!

Chester: Actually nasaraduhan lang daw yata sya ng LBC. Cheh! Wag ka na magulo jan. Eto ang liham ng ating letter sender:


Papi Chulo,

Hello, just wanna ask something, mind me? My bestfriend called me up around 2am and was crying, asking me these questions:

"Would you still continue a relationship with someone who cheats? Yet, would say he just did that out of boredom... someone who would reason out he was just flirting but still loves you. Sometimes, he would say I'm stupid, dumb and the like whenever he tries to point out something and I just cant get it, he can bear not to call or text whenever he feels like doing so, he can tell straight to my face that he doesn't wanna see me, just because he's mad. Someone who's too bossy, someone who's pride is bigger than his shadow, someone who doesn't usually say sorry, someone who would argue you with his bent ideas, someone who would initiate a break up when we fight (and that always keeps me askin' myself if he just did that out of anger or if the idea of breaking up was with him long before). Someone who hurts you yet you can't do something because of the fact that you love him so much and you can't leave him just like that after spending one year and two months with him.

I really wana give up but the idea of breaking up hurts like hell. How much more if its not an idea anymore? Would I survive? Yes I had lived all those years without him, but the fact that he came and became a part of me is a different story. Sometimes you really can feel he loves you and sometimes you can't. Help me please."


xoxo
casanova

~0~

Chester: Telenovela ito ha! Infernezz inaantay ko talaga magsalita si Ateh Charo pero absent sya yata or nagnonose bleed pa. Oh help daw!

Pierre: Oo na! Hmm... remember everything during the relationship. If its worth giving a chance, then go. Help your friend. He's just going through some rough patch. That's going to be an easy yet difficult decision. Malabo pero you know what I mean.

Chester: Eh nag-uumenglish ka pa kasi eh.

Pierre: Kasi for me, once he cheats, its goodbye.

Chester: Ang masasabi ko lang, sometimes mahirap iwanan ang isang bagay na nakasanayan kahit nakakasama na ito sa atin.

Pierre: Well, casanova, let me put it this way: that sounds like a sure fire of a recipe for a disastrous relationship! I don't know about your friend, but when someone does at least one of the things described above to me well, I bolt out at once and get the hell out of that situation!

I may love deeply but I am not a martyr for one. Learn to love yourself first before you get to love someone. And keep that self respect first and foremost. Why lengthen the agony and give that two-timer guy the best of his life. No way!

Every man should learn how to survive and survive we will after every heartache we go through! Cry a little or cry a lot. But don't dwell on your agony too long. Life has so many things to offer. Live it! Savour it!

Chester: And another one! Pinapagnose bleed nyo akong dalawa mga leche kayo! Heniweyz, gusto ko bigyan ng award yang friend mo ha! Isang trophy para sa Shushunga Awards Night yah know. Anobeh! Kung nasasaktan ka na eh di gumora ka na. Ano pang use magstay sa relasyon kung walang pakiramdam yang partner mo? Baka mahawaan ka lang ng pagkamanhid. Hindi mo na alam na natapilok, nasaksak, o nabundol ka na ng trak. Time to wake up! Huuuyyy gising na! Go! Move on!

Pierre: Tumbling ako sa yo, friend! Nasinghot ko tuloy ang nosebleed ko. Pero tama ka! MOVE ON!

Chester: Pero minsan merong mga bagay na nakakasakit sa atin na gusto mo pa rin manatili yah know. Ito yung mga bagay na nagpapaalala sayo, "ayyy marunong pala ako makaramdam. marunong pa pala ako magmahal. kahit masakit titiisin ko." Una unahan lang yan ng tiisan factor. Kung matitiis mo syang antayin eh di go. Kung tiniis mo na't lahat at wa pa rin sya care bear sayo eh di go umalis ka na jan dali! At baka masampal kita ng bongga.

Pierre: Nakakaloka ang mga binitiwang salita! Meganoooooon?! Bakit nga naman hahayaang magpakasaya nitong cheater BF na ito habang nagdurusa ka naman? Think about it!

Chester: At bakit kasi nakikipagsabayan ka pa sa pag-uum-emote ni casanova? Feelingera ka rin eh!

Pierre: Baka gusto mo magfly-laloo ka na dito via Air mail kanina ka pa ha bwiset ka!

Chester: Ang ganda mo ngayon friend! Anong ginawa mo sa skin mo, its glowing!

Pierre: I know right!

Nakikiramay Po

June 21, 2009


Burol ng dad ni Joyce kaya napagkasunduan namin na umattend sa libing. Gabi ng sabado pa lang text textan galore na kami kung san ba magkikita kita. Ang best way na alam ko eh sa Buendia. Ok na sana, kaso lang biglang change of plans ang mga lola at sabi ba naman na sa Cubao na lang daw. Megajiritation pa ako kasi bigla ba namang may-I-text-you ng "di sa MRT ha, LRT to yah know wag ka nga lozer jan! I PWN U! UR 0L SUXXORZ!!!" So sinagot ko lang ng Whateverr! Pikun pikunan din ata ang drama nila, buti na lang at nag-give way ako para lang matuloy ang outing na to.

So kinabukasan may pamiscol miscol pang nalalaman ang Lei, kala ko naman so aga. Nagprepare pa naman ako ng sorry speech kasi late ako ng 20mins. Ang kinalabasan, 2nd placer ako sa pit stop. Si Ace na wala pang tulog, si Ace na walang malay ang nangunguna at take note wala pa syang borlogz ever. Third place ang Dex, na ang name na ngayon sa work daw nya ang Dax kasi yun ang pronunciation ng Pakistani nyang boss. Habang pinagpipilitan nilang "ducks" ang naiisip nila don eh ako naman naiimagine ko ang word na daks yah know, di ko na ieexplain yan. Heniweyz, ang Lei eh mag-aalas siete na dumating. Since wala pa si Garah tinawagan na nila, ayun kakagising pa lang ng tour guide namin. Natapos na ang breakfast namin sa Jabee't lahat eh wala pa rin, lumagpas pa daw ng station kasi naman nag-iemote pa sa buhok nya.

Malayu layo rin pala from Farmer's to Alps Bus Station, mga 29.87 na tumbling din yun. Sa bus naman eh super tulog na sana ako pero di ko rin nagawa. Nagsolo ako sa kabilang side kaya akala nila nag-uumemote ako. Mejo natorete nga kami ng byahe namin kasi ba naman ang alam namin eh sa Batangas ang pupuntahan, pero sabi sa text eh sa Bulacan daw, magkalayo kaya sila ng mundo. Later narealize namin barangay pala yung Bulacan sa Mabini, Batangas. Megakorekted by kami nung konduktor na stress is on the second syllable. Pagbaba ng bus, nagjeep at nagtrike pa kami. Gilid pala ng dagat ang place nila Joyce, gusto ko talaga lumublob ng tubig, eh sobrang init pa kaya ng panahon.

Sumilip lang kami sandali sa coffin. (coffin? arte!) Nauna na kami sa simbahan para magwish, magpray prayan at magpicture-an. Nang dumating yung mga dedz eh to the tune of To Where You Are ni koyang Josh Groban at Natutulog ba ang Diyos ni manong Gary V ang drama. Bale dalawa yung dedz kaya side by side sila. At least tipid sa laway si Father kasi isang mass lang ang ginawa nya, di pa sya nahaggard sa throwness ng Agua Bendita.

After ng mass eh sugod na kami sa libingan. Pataas pala sa isang burol ang libingan, mejo matarik pero keri naman lakarin. Ewan ko ba sa kaeng-engan ni Garah at pinara nya yung isang trike drayber na lasing at nakiangkas naman kami. Agaw eksena talaga kami sa pagharurot ng trike, imagine naglulungkut lungkutan ang lahat tapos mega ugong ang bike ni manong. Kakahiya pero kinaya naman namin humarap ng taas noo. PAK!

Akala ko yung next stop namin eh dun na sa mausoleum nila, yun pala parang pinahinga muna at pinagmeryenda yung mga tao. After nun eh go na sa kabilang side pa para sa libingan proper. Akswali ambilis lang, di nga kami nakaposing man lang sa harap ng kabaong.

Bago pa umuwi eh nagmeryenda sa Barjer Mashin mashinan, at kontrabida talaga ang masungit na tindera. Nakiposing sa town plaza habang nagpapalakpakan ang taong bayan. Gumora sa SM Batangas para lumamon at magshopping shoppingan, umuwi at natulog ng late. Ganito pala makiramay. Sa uulitin ha!